ตูม!
ถ้อยคำของโซเฟียพูดออกมาเพียงประโยคเดียว ก็ดั่งหินผาขนาดมหึมาที่พุ่งทิ้งลงสู่ผืนน้ำซึ่งมิได้สงบสุขอยู่แล้ว ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ซัดสวนจนฟ้าดินมืดมน
จดหมายสี่ฉบับ
ไม่มากไปกว่าหนึ่ง ไม่น้อยไปกว่าหนึ่ง
"ว่าอะไรนะ?"
"เจ้าหมายความว่า เขาเขียนจดหมายไว้ถึงสี่ฉบับในแคว้นทะเลเหนือหรือ?"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์สีหน้าบูดบิ้ว จ้องมองโซเฟียแล้วเอ่ยถามออกมา
ไอ้ตานั่น มิใช่ควรเขียนไว้เพียงฉบับเดียวหรือ?
สตรีอีกสามนาง ดวงตาทั้งคู่ก็จ้องมั่นไปยังโซเฟียเช่นกัน รอคอยคำตอบ
"ก็สี่ฉบับนี่นา"
"เป็นอันใดไปหรือ?"
โซเฟียมองสีหน้าของทั้งหลาย รู้สึกงงงวยอยู่ไม่น้อย
แต่นางยังไม่ทันรู้ตัว
เพราะการยืนยันครั้งนี้ จิตใจของทั้งสี่นาง...ก็แตกร้าวสลาย
คนชั่ว
ที่ไหนเคยบอกไว้ว่าเขียนไว้เพียงแก่นางผู้เดียว?
ความคิดนี้ผุดขึ้นพร้อมกันในสมองของทั้งสี่นาง
ปลายนิ้วของอู่จ้าวบีบแน่นข้อมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว
นางยังจำได้ดีถึงจังหวะหัวใจเต้นระรื่นในยามนั้น จำความยินดีลับ ๆ ที่ซ่อนงำนั้นได้ จำถ้อยคำมั่นใจในจดหมายที่ไอ้ตานั่นว่าไว้ว่าเขียนไว้เพียงแก่นางผู้เดียว นั่นคือความโรแมนติกที่พิเศษเฉพาะแก่ผู้เป็นจักรพรรดินี คือสิ่งพิเศษที่เขามีต่อนาง
แต่บัดนี้
คนชั่วคนนี้เขียนไว้สี่ฉบับ!!!
หลอกนาง!!!
สีหน้าของซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไป
ลมหายใจของฉู่ชิงหลวนก็หอบถี่ขึ้นเล็กน้อย
เพราะจดหมายฉบับนั้น นางเคยรู้สึกผิดต่อวานเอ๋อร์กับโหย่วหรงมานานนับปี จนกระทั่งยอมถอยให้เอง