ยามเย็นวันนั้น
หนังสือพิมพ์มหาจักรวรรดิเฉียนพิมพ์ฉบับด่วนออกมา หน้าแรกปรากฏตัวอักษรใหญ่แถวเดียวอย่างชัดเจน
[โจทย์ปิดท้ายสาขามิ่งซวน หกกองทัพหกขั้นสามสิบหกนาย แผ่นดินนี้มีผู้ใดจะวางแนวรบเช่นนี้ได้อีกหรือ]
หนังสือพิมพ์จื้อเหยียนยิ่งโหดร้ายกว่า
พาดหัวเขียนไว้อย่างโดดเด่นตาต้อง
[ราชันย์แห่งความตายประกาศต่อหน้าธารธาร ผู้ใดศึกษาสาขามิ่งซวนสามารถแก้โจทย์นี้ได้ แม้คะแนนข้อก่อนจะหมดสิ้น ก็ยังได้เป็นเอกแห่งสาขามิ่งซวน]
หนังสือพิมพ์ทั้งสองฉบับออกมา ทั้งเมืองฉางอันตกอยู่ในความครึกโครมทันที
ในตึกชาร้อย
เหล่าบัณฑิตมีคนตบโต๊ะลุกขึ้น
"แค่การจัดแนวรบเพียงเล็กน้อย หนอนักศึกษาก่งหยวนถึงกับร้องไห้กันได้"
"ไร้สาระ!"
"ข้าจัดเอง!"
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
บัณฑิตผู้นั้นจ้องมองถั่วหกสีบนโต๊ะ หยาดเหงื่อไหลพรากทั้งร่าง
เสี่ยวเอ้อรับชาและบัณฑิตที่มารุมดูต่างตึงเครียดไม่ต่างกัน
กระทั่งมีนักศึกษาคนหนึ่งทนไม่ไหว เอ่ยถามออกมา "ท่านชาย สำเร็จแล้วหรือพี่"
บัณฑิตผู้นั้นเงียบงันนานนับชั่วยาม แล้วกะทันหันตบโต๊ะลุกขึ้น หันไปดุด่าเสี่ยวเอ้อรับชาว่า "ไอ้เฮงซวย ชาเย็นจนหมดแล้วไม่เห็นหรือไง"
เสี่ยวเอ้อ "......"
ภายในกั๋วจื่อเจี้ยน
กลุ่มนักศึกษารุมล้อมตารางบนพื้น โต้เถียงกันจนแก้มแดงก่ำทั้งคู่
"แถวที่สองจัดแบบนี้ แถวที่สามก็เลี่ยงความซ้ำได้แล้ว!"
"ไม่ใช่ คอลัมน์ที่สี่หมายเลขกองทัพชนกัน!"
"ย้ายมาตรงนี้!"
"ย้ายมาตรงนี้ แถวที่ห้าขั้นยศก็ตาย!"
"งั้นก็ย้ายอีก!"
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
ไม้ปักตารางเรียงรากเกลื่อนกล่นทั้งพื้น