ราชสำนักแห่งราชันซงหนู
บนทุ่งหญ้า
“ยามนี้ เจ้าจอมมัจจุราชคงจะกลับถึงเมืองหลวงโดยสวัสดิภาพ อาบแสงเกียรติยศอันหาที่สุดมิได้แล้วกระมัง”
“ทั้งหมดนี้ ล้วนเหยียบย่ำบนกองกระดูกขาวโพลนของชนข้า ปูทางให้เขาก้าวขึ้นสู่ยอดเมฆา”
เฮ่อเหลียนฉาสวมหมวกหนังแกะ มือกุมดาบโค้งจันทร์เงิน ทอดสายตามุ่งสู่ฉางอันแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ถ้อยคำเหล่านี้คล้ายลอดไรฟันออกมา
ตราบจนบัดนี้ เขายังมิอาจทำใจยอมรับ
ความปราชัยครั้งนี้ ร้ายกาจเกินไปแล้ว!
สูญเสียแม่น้ำ ถูกจอมมัจจุราชกระหน่ำตีอย่างต่อเนื่อง ส่งผลกระทบกระทั่งฐานะของเขาบนทุ่งหญ้า
ปาเที่ยร์ยืนเคียงข้าง ถอนใจยาวแล้วเอ่ย “จอมมัจจุราชผู้นี้ก็ช่างพิสดารนัก ทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียนไม่อาจทำอะไรชนข้าได้ เหตุไฉนเขากลับค้นหาตำแหน่งของชนข้าได้แม่นยำ ลงมือโจมตีอย่างราบคาบ”
เฮ่อเหลียนฉาได้ยินวาจานี้ ใบหน้าก็ดำคล้ำลงกว่าเดิม
“ตามข่าวที่ลือมาจากเหอซี ใต้บัญชาราชันย์แห่งความตายมีคนเผ่าเราอยู่มากนัก พวกสุนัขรับใช้มากมายเช่นนี้ จะหาได้ไม่แม่นยำได้อย่างไร”
“ประเด็นสำคัญคือพวกทรยศของชนข้า ยังอุตส่าห์ศรัทธาเขาสิ้น ยอมถวายชีวิตให้เขาซึ่งหน้า ข้อนี้ข่านอย่างข้าไม่มีวันเข้าใจ!”
เฮ่อเหลียนฉาเอื้อนเอ่ยถึงตรงนี้ แววตาฉายแววฉงนอย่างยิ่ง
ข่าวจากมหาจักรวรรดิเฉียนยังมาไม่ถึง เขามีความกังขาเช่นนี้ก็มิใช่เรื่องเข้าใจยาก
ทว่า หากเขาล่วงรู้ว่า ณ ศึกเหอซีครานั้น เจ็ดแม่ทัพใต้บัญชาเกาหยางได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นโหว ถึงสี่คนกลับเป็นขุนพลซงหนูผู้ยอมจำนน แม้แต่หูเหยี่ยนกู่ตูผู้นำทางยังได้เป็นโหว สีหน้าของเขาคงจะยอดเยี่ยมยิ่งนัก!