ไม่นาน
หลิ่วต้าซาน ท่านอาจารย์จิ้งเนี่ยน โจวต้าหยู และคนอื่น ๆ ถูกนำตัวมาอยู่ตรงหน้าเกาหยาง รวมถึงหลินหม่างที่มาจากฉางอันก็ถูกจับกุมทั้งหมดเช่นกัน
พวกเขาคุกเข่าเรียงเป็นแถว ล้วนเป็นผู้มีฐานะไม่ธรรมดา
เกาหยางสีหน้าเฉยเมย มองลงมายังผู้คนจากที่สูง
"ท่านเกา มีอะไรค่อย ๆ พูดจากัน อย่าใจร้อน!"
เมื่อความเป็นความตายมาถึงตรงหน้า หลินหม่างเป็นคนแรกที่ร้อนรนไม่ไหว เขาเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน
โจวต้าหยูก็เอ่ยปาก "ท่านเกา มหาจักรวรรดิเฉียนมีกฎหมาย ท่านทำเช่นนี้ไม่กลัวบัณฑิตใต้หล้าพากันประณามหรือ?"
ชั่วขณะนั้น เสียงอื้ออึงเซ็งแซ่
เกาหยางกลับไม่หวั่นไหว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเมินเฉย
เขาเพียงเอ่ยเรียบ ๆ "เตรียมการ!"
พร้อมกับเสียงนี้ เบื้องหลังหลิ่วต้าซานและคนอื่น ๆ เพชฌฆาตแต่ละคนต่างยกดาบคมกริบในมือขึ้น
พวกเขารอเพียงคำสั่งเดียวของเกาหยาง
ผู้คนพากันสิ้นหวัง สีหน้าราวกับธุลีมรณะ
หลิ่วต้าซานกลับจ้องมองตรงมายังเกาหยาง
นัยน์ตาทั้งคู่ของเกาหยางก็จับจ้องหลิ่วต้าซานไม่วางตา เขาค่อย ๆ เอ่ยปาก "จนถึงตอนนี้ เสียใจหรือไม่?"
หลิ่วต้าซานได้ยินดังนั้น แววตากลับสงบนิ่งยิ่ง
เขามองไปทางเกาหยาง เผยรอยยิ้มผ่อนคลาย "เสียใจเรื่องอะไร?"
"ท่านเกา ท่านเกิดในตระกูลมั่งมี ย่อมไม่เข้าใจความเศร้าของคนต่ำต้อย ข้าเป็นแค่ไพร่กำเนิด ไม่มีบิดามารดาช่วยเหลือ ไร้สมบัติใด ๆ ที่จะพึ่งพาได้ก็มีเพียงตนเอง!"
"หากอยากเด่นเหนือใคร อยากก้าวข้ามชนชั้น สิ่งที่ข้าทำได้มีเพียงไต่เต้าขึ้นไปโดยไม่เลือกวิธี แต่งเข้าสกุลก็ดี สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ดี ไม่เช่นนั้นอย่าว่าแต่มหาจักรวรรดิเฉียนเลย แค่มณฑลซุยหยางนี้ บรรดาเศรษฐีใหญ่น้อยก็นับไม่ถ้วน ภูมิหลังพวกเขาแกร่งกว่าข้า ที่ดินมากกว่าข้า หากไม่ใช้วิธีพิเศษ ข้าจะก้าวข้ามพวกเขาได้อย่างไร?"