ในวังหลวง
หน้าตำหนักหนังสือ
อู่จ้าวทรงฉลองพระองค์คลุมมังกรสีดำสนิท ประทับบนจุดสูงสุดในวังหลวง ฉลองพระองค์คลุมมังกรสีดำถูกกระแสลมตะวันตกพัดสะบัดดังตุบ ๆ
พระพักตร์ของนางงามสง่า รอบกายแผ่กลิ่นอายความสง่างามขั้นสูงสุด ทอดพระเนตรมองไกล ดวงตาหงส์คู่นั้นล้ำลึกยิ่งนัก
ณ เบื้องล่าง
เสี่ยวเยวียนก้าวเร็ว ๆ ตรงมาหาอู่จ้าว
อู่จ้าวประสานพระหัตถ์ไพล่หลัง ตรัสถาม “ท่านเกาออกเดินทางแล้วหรือ?”
เสี่ยวเยวียนพยักหน้า
“ครึ่งชั่วยามก่อน ท่านเกาออกเดินทางจากค่ายใหญ่ฝ่ายเหนือ มุ่งหน้าตามถนนหลวงไปทางเหนือ รวดเร็วตลอดทาง เพียงไม่เกินห้าวันก็จะถึงเมืองเยี่ยนเหมินแล้ว”
อู่จ้าวทรงได้ฟัง แม้ทรงเป็นถึงจักรพรรดิ พระทัยก็ระงับความตื่นเต้นไว้ไม่ได้
“ศึกนี้ ในที่สุดก็เปิดม่านขึ้นแล้ว!”
“หากยึดดินแดนเหอซีได้ ต่อให้สามแคว้นรวมเป็นพันธมิตรก็ทำอะไรไม่ได้ พวกซงหนูก็ทำอะไรไม่ได้! กองทหารม้าแกร่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา จะไร้ผู้ใดต้านทาน!”
อู่จ้าวทรงสูดลมหายใจลึก ดวงตาหงส์เปลี่ยนเป็นดุดันเด็ดขาดยิ่งขึ้น
“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้กองทัพหลวงไปรวมพลที่เมืองซ่างหลิน เสบียงและยุทโธปกรณ์ให้ลำเลียงไปยังเมืองซ่างหลิน ต้องสร้างภาพลวงให้ได้ว่า เจิ้นจะกรีธาทัพจากเมืองซ่างหลิน โจมตีตรงไปยังทุ่งหญ้าทะเลทรายทางเหนือของซงหนู เพื่อสร้างโอกาสให้เกาอ้ายชิง!”
“นอกจากนี้ ถ่ายทอดราชโองการไปยังหกกระทรวง ผู้ใดบังอาจวิพากษ์วิจารณ์การกรีธาทัพ ให้ประหารทันที!”
อู่จ้าวมีพระพักตร์ดุดันเด็ดขาด ในแววพระเนตรแวบผ่านเจตนาสังหาร