ปาบ!
หน่วงใช้ถูกฟาดเต็มแรงจนลิ่วเซไป แทบจะกระเด็นหาว
"ไอ้บ้านี่ ไม่เห็นบอกตั้งแต่แรกว่าไม่มีทางแก้ ให้ข้าทั้งสองนั่งคำนวณกันมานานฉะนี้!"
หลี่เต่าหลิงเผ่นไฟโทสะ ช่างดุราวเสือหิวกระหายเลือด
หน่วงใช้กำหน้าแดงช้ำจากฝีมือตบ มองหลี่เต่าหลิงที่เดือดดาล ในใจแสนขัดข้อง แต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะแส้เสียง
ท่านทั้งสองก็มิได้ถามเสียด้วย!
ชั่วครู่ใหญ่
หวังเหยียนจื่อเป่าลมหายใจยาวออกมาช้า ๆ
"ดูท่าการคัดเลือกขุนนางหกแขนงครั้งนี้ เราพ่ายแพ้แล้ว"
ครั้งนี้ หลี่เต่าหลิงมิได้เปล่งเสียงโต้แย้ง
เขาเพียงบีบกระดาษข้อสอบนั้นแน่นจนฝ่ามือสั่น ใบหน้ามืดครึ้มน่าสยอง
ครึ่งค่อนแล้ว
เขาจึงหันไปมองหวังเหยียนจื่อ บีบคำออกมาจากซอกฟันว่า
"แต่ยังมิได้พ่ายทั้งหมด"
สายตาหวังเหยียนจื่อหยุดนิ่ง
ทั้งสองแทบคิดถึงนามเดียวกันพร้อมกัน
พุทธบุตรเจียเย่!
หวังเฉิงซื่อรีบเอ่ย "ท่านบิดา ท่านลุงหลี่ ทางเทียนจูเพิ่งส่งข่าวมา พุทธบุตรเจียเย่ใกล้ถึงชายแดนมหาจักรวรรดิเฉียนแล้ว อีกไม่ถึงครึ่งเดือน ก็จะเสด็จถึงฉางอัน"
หลี่เต่าหลิงเป่าลมหายใจขุ่นยาว เหมือนจะเป่าความกดดันในอกออกให้หมดสิ้น
"ก็ดี"
"การคัดเลือกขุนนางหกแขนงเป็นแค่กับข้าวเรียกน้ำย่อย"
"หมัดฆ่าที่แท้จริง คือเมื่อพุทธบุตรเข้าสู่ฉางอัน!"
หวังเหยียนจื่อหยิบหมากขึ้นมาอีกหนึ่งตัว วางลงบนกระดาน