เปรี้ยง!
วาจาของหลิ่วหรูเยียนและสาวงามบริสุทธิ์ทั้งสาม ดั่งค้อนมหึมาท่อนสุดท้าย ฟาดลงบนกระหม่อมของหลินเย่าจู่อย่างแรง!
เขาทั้งคนชะงักงันไปสิ้น ตาเบิกกว้างดั่งกระดิ่งทองเหลือง ปากอ้าจนสามารถยัดไข่เป็ดเข้าไปได้ทั้งฟอง!
นี่มันผีเข้าจริงๆ ด้วย เขาอยากพ่นเลือดออกมาสักที!
ธรรมะอยู่ที่ไหน!
ศีลธรรมอยู่แห่งใดเล่า!
มโนธรรมยังเหลืออีกหรือ!
ถูกสุนัขแทะกินหมดแล้วหรืออย่างไรกัน!
หลิ่วหรูเยียนสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้เสี้ยว ใบหน้างามพิสุทธิ์ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
ความจริง...สำคัญหรือ?
ไม่สำคัญ!
สิ่งที่สำคัญอย่างแท้จริงคือทางเลือก!
ยามนี้ การกระทำอันดูไร้สาระของเกาหยาง กลับเผยให้เห็นจุดประสงค์ของเขาอย่างไม่ปกปิดอีกต่อไป!
ตลาดถ่านไม้ ต้องพังทลายแน่นอน!
ตระกูลหลิน จักถูกทำลายล้าง!
สกุลหลินที่กำลังจะล่มสลาย กับราชันย์แห่งความตายผู้เกรียงไกรแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังรู้ว่าควรเลือกฝ่ายไหน!
ไม่ต้องพูดถึงหลิ่วหรูเยียนที่ปรารถนาจะผูกสัมพันธ์กับเกาหยางมาตลอด!
แต่พูดตามตรง นางก็ไม่คาดคิดว่าเกาหยางจะใช้กลอุบายอันไร้ยางอายเช่นนี้ เล่ห์เหลี่ยมช่างสกปรกยิ่งนัก!
"หลิ่วหรูเยียน เจ้านังแพศยา แม้แต่เจ้ายังกล้าใส่ร้ายข้า!"
"ข้าจะฆ่าเจ้า!"
หลินเย่าจู่ตั้งสติได้ ก็ส่งเสียงคำรามอย่างสิ้นหวังและน่าหวาดผวา ดวงตาจ้องเขม็งดุจจะเขมือบคนทั้งเป็น
ยามนี้ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรถึงจุดประสงค์ของเกาหยาง!
นี่มันเป็นกับดักชัดๆ!
เป็นกับดักที่มุ่งร้ายต่อสกุลหลินและตลาดถ่านไม้ทั้งตลาด!
หลิ่วหรูเยียนผู้นี้ ก็เป็นคนของเกาหยางด้วย!
"บังอาจ! ใครกันที่มาก่อความวุ่นวายในหอเยียนจือ!"