ครู่หนึ่งต่อมา
ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย หีบใหญ่หนักอึ้งหลายใบกับกล่องผ้าไหมอีกหนึ่งใบถูกหามขึ้นมา
เฉินเซิ่งเปิดดู เงินแท่งขาวโพลนส่องประกายล่อตา ส่วนในกล่องผ้าไหมคือโฉนดที่ดินและโฉนดบ้านของชิงหยุนฟางพอดี อักษรดำบนกระดาษขาว ตราประทับแดงชัดเจน
เฉินเซิ่งตรวจคุณภาพและจำนวนของเงินแท่งอย่างละเอียด แล้วพลิกดูหนังสือสัญญา เมื่อยืนยันว่าไม่มีผิดพลาด จึงพยักหน้าให้เกาหยาง
ในเวลาเดียวกัน จ้าวหมิงก็ได้รับเงินของตนแล้วเช่นกัน
เกาหยางเห็นดังนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยให้หูซานเหนียง กล่าวว่า “เถ้าแก่หูใจกว้างนัก เงินและโฉนดไม่มีปัญหา เช่นนั้นเริ่มกันได้เลย!”
ทั่วทั้งงานพลันกลั้นหายใจนิ่งงัน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่สองมือหยกอันลือชื่อกระฉ่อนฉางอันของหูซานเหนียง
หูซานเหนียงสูดหายใจลึก ใบหน้าที่ไร้เสน่ห์ยั่วยวนเช่นเคยอย่างหาได้ยาก นางค่อย ๆ หยิบถ้วยเต๋าขึ้นมา ใส่ลูกเต๋าสามลูกลงไป
จากนั้น
นางก็เริ่มเขย่าอย่างรวดเร็ว
ตามจังหวะที่นางเขย่า ลูกเต๋าข้างในก็ส่งเสียงกระทบกันใสกังวานไม่ขาดสาย
สีหน้าของหูซานเหนียงเคร่งขรึมยิ่งนัก
หากต้องการเขย่าให้ได้แต้มตามใจนึกอย่างแม่นยำ โดยเฉพาะแต้มตองสุดขั้วอย่างสามหนึ่ง กุญแจสำคัญอยู่ที่สองข้อต่อไปนี้
“..”
หนึ่งคือหาและควบคุมมุมของแกนหมุนของลูกเต๋าให้แม่นยำ สองคือควบคุมแรงที่ปล่อยมือ
หูซานเหนียงเป็นยอดฝีมือในด้านนี้อย่างไม่ต้องสงสัย