เกาหยางผงกศีรษะ ดวงตาคู่คมเปี่ยมประกายแห่งการหยั่งรู้ทุกสรรพสิ่ง เขาเอ่ยต่ออู่จ้าวต่อไป
"พ่ะย่ะค่ะ หากมหาจักรวรรดิเฉียนแข็งแกร่ง ซงหนูก็จะมีศัตรูที่แข็งข้อเพิ่มขึ้น เพราะอย่างไรเสียพวกมันก็ต้องปล้นสะดม เพื่อให้อยู่รอดผ่านฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ เมื่อปล้นแคว้นฉู่ก็ดี แคว้นเยี่ยนก็ดี ล้วนเหมือนกัน เหตุใดจะไม่ปล้นมหาจักรวรรดิเฉียน?"
"ตรงกันข้าม มหาจักรวรรดิเฉียนกำลังผงาดขึ้น หากซงหนูไปปล้นแคว้นฉู่และแคว้นเยี่ยน ก็เท่ากับเป็นการเพิ่มพูนกำลังให้มหาจักรวรรดิเฉียนทางอ้อม เมื่อพิจารณาจากเขตแดนของซงหนูแล้ว การที่ทุกฝ่ายมีเสถียรภาพต่างหากคือสถานการณ์ที่ดีที่สุดสำหรับพวกมัน มิฉะนั้น หากมีผู้ใดผงาดขึ้นมาผู้เดียว เมื่อใดที่สมดุลถูกทำลาย พวกมันก็จะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขเช่นกัน"
"และสิ่งที่กระหม่อมกังวลที่สุดก็คือ แคว้นฉู่และแคว้นเยี่ยนจะแอบส่งทูตไปเกลี้ยกล่อมซงหนู ถึงขั้นเจรจาสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรี และส่งมอบของกำนัลกับทรัพยากร เพื่อให้พวกมันยกทัพมาปล้นชิงมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา!"
"นี่คือการใช้ยุทธวิธีเจรจาพันธมิตรีเพื่อร่วมกันต่อต้านมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา ดังนั้น ฝ่าบาทควรทรงใช้ความระมัดระวังเป็นสำคัญ ภายหลังอาจใช้ยุทธวิธีเชื่อมสัมพันธไมตรีเพื่อแก้ไข!"
"แต่ในยามนี้ ซงหนูเกรงว่าคงกำลังคิดคำนวณเล่นงานมหาจักรวรรดิเฉียนของเราแล้ว!"
หวึ่ง!
เมื่อเกาหยางเอ่ยวาจาเหล่านี้จบ อู่จ้าวก็พลันรู้สึกราวกับมีพายุหมุนจากสวรรค์ชั้นเก้าพัดกระหน่ำลงมา ขจัดม่านหมอกที่บดบังตรงหน้าให้สลายไปในชั่วพริบตา
นางกำหมัดแน่น ดวงตาสั่นไหว
เกาหยางกล่าวได้มีเหตุผล นางเองก็ทรงทราบว่าซงหนูเป็นภัยคุกคาม แต่เนื่องจากซงหนูมิได้รุกรานเพียงมหาจักรวรรดิเฉียนแคว้นเดียว นางจึงมิได้ทรงคิดลึกล้ำไปมากกว่านี้