"ทำลายศีลธรรมของราษฎรมหาจักรวรรดิเฉียนหรือ?"
คำพูดเดียวพลันก่อคลื่นพันชั้น!
ขุนนางร้อยแว่นแคว้นพากันวิพากษ์วิจารณ์ทันที
"นี่มันแผนพิษหรือ?"
"มีคนลอบเล่นงานมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา แถมยังพุ่งเป้าไปที่ศีลธรรมของราษฎร!"
"ต้องเป็นหนึ่งในหกรัฐแน่ ข้าคิดว่าเป็นแคว้นฉู่!"
"ไอ้พวกชั่วช้านี่ มันใจดำนัก กล้าทำแผนพิษร้ายกาจปานนี้!"
บัดนี้ ใบหน้าของอู่จ้าวก็มืดมนลง
หากผู้อื่นกล่าวว่าเป็นแผนเปิดเผย นางอาจไม่เชื่อนัก แต่หากเกาหยางกล่าวว่าเป็นแผนเปิดเผย นางย่อมเชื่อสนิทใจ
ไม่มีเหตุอื่นใด นี่แหละคือความน่าเชื่อถือ!
ชุยซิงเหอ หวังจง และคนอื่นๆ ต่างหันมามอง สายตาจับจ้องที่เกาหยาง
แม้พวกเขาจะฟังคำของอู่จ้าว และรู้ว่าเบื้องหลังมีคนบงการ แต่ก่อนที่เกาหยางจะเอ่ยปาก พวกเขายังคิดไม่ตกจริงๆ
เพราะเรื่องคนแก่กรรโชกทรัพย์ แทบไม่เกี่ยวอะไรกับผลประโยชน์ของผู้บงการเลย
คำพูดของเกาหยางทำให้พวกเขาตระหนักถึงปัญหานี้ ถึงขั้นรู้สึกว่าเป็นฝีมือของหกรัฐที่เล่นงานมหาจักรวรรดิเฉียน และยังใช้แผนพิษอีก!
หลู่เหวินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น "ท่านเกา คงพูดเกินจริงไปหรือเปล่า? เพราะนี่เพิ่งมีคดีกรรโชกทรัพย์ห้าสิบสามคดี อยากใช้แค่นี้เล่นงานราษฎรทั้งหมดของมหาจักรวรรดิเฉียนเรา เป็นไปไม่ได้กระมัง?"
น้ำเสียงกังขาของหลู่เหวินดังขึ้น แต่ขุนนางร้อยแว่นแคว้นยังคงจับจ้องที่เกาหยาง
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเชื่อคำพูดของเกาหยางมากกว่า
แม้จะรู้สึกว่าคำของหลู่เหวินฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะชื่อเสียงของเกาหยางในด้านแผนพิษนั้นหนักแน่นเกินไป!