ตูม!
ศิษย์นับไม่ถ้วนมีสีหน้าตื่นตะลึง
เท่าไรหรือ?
หนึ่งพันหมื่นตำลึง?
ฉื่อพั่วเทียนรู้สึกเพียงความเย็นวาบในจิตใจ พุ่งจากกระดูกก้นกบขึ้นสู่กระหม่อมอย่างฉับพลัน ทำให้ร่างเขาพลันแข็งทื่อ เขาเบิกตากว้าง ราวกับมีแท่งเงินสุกสกาวนับไม่ถ้วนปรากฏตรงหน้า
แทบจะถมทับเขาจนจมมรณา!
หวงจื่อจานตะลึงงัน
แม้วงศ์หวงจะมีสถานะไม่ต่ำต้อย เป็นตระกูลใหญ่ติดอันดับในแถบเจียงหนาน ทว่าเขาก็ยังสะท้านสะเทือน
หนึ่งพันหมื่นตำลึง!
นี่มันแนวคิดเช่นใด?
นี่มันขอบเขตปณิธานเช่นไร!
จิตใจเขาสั่นสะท้าน ในดวงตาเต็มไปด้วยความยากจะเชื่อ
คนเช่นนี้ เขากลับพาเหรดกันสงสัย!
เขาสมควรตายแท้!
หลินซู่ฮั่น เฉินว่านเจวี้ยนก็เป็นเช่นนี้
แล้วจะกล่าวไปไยถึงศิษย์ตระกูลอนาถาบางคนที่สวมเสื้อคลุมยาวเนื้อบางท่ามกลางสายลมหนาว
ดวงตาของพวกเขาแดงก่ำแล้ว
พวกผู้ที่กล่าวก่อนหน้านี้ว่า หนึ่งร้อยหมื่นตำลึงนั้นมากเกิน เป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ก็ยิ่งตะลึงงัน ในหน้าเต็มไปด้วยน้ำลายที่ศิษย์อื่นพ่นใส่
แต่พวกเขากลับเหมือนไร้ซึ่งความรู้สึก
ที่แท้หาใช่หนึ่งร้อยหมื่นตำลึงไม่
แต่เป็นหนึ่งพันหมื่นตำลึง!
ศิษย์ตระกูลอนาถาผู้หนึ่ง ซึ่งแหบเสียงเพราะประณามราชันย์แห่งความตาย กล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า “ข้าขอกล่าววาจาเที่ยงธรรม ผู้อาวุโสโจวต้องเป็นเดรัจฉาน!”
“พวกเราถูกผู้ใดหลอกลวงเอา!”
บัณฑิตข้างกายก็เอื้อนเอ่ยขึ้นว่า “ท่านเกาออกทรัพย์มาก ข้าเชื่อท่านเกา!”
“ใช่แล้ว เรื่องโรงเลี้ยงเด็กกำพร้า ท่านเกาแต่เดิมอาจไม่ฟัง ไม่ถาม ไม่ไยดี วางตนเป็นกลางก็ได้ แต่ท่านกลับทำ ท่านจำเป็นอันใดต้องหมิ่นแคลนผู้อาวุโสโจว?”