เคร้ง!
ราวกับมีเสียงอะไรบางอย่างหักดังขึ้น ชัดเจนถ่ายทอดออกมา
จากนั้น ก็มีเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาดังตามมา!
“อ๊าก!”
“ขาข้า!”
ผู้เฒ่าฉู่กุมขาของตนไว้ เสียงร้องดังสนั่นจนอกแทบระเบิด!
เขาจ้องมองอู๋ก่วงด้วยความหวาดกลัว ราวกับเห็นคนบ้าคลั่ง
นี่มันศาลากลางนะ อู๋ก่วงกลับกล้าใช้กำลังทำร้ายคนอย่างอุกอาจ!
ทุกคนคาดไม่ถึงภาพนี้ ต่างพากันมองอู๋ก่วงด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลินเฮ่าก็คาดไม่ถึง อู๋ก่วงกล้าตีคนต่อหน้าตน!
“บังอาจ!”
“ใช้กำลังในศาลากลาง ข้าน้อยจะทนเจ้าได้อย่างไร!”
หลินเฮ่ายืดตัวตรง ชี้ไปที่อู๋ก่วงแล้วตวาดลั่น
แต่อู๋ก่วงกลับถอดรองเท้าออก แล้วพุ่งเข้าใส่หลินเฮ่า!
“ขุนนางชั่ว!”
“ตัดสินคดีเช่นนี้ เจ้ายังคู่ควรนั่งตำแหน่งนี้อีกหรือ?”
รองเท้าผ้าเก่าเหม็นนี้ ไม่เบี่ยงไม่เฉ ตรงเข้าใส่ใบหน้าหลินเฮ่าเป๊ะ และด้วยแรงมหาศาลของอู๋ก่วง ถึงขั้นทำให้เขาซวนเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยรองเท้าเพียงข้างเดียว เลือดกำเดาพวยพุ่ง บนใบหน้าเหลือรอยรองเท้าใหญ่เอาไว้
“บัดซบ ช่างบัดซบนัก!”
“คนมา! จับตัวคนผู้นี้ให้ข้า!”
หลินเฮ่าโกรธจนตัวสั่น ตะโกนลั่น
นายเวรในศาลาต่างพากันชักดาบออก แล้วค่อยๆ ประชิดเข้าหาอู๋ก่วง!
อู๋ก่วงร่างกายตึงเครียด เอวตั้งตรง เผชิญหน้ากับการประชิดของทุกคน เขาถลกเสื้อส่วนบนออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่งกำยำ!
ในชั่วพริบตา ทุกคนล้วนตกตะลึง
เห็นแต่เพียงร่างกายท่อนบนของอู๋ก่วงเต็มไปด้วยบาดแผล รอยแผลเป็นดุจตัวตะขาบคลาคล่ำไปทั่วร่าง
“ฟ่อ!”
“รอยแผลมากมายปานนี้!”
ทุกคนพากันมองจนอึ้งกิมกี่ หลินเฮ่าเองในใจก็แวบผ่านลางสังหรณ์ไม่ดี
“ข้าเคยหลั่งเลือดเพื่อมหาจักรวรรดิเฉียน ข้าเคยออกแรงเพื่อมหาจักรวรรดิเฉียน ในศึกป้องกันฉางอัน ข้าสังหารทหารแคว้นฉู่ไปสามสิบเอ็ดนาย ในนั้นมีนายกองสองนาย และแม่ทัพแห่งแคว้นฉู่ ฉู่ขวงอีกหนึ่งคน!”