"หืม?"
"ราชันย์แห่งความตายเขียนจดหมายถึงเจิ้นด้วยตัวเอง?"
จักรพรรดิฉู่มีสีหน้าตะลึงงันและตกตะลึง ค่อนข้างตื่นตระหนกกับคำพูดที่องครักษ์นำมาแจ้ง
เขานึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเกาหยางจะส่งจดหมายมาให้ตนถึงในนี้
จดหมายฉบับนี้เขียนว่าอะไรกัน?
เมื่อมีจดหมายมา จักรพรรดิฉู่ก็สามารถคาดเดาได้ว่า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการเจรจาสมานฉันท์ระหว่างแคว้นฉู่และซงหนูอย่างแน่นอน คงเป็นเรื่องเกี่ยวกับฉู่ชิงหลวนและเด็กในครรภ์เป็นแม่นมั่น
หรือว่าเป็นการร้องขอความเมตตา หรือข่มขู่และหลอกล่อ?
จักรพรรดิฉู่รู้สึกใคร่รู้ในประเด็นนี้เป็นอย่างยิ่ง
เขาสวมคลุมมังกรสีดำเข้ม รอบกายแผ่กระจายกลิ่นอายอำนาจอันเข้มแข็ง พระพักตร์เย็นเยียบ ตรัสสั่งองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้วยท่าทีผ่อนคลายว่า
"นำมาอ่านเดี๋ยวนี้ ให้เราดูหน่อยว่าจอมเทพมัจจุราชเขียนอะไรมาบ้าง!"
จักรพรรดิฉู่ปรายตามองฝูงปลาคาร์พที่กระโดดโลดเต้นอยู่กลางสระกลางหอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดูอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง
ใครว่าเจ้าแห่งความตายไม่มีจุดอ่อน?
จดหมายฉบับนี้ อธิบายทุกสิ่งได้เป็นอย่างดี
และในมุมมองของเขาแล้ว เกาหยางแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนนอกจากจะร้องขอแล้ว ยังจะมีเหตุผลอื่นใดให้เขียนจดหมายถึงเขาอีก?
ถึงจะเป็นเจ้าแห่งความตายของมหาจักรวรรดิเฉียนที่ยิ่งใหญ่ แล้วอย่างไร?
ก็เป็นเช่นนั้นนั่นแหละ ถึงคราวต้องก้มหัวก็ต้องก้มหัว
เพียงแต่ราชันย์แห่งความตายจะคิดตื้น ๆ จริงหรือว่า จดหมายเพียงใบเดียวจะทำให้เขาเปลี่ยนใจได้?
ช่างเป็นเรื่องน่าขัน!
ดังนั้นในศาลาริมน้ำกลางสระ จักรพรรดิฉู่จึงยืนประสานมือไว้ข้างหลัง มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า