ตูม!
เมื่อเกาหยางพูดจบ ภายในห้องโถงใหญ่ก็พลันเงียบกริบลงในทันใด
น้ำซุปในหม้อทองเหลืองสีม่วงที่ตั้งบนเตายังคงเดือดปุด ๆ กลิ่นหอมของพริกแห้งและพริกไทยเสฉวนอบอวลไปทั่วคานห้องโถง
"ทำตามใจที่คิด คิดตามใจที่เป็น!"
ทุกคนพึมพำเสียงเบา จากนั้นก็ต่างเบิกตากว้าง จ้องมองไปที่เกาหยางเป็นจุดเดียว
เปิดร้าน?
นี่... ศาลาคลายทุกข์?
ด้วยชื่อเสียงของเกาหยางที่สะเทือนไปทั่วเมืองฉางอันและทั่วหล้าในตอนนี้ หากเปิดศาลาคลายทุกข์ขึ้นมา ต้องสร้างความตื่นเต้นไปทั้งเมืองอย่างแน่นอน
ตั้งแต่ขุนนางในราชสำนักจนถึงพ่อค้าใหญ่ แม้กระทั่งชาวบ้านธรรมดาสามัญ ใครเล่าจะไม่อยากมาขอคำชี้แนะจากราชันย์แห่งความตาย?
แต่ก็เพราะเหตุนี้เอง ทุกคนในใจจึงอดรู้สึกเสียดายขึ้นมาไม่ได้
โดยเฉพาะเกาเฟิงและเกาเทียนหลง
เกาหยางมีพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ พลิกแผ่นดินได้เพียงปลายนิ้ว หากยอมกลับเข้าราชสำนัก จะต้องเป็นถึงอัครเสนาบดี ช่วยเหลือแผ่นดิน จารึกชื่อในประวัติศาสตร์ นี่มิยิ่งใหญ่กว่าการเปิดร้านค้าสักร้านเสียอีก?
เกาเฟิงเงียบไป ขมวดคิ้วเล็กน้อย
คนแรกที่เอ่ยปากคือเกาเทียนหลง เขาวางตะเกียบลง บริเวณข้อนิ้วมีรอยด้านหนาเพราะถือดาบมานานปี
เขามองไปที่เกาหยางก่อน ดวงตาประดับไปด้วยความเสียดายเล็กน้อย
ความสามารถของหลานชายตน เขารู้ดีเกินไป พรสวรรค์อันยิ่งใหญ่เพียงนี้ หากใช้ในราชสำนัก มหาจักรวรรดิเฉียนจะมีเพียงแค่เครื่องมือการเกษตรอัศจรรย์ไม่กี่ชิ้นหรือ?
ชาติจะต้องเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน!
แต่ความเสียดายนั้นคงอยู่เพียงชั่วครู่ก็สลายหายไปสิ้น กลับกลายเป็นเสียงหัวเราะก้องกังวานดุจสายฟ้าฟาด