ชั่วพริบตาเดียว
ทั่วทั้งงานก็เงียบสนิท
นอกจากเกาเฟิงที่รู้ความจริงมาตั้งแต่แรกแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
เกาหยางมุมปากกระตุก เกือบสำลักน้ำลาย
หลี่ซื่อพินิจดูอยู่เป็นนาน ถอนหายใจ แล้วเอ่ยว่า "เจ้าคนนี้ ตอนเด็ก ๆ อุ้มมันแล้วพลาดตกน่ะ ตอนนั้นเห็นว่าไม่เป็นไร แต่มาดูตอนนี้ คงเป็นตอนนั้นแหละที่สมองกระแทกจนเสีย"
ทุกคนได้ยินดังนั้น ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
เกาฉางเหวิน: "?"
"หมายความว่าอย่างไร?"
"ข้าเข้าใจผิดไปงั้นหรือ?"
เกาเฟิงโกรธจนอยากจะเอาตะเกียบฟาดหัวมัน "เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีกหรือ? เรื่องนั้นมันใช่แค่ตบเล่น ๆ ที่ไหนกัน? นางเป็นอนุภรรยาลำดับที่สิบแปดที่ท่านผู้เฒ่าหวงแห่งเมืองฉางอันโปรดปรานที่สุด ถูกเจ้าตบกลางถนน กลับไปนางก็อับอายจนคิดจะผูกคอตาย!"
"ตระกูลหวงก็เป็นตระกูลใหญ่ที่ต้องการหน้านะ ไหน ๆ ก็ดูหน้าเราตระกูลเกาแล้ว ถึงได้ยอมเลิกเรื่องแค่ห้าร้อยตำลึงไม่เอาเรื่องอีก ยังไงอีกไม่กี่วันก็ต้องพาเจ้าขึ้นไปขอโทษถึงหน้าประตูบ้านเขา!"
"ห้าร้อยตำลึง?"
"ก้นนาง... ฝังทองไว้หรือไง?"
เกาฉางเหวินตกตะลึง
แต่พอเห็นหน้าเกาเฟิงดำคล้ำลง มันก็รีบพูดทันที "ไปสิ ต้องไปขอโทษให้ได้!"
เกาเฟิงถึงได้สีหน้าดีขึ้น
เกาฉางเหวินหิวจนทนไม่ไหวแล้ว มันคีบเนื้อแกะนุ่ม ๆ ชิ้นหนึ่งใส่ชาม เตรียมจะกิน... ก็พลันสังเกตเห็นว่าขอบถ้วยน้ำจิ้มตรงหน้าทุกคนดูเหมือนมีร่องรอยของการใช้งาน แล้วบนโต๊ะบางจุดก็ยังมีคราบน้ำมันที่เช็ดไม่สะอาดหลงเหลืออยู่
"เอ๊ะ? คราบน้ำมันพวกนี้มาจากไหน? ท่านพ่อ ท่านพี่... พวกท่านกินกันไปแล้วหรือ?" มันถามอย่างระมัดระวัง
"ไม่ได้กิน!"
"เป็นไปได้ยังไง!"