“ฝ่าบาท รับสั่งเช่นนี้ กระหม่อมจิตใจดียิ่ง เพียงแต่ทำเพื่อมหาจักรวรรดิเฉียน เพื่อฝ่าบาทเท่านั้น ถึงได้ลงมือเด็ดขาดกับรัฐจ้าว”
“แท้จริงแล้วในใจกระหม่อมก็รู้สึกสงสารไม่น้อย ค่ำวันนี้เกรงว่าคงนอนไม่หลับเพียงลำพัง!”
เกาหยางถอนหายใจหนักหน่วง เก็บหยกที่เล่นอยู่ในมือขึ้น ดื่มชาอึกเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความเวทนา
อู่จ้าวได้ยินดังนั้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย
นางยกถ้วยชาขึ้น เอ่ยเรียบๆ “เกาอ้ายชิงใจไม่แข็งกระด้าง เรื่องนี้เจิ้นกลับไม่เคยทราบ”
“กลับกัน หากท่านเกายามค่ำนอนไม่หลับ เจิ้นจะเขียนชื่อกลับหลัง”
นิสัยของเกาหยางจะเป็นเช่นไร ผู้อื่นอาจไม่รู้ แต่นางอู่จ้าวจะไม่ทราบได้อย่างไร?
หากเขาจะรู้สึกผิดเพราะแผนพิษนี้ ถึงขั้นยามค่ำนอนไม่หลับ
ต่อให้ฟ้าทลาย ฝังผู้คนนับแสนเป็น ก็ยังมิอาจเป็นไปได้!
เกาหยางลูบจมูก ในใจอับอายอยู่บ้าง แต่โชคดีที่หน้าหนา ปรับตัวกลับมาได้รวดเร็ว
“ฝ่าบาทรับสั่งเช่นนี้ ทำให้กระหม่อมคิดถึงคำกล่าวหนึ่ง ในใจรู้สึกสะท้อนไม่น้อย!”
“คำกล่าวใด?”
อู่จ้าวจิบชาเล็กน้อย เอ่ยถามอย่างสนพระทัย
เกาหยางจ้องมองอู่จ้าว ค่อยๆ เอ่ยว่า “หากชีวิตยังคงเป็นเช่นคราแรกพบ เช่นนั้นจะดีเพียงใด”
“วันวาน หากกระหม่อมเอ่ยคำเช่นนี้ เกรงว่าฝ่าบาทคงเชื่อ และไม่ทรงเข้าใจกระหม่อมผิดเช่นนี้”
อู่จ้าวนิ่งงัน ซ่างกวันวานเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายก็พลันนิ่งงันไปด้วย
ประโยค ‘หากชีวิตยังคงเป็นเช่นคราแรกพบ’ นี้ สะเทือนใจพวกนางไม่น้อย