“วิ้ง!”
หลี่หลงได้ยินคำพูดของเกาหยาง ชั่วพริบตาก็รู้สึกราวฟ้าถล่ม
ดวงตาเขาเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปที่เกาหยาง
เขาหลี่หลงพาองค์ชายสิบเอ็ดไปเที่ยวทะเลสาบ ยังต้องว่ายน้ำเป็นอีกหรือ?
“ท่านเกา ข้าน้อยเมื่อครู่ได้ยินไม่ชัด ท่านถามอีกครั้งได้หรือไม่?” หลี่หลงเอ่ยถามเสียงต่ำ
หน้าผากเขามีเหงื่อเย็นผุดเป็นเม็ดเล็ก ริมฝีปากสั่นระริก
อู่จ้าวถามถึงองค์ชายสิบเอ็ดก่อน เห็นได้ชัดว่านางตั้งใจจะสังหาร เขาพอเดาเหตุผลได้บ้าง
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ที่เกาหยางถามว่าว่ายน้ำเป็นหรือไม่ จะมีความหมายเช่นนี้!
นี่เห็นได้ชัดว่าให้เขาพาองค์ชายสิบเอ็ดอู่เซวียนไปเที่ยวทะเลสาบ แล้วสร้างอุบัติเหตุ จากนั้นตัวเขาเองก็ว่ายกลับมา
แต่หากเป็นเช่นนั้น หลี่หลงจะไม่กลายเป็นเป้าสายตาของทุกคนหรอกหรือ?
เกาหยางจ้องมองหลี่หลง จากนั้นจึงเอ่ยถาม “ผู้บัญชาการหลี่ เจ้าคิดจะหลอกลวงฝ่าบาทหรือ?”
หลี่หลงตาเบิกกว้าง
นี่มันอะไรกัน เกี่ยวพันกับข้อหาหลอกลวงฝ่าบาทได้อย่างไร?
“ต่อหน้าฝ่าบาท วาจาที่กล่าวไปแล้วย่อมไม่มีทางเรียกคืน บอกว่าว่ายน้ำเป็นแต่กลับไม่เป็น นั่นคือความผิดฐานหลอกลวงฝ่าบาท!”
“หรือว่า ผู้นำกองกำลังหลี่เห็นว่าเรื่องนี้เสี่ยงอันตรายเกินไป จึงไม่ยินดีทำ?”
เกาหยางกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มเยาะ
คำพูดเพียงประโยคเดียว ดวงตาคู่หนึ่งของอู่จ้าวก็จับจ้องไปที่หลี่หลง
หลี่หลงมองอู่จ้าว แล้วมองใบหน้ายิ้มเยาะของเกาหยาง ร่างของเขาก็สั่นสะท้าน