"บังเอิญเป็นภูเขาของจางผิงกับจางโชว์เสียด้วย"
เกาหยางได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เปล่งประกายวาววับ
เขาจ้องมองภูเขารกร้างสีเทาหม่นตรงหน้า สายตากวาดผ่านก้อนถ่านหินสีดำที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ราวกับกำลังจ้องมองเตาหลอมที่พ่นทองคำออกมา
หลี่เหล่าซื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางของเกาหยางแล้ว ก็รู้ว่าเขาตื่นเต้น ไม่ใช่กลัว กลับเหมือนค้นพบสมบัติล้ำค่าบางอย่าง จึงกล้าถามขึ้นด้วยความระมัดระวัง
"ท่านเจ้าคะ ท่านถามแบบนี้ มิใช่จะคิดซื้อเขาเฮยเฟิงนี้ แล้วเอาก้อนหินอาถรรพ์พวกนี้ไปขายหรอกหรือขอรับ?"
เกาหยางได้ยินดังนั้น ก็ไม่ตอบทันที มีเพียงสายตายังคงจับจ้องภูเขารกร้างที่อุดมไปด้วยถ่านหินจำนวนมหาศาลแห่งนี้อย่างร้อนแรง
หลี่เหล่าซื่อเห็นดังนั้น ก็ร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่กลัวอีกต่อไป รีบห้ามปรามว่า "ท่านเจ้าคะ สิ่งที่ท่านทำเพื่อใต้หล้า ข้าน้อยรู้ดี จึงกล้าขออภัยที่พูดมาก ท่านอย่าได้ทำเป็นอันขาด!"
น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ เหงื่อซึมออกมาที่ขมับ "ภัยของก้อนหินอาถรรพ์นี้ ข้าน้อยไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่น้อย มัน... มันทำให้คนตายได้จริงๆ สองพี่น้องตระกูลจางขึ้นชื่อเรื่องโลภมาก พวกเขาเป็นพระญาติวงศ์ ถืออำนาจมหาศาล ยังไม่กล้าแตะต้องของร้อนนี้ ท่านก็คงพอจะเดาได้!"
"อีกอย่าง ชื่อเสียงอันชั่วร้ายของสิ่งนี้แพร่สะพัดไปทั่วในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ไม่มีทางขายได้ราคา กลับจะนำภัยมาสู่ตัวเอง ท่านจงคิดให้รอบคอบด้วยเถิด!"
เขายากจนเหลือทน จึงต้องเสี่ยงขโมยเอามาบ้าง ถึงกระนั้นก็เพียงเก็บไว้อย่างระมัดระวัง ไม่ถึงเวลาที่จะหนาวตาย ก็ไม่กล้าจุดมันง่ายๆ
หากเกาหยางคิดจะขายหินอาถรรพ์นี้ หากำไรก้อนโต มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
เกาหยางค่อยๆ เลื่อนสายตากลับมา มองหลี่เหล่าซื่อ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "สิ่งที่เจ้าพูด ข้ารู้หมดแล้ว"