“ฮ่า!”
ภายในห้องทรงพระอักษร พลันเกิดความโกลาหลขึ้นทันที!
เหล่าขุนนางทั้งหมดต่างพากันตะลึงงันโดยสิ้นเชิง!
พวกเขายอมศิโรราบอย่างแท้จริง ไม่เพียงจะส่งขยะและภัยพิบัติภายในมหาจักรวรรดิเฉียนไปยังแคว้นฉี แต่ยังฉวยโอกาสเรียกเก็บค่าจัดสรรที่อยู่ได้อีกด้วย
กินเงินทั้งสองทางเลยหรือ?!
สมองของชุยซิงเหอนี่เติบโตมาอย่างไรกันแน่?!
บัดซบเอ๊ย ช่างเป็นเดรัจฉานจริง ๆ!
แผ่นป้ายขุนนางในมือหวังจงร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง ทว่าเขากลับไม่รู้สึกตัว เพียงอ้าปากกว้าง มองชุยซิงเหอราวกับมองคนรู้จักเก่าแก่
เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าประหลาดใจไม่แพ้กัน
แม้แต่อู่จ้าวที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรก็ยังนิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง
แม้นางจะคาดเดาได้ว่าเกาหยางต้องมีแผนการอำมหิตอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่เคยคาดคิดว่าจะอำมหิตถึงเพียงนี้ ทั้งยังตระหนี่ถึงเพียงนี้!
แม้แต่นักโทษประหารกับคนวิกลจริตเหล่านี้ก็ยังจะรีดเค้นผลประโยชน์ออกมาอีกหรือ?!
นี่... นี่เกาหยาง ช่างเสียสติอย่างแท้จริง!
แต่ก็ต้องยอมรับว่า แผนการนี้ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!
สมบูรณ์แบบยิ่งนัก!
ไม่เพียงแก้ไขวิกฤตการแย่งชิงผู้มีความสามารถของแคว้นฉีได้อย่างสมบูรณ์ ยังฉวยโอกาสกำจัดขยะภายในได้อีกด้วย และถึงขั้น... ทำกำไรมหาศาล!
อู่จ้าวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง กว่าจะฝืนข่มคลื่นยักษ์ในใจลงได้
“ดี!”
“สมแล้วที่เป็นอ้ายชิงชุย เราไม่เคยมองเจ้าผิดไปจริง ๆ!”
“สองแผนการนี้ หนึ่งรับหนึ่งรุก หนึ่งเปิดเผยหนึ่งซ่อนเร้น เกื้อหนุนซึ่งกันและกัน อีกทั้งยัง... เป็นหนทางสร้างทรัพย์อย่างแท้จริง ช่างเป็นกลยุทธ์แยบยลที่เราไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน!”
อู่จ้าวกวาดสายตาผ่านเหล่าขุนนางใหญ่เบื้องล่างที่ยังคงอยู่ในสภาพแข็งเป็นหิน ก่อนตรัสเสียงขรึมว่า “เหล่าอ้ายชิงทั้งหลายเห็นว่าอย่างไร?”
“กระหม่อม... กระหม่อมเห็นชอบด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
“แผนการของใต้เท้าชุยนั้นลึกล้ำจนภูตผียังยากหยั่งถึง ต้องทำให้แคว้นฉีเสียใจจนแทบอยากย้อนเวลากลับไปอย่างแน่นอน กระหม่อม... เลื่อมใสจนยอมศิโรราบทั้งห้าส่วน!”