ฟ้าดินเป็นพยาน!
เซียวฉิงแทบจะร้องไห้ออกมา
ไม้ทื่อนี้ยังรู้จักเปิดสมองเสียที!
เซียวฉิงรีบร้อนคล้อยตาม พยายามทำให้เสียงของตนฟังดูเต็มไปด้วยความสนใจ "นับสิ!"
"การชอบเลี้ยงสัตว์เลี้ยงเช่นนี้ ย่อมนับเป็นงานอดิเรกอันประเสริฐ!"
"เพียงแต่สุ่ยเอ๋อร์ไม่คิดว่าคุณชายจะมีอารมณ์งดงามเช่นนี้ แต่อยากทราบว่าคุณชายชอบเลี้ยงพันธุ์ใดบ้างเพคะ?"
"นกแก้วซีอวี้หรือ? หรือลูกเสือดาวหิมะ?"
เซียวฉิงนัยน์ตางดงามเป็นประกาย พ่นรายชื่อสัตว์เลี้ยงที่เหล่าคุณชายจอมสำราญแห่งฉางอันโปรดปรานออกมาเป็นชุด
"หาใช่เช่นนั้นไม่"
"ข้าชอบเลี้ยงไก่ หมู อะไรพวกนั้น"
เซียวฉิงฟังแล้วถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ
ไก่?
หมู?
ใต้หล้านี้ยังมีคนชอบเลี้ยงของพวกนี้อีกหรือ?
เกาฉางเหวินกล่าวต่อ "สำหรับข้าแล้ว น่ารักไม่สำคัญ ดุร้ายก็ไม่สำคัญ สำคัญที่สุดคือใช้งานได้จริง!"
"ไก่ที่ข้าเลี้ยงนั้น เอามาต้มซุปหอมนัก ส่วนหมูที่เลี้ยง ไม่ต้องให้ข้าอวดเลย ยอดเยี่ยมไม่แพ้ใคร ทุกตัวอ้วนพีมีกำลัง เนื้อแน่นกระชับ นำมาทำหมูแดงสามชั้น เรียกว่าเข้าปากแล้วละลาย กลิ่นหอมเต็มหุบปาก!"
"โดยเฉพาะตัวที่ฆ่าในช่วงปีใหม่เมื่อไม่นานมานี้ อร่อยจนต้องลิ้มลอง วนเวียนไม่จบ อีกไม่กี่วันข้าจะสั่งคนนำไปส่งให้คุณหนูซูชิมเสียหน่อย ถ้าไม่อร่อยก็เอามีดฟันข้าได้เลย!"
"..."
"......"
เซียวฉิงจ้องมองเกาฉางเหวิน รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อไปทั้งสิ้น
นางรู้สึกว่าเส้นสายในสมอง "ปัง" เสียงหนึ่งขาดผึงออกจากกัน
สวรรค์ประหาร!
นางเลี้ยงสัตว์เลี้ยงเพื่อคลายเหงา และเป็นที่พึ่งพิงทางจิตใจ!
แต่เกาฉางเหวินเลี้ยงไก่เลี้ยงหมูเพื่อเอาเนื้อกิน ถึงกับมาถกกับนางว่าทำอย่างไรถึงจะอร่อยงั้นหรือ?!
ความรู้สึกที่ไร้สาระและอับจนหนทางยากจะเอ่ยเป็นคำพูด กลืนกินนางทั้งร่างในพริบตา
นางถึงกับรู้สึกว่า เมื่อเทียบกับการทนทุกข์ทรมานทางจิตใจแบบนี้แล้ว การถูกเกาหยางล่วงเกินเมื่อครั้งก่อน ความอัปยศที่ออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ กลับไม่ทำให้จิตใจพังทลายเท่านี้ด้วยซ้ำ!