อีกฟากของเนินเขา
หลังจากเกาฉางเหวินคำรามเสียงหนึ่ง อากาศดูเหมือนจะแข็งค้าง จมสู่ความเงียบงันอันประหลาด
หัวหน้าบ่าวผู้เป็นผู้นำนั้นนามสกุลหลิว เป็นชายวัยกลางคนร่างเตี้ยกำยำ ดวงตาสามเหลี่ยมคู่นั้นฉายแววอำมหิต
เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ความโกรธแค้นจะพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
"ตัวใครตัวมัน เจ้าบัดซบ กล้ามาพูดจาหยาบคาย ดูหมิ่นจวนจางที่นี่หรือ!"
หัวหน้าบ่าวหลิวสีหน้าคล้ำคล่ำ ดวงตาสาดเสียดสี ตรวจสอบบ่าวไพร่ พร้อมกับชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกจับไว้ชื่อหลี่เหล่าซื่อ แล้วก็ก้าวยาวๆ เข้าไปหา
ประโยคนั้น "มีลูกไม่มีตูด" ดั่งหนามพิษแทงเข้าในใจเขาอย่างแรง—ปีก่อนเขาเพิ่งสูญเสียบุตรชายคนเดียวที่เพิ่งล่วงลับไป!
คำพูดนี้เหมือนการโรยเกลือลงบนบาดแผลที่ยังเลือดซิบ!
เนินเขาไม่ใหญ่ ก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึง
หัวหน้าบ่าวหลิวเดินข้ามเนินมา เห็นเกาฉางเหวินที่ยืนขึ้น เผยให้เห็นก้นขาวโพลน สีหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล กลิ่นประหลาดที่ยากจะเอ่ยถึงก็ลอยตามมา
หัวหน้าบ่าวหลิวตะลึงงัน
เขามองเกาฉางเหวิน ในใจปั่นป่วนอลหม่าน
เจ้าบ้าวิเศษอะไร กลางทุ่งนายังกล้าถ่ายอุจจาระ ไม่กลัวคนอื่นจะเหยียบเข้า หรือยังจะกล้าด่าคนอื่นว่าไร้มารยาท?
นี่มันเรื่องที่มนุษย์ควรทำหรือ!
เกาฉางเหวินโกรธจัด
เขาคือคุณชายแห่งจวนติ้งกั๋วกง ไม่ว่าไปที่ใดก็มีแต่คนเกรงขาม กลับตกเป็นเป้าโจมตีในยามที่อ่อนแอที่สุด!
เขาถือหินดำที่ขว้างใส่อยู่ในมือ ไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย
"กลางวันแสกๆ ฟ้าใสๆ พวกเจ้าทำอะไรตามอำเภอใจ เช่นนี้ยังมีราชบัญญัติ กฎหมายบ้านเมืองอยู่หรือไม่?"
"พวกเจ้า ไม่กลัวมีลูกไม่มีตูดหรือ?"
ประโยคสุดท้าย ดั่งลูกธนูแม่นยำ แทงเข้าส่วนที่เจ็บปวดที่สุดในใจหัวหน้าบ่าวหลิวอีกครั้ง
ไอ้เวรนี่ มันจงใจจิกกัดให้เจ็บช้ำน้ำใจ!