"รื้อ!"
"รื้อให้หมด!"
ไม่นานนัก
แท่นบูชาสำริดถูกเคลื่อนย้ายออกไป ธงซงหนูที่ปรักหักพังถูกโยนทิ้งลงจากหน้าผา แม้กระทั่งอักษรโบราณและลวดลายบนแท่นบูชา ก็ถูกบุด้วยสิ่วเหล็กจนเลือนหายไปทีละน้อย
เศษหินปลิวว่อน ดุจฝุ่นธุลีแห่งยุคสมัยหนึ่ง
ในเวลาเดียวกัน กองทหารอีกกลุ่มหนึ่งก็ขนสิ่งของที่เตรียมไว้ล่วงหน้ามาจากเชิงเขา
ธงมังกรดำแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนผืนมหึมา ตัวธงทอด้วยแพรดำชั้นเลิศ ใจกลางปักมังกรห้าฝาด้วยด้ายทองคำ ดวงตามังกรฝังด้วยทับทิมเปล่งประกายระยิบระยับภายใต้แสงแดด!
อีกทั้ง ยังมีของสังเวยสามอย่าง ได้แก่ วัว แพะ หมู ล้วนคัดเลือกแต่ตัวที่แข็งแรงที่สุด และได้เชือดชำระล้างเรียบร้อยแล้ว
แน่นอน ล้วนเป็นของที่ยึดมาจากชนเผ่าซงหนู
พร้อมกันนั้น ยังมีธูปเทียน ผ้าแพร หยก และสุราหมัก ล้วนเตรียมตามมาตรฐานสูงสุดของการบูชาสวรรค์แห่งมหาจักรวรรดิเฉียน
ท้ายสุด คือแท่งศิลาสีเขียวสูงราวหนึ่งจ้าง กว้างสามฉื่อ ผิวแท่งหินถูกขัดจนเรียบลื่น ว่างเปล่ารอการจารึก
ครึ่งชั่วยามต่อมา
แท่นบูชาถูกทำความสะอาดเรียบร้อย
ตัวอักษรซงหนูบนแท่นบูชาถูกสกัดจนเรียบ กลายเป็นแผ่นหินเรียบลื่น
ร่องรอยของชาวซงหนู ถูกกวาดล้างจนสิ้นเชิง
"ท่านอัครเสนาบดีเกา ทุกอย่างพร้อมแล้ว"
หลี่เอ้อจีเข้ามารายงาน
เกาหยางพยักหน้า
เขาปรับอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล้วค่อยๆ ก้าวขึ้นแท่นบูชา
แท่นสูงสามชั้น เป็นสัญลักษณ์ของฟ้า ดิน และมนุษย์
เกาหยางยืนอยู่บนยอดแท่น สายลมภูเขาพัดโชย ปลิวสะพายชุดขาวของเขา เกราะดำสะท้อนแสง
เบื้องหลัง ทหารห้าหมื่นนายยืนสงบนิ่ง เงียบสงัด
เบื้องหน้า คือทุ่งหญ้ากว้างไกลหมื่นลี้ ฟ้าดินอันเวิ้งว้าง
เกาหยางสูดหายใจลึก แล้วเปล่งเสียงกังวาน
" ณ ปีที่สามแห่งรัชศกไคหยวน ของมหาจักรวรรดิเฉียน ปีเจี่ยจื่อ เดือนสาม วันปิ่งอู่ขึ้นหนึ่งค่ำ ถัดมาอีกสิบห้าวันเป็นวันเกิงเซิน"
"ข้า เกาหยาง แม่ทัพม้าเร็ว กวานจวินโหว จอมทัพปราบขั้วเหนือ ได้รับพระบัญชาจากอู่จ้าว โอรสแห่งสวรรค์แห่งมหาจักรวรรดิเฉียน บังอาจกราบทูลต่อพระเจ้าสวรรค์และปวงเทวาแห่งพิภพ!"