สี่คำสุดท้ายนั้น เกาหยางกล่าวออกมาอย่างหนักแน่น
อู่จ้าวมองดูชายผู้นี้ ผู้ซึ่งในวันปกติเฉื่อยชาไร้ท่าที แม้เข้าเฝ้ายังไร้กิริยาพองาม แอบลอบมองขางามๆ ของฝ่าบาท ท้องเต็มไปด้วยแผนเจ้าเล่ห์ แต่ยามนี้กลับประดุจดาบที่เพิ่งออกจากฝัก คมชัดเลิศลือ ไอสังหารพลุ่งพล่าน
นางเพิ่งรู้สึกขึ้นมาได้ว่า นี่คือตัวตนที่แท้จริงของเขา
แม่ทัพใหญ่ขี่ม้าศึกผู้ฟันซงหนูสิบหมื่นศพในแดนทะเลทรายเบื้องเหนือ
ราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ผู้ทำจักรพรรดิเยี่ยนถึงกับพ่นเลือด ทำจักรพรรดิฉีจนใจสลาย
"เกาชิง"
"กระหม่อมอยู่ที่นี่"
"เจิ้นทราบหรือไม่ว่า แม้เจิ้งยอมรับความผิดแล้ว เหตุใดเจิ้นจึงยังใจเย็นเยียบกับเจิ้งอยู่"
เกาหยางสะดุ้งเฮือก แล้วจึงตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า "เพราะกระหม่อมประพฤติไม่เหมาะสม มิได้เสนอกับฝ่าบาทก่อน กลับก่อเรื่องให้ใหญ่โตขึ้นบนท้องพระโรง บีบบังคับให้ฝ่าบาทต้องเลือกทาง"
อู่จ้าวส่ายพระเศียร
"มิใช่ทั้งปวง"
เกาหยางอึ้งงัน
อู่จ้าวทอดพระเนตรเขา ดวงตาหงส์คู่นั้นไม่มีความโกรธ ไม่มีความผิดหวัง หากมีแต่เรื่องราวอันกล่าวไม่ถ้วนชี้ไม่ถูก
"สิ่งที่เจิ้งกระทำ มิใช่เพราะไม่เชื่อในเจิ้นกระนั้นหรือ"
รูม่านตาของเกาหยางหดเกร็งเล็กน้อย
น้ำเสียงของอู่จ้าวเบาหวิว แต่ประดุจดาบทื่อ ทีละหนึ่งทีละหนึ่งค่อยค่อยแทงลงในดวงใจของเขา
"เจิ้งคิดว่าเจิ้นจะเพื่อความมั่นคงของราชสำนัก จึงลดเรื่องใหญ่ให้เล็กลงกระนั้นหรือ"
"เจิ้งคิดว่าเจิ้นจะเพื่อผลประโยชน์ใหญ่ สังหารเฉียนยู่ถังแล้วปิดคดีไปกระนั้นหรือ"
"เจิ้งคิดว่าเจิ้นจะเพราะวิชาจิตจักรพรรดิอันหาปัญหาไม่ได้นั้น ยอมให้เสิ่นโม่ไป๋ต้องตายกระนั้นหรือ"
"เจิ้งจึงไม่กล้าบอกเจิ้นล่วงหน้า ไม่กล้าเสนอกับเจิ้น ไม่กล้าเอ่ยความคิดเรื่องคัดเลือกขุนนางหกแขนงออกมา"
"เจิ้งกลัวเจิ้นจะปฏิเสธ กลัวเจิ้นจะลังเล กลัวว่าเมื่อเจิ้นชั่งน้ำหนักได้แล้ว จะเลือกทางที่ง่ายกว่า"
"เจิ้งจึงเลือกลงมือก่อนแจ้งกล่าว บีบให้เจิ้นต้องเลือกทางต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนักบนท้องพระโรง"
น้ำเสียงของอู่จ้าวเบาลงเรื่อยๆ เศร้าหมองลงเรื่อยๆ
"เกาหยาง สิ่งที่เจิ้งทำ ต่างจากสิ่งที่เจิ้นเคยทำเมื่อครั้งนั้นอย่างไร"