ภายในวังหลวง
เกาเฟิงและเกาหยางก้าวเดินมุ่งหน้าออกจากวังหลวง
“ลูกทรพี วันนี้เจ้าได้คืนความยุติธรรมให้ตระกูลหลิน สร้างชื่อเสียง แต่ก็ก่อปัญหาเช่นกัน หลู่เหวินผู้นั้นฝีมือธรรมดา แต่น้ำใจคับแคบยิ่ง เกรงว่าคงไม่ยอมล้มเลิกง่าย ๆ”
เกาเฟิงเหลือบมองเกาหยาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ท่านพ่อคิดมากไปแล้ว”
เกาเฟิงได้ฟังก็คลางแคลง “นี่จะคิดมากได้อย่างไร ชัดเจนว่าเตรียมพร้อมรับมือแต่เนิ่น ๆ ตาต่อตาฟันต่อฟัน!”
เกาหยางตอบเรียบ ๆ “หลู่เหวินน้ำใจคับแคบ งั้นน้ำใจของข้าก็ไม่กว้างขวางเช่นกัน เขาไม่ยอมล้มเลิก ข้าจะยอมล้มเลิกหรือ?”
“แค่แววตาอาฆาตครั้งสุดท้ายของเขา ก็มีหนทางสู่ความตายแล้ว!”
เกาเฟิงฟังดังนั้น ลูกตาเบิกกว้างทันใด
เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเกาหยาง แสดงออกถึงความเห็นด้วยอย่างยิ่ง
คำนี้ เขาเถียงไม่ออก
“ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ ลงมือทีหลังต้องพบหายนะ หาโอกาสสังหารเขาเสียก่อนก็จบ”
“คดีคอร์รัปชันของศาลาต้าหลี่ในตอนนี้ เป็นโอกาสอันดี”
เกาหยางตัดบทเด็ดขาด
“ข้าว่าคดีแค่เสมียนศาลาต้าหลี่ ลากไม่ถึงตัวหลู่เหวิน เขาคงไม่โง่ถึงเพียงนั้น” เกาเฟิงขมวดคิ้ว แสดงความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไร ในใต้หล้ายังไม่มีน้ำเน่าที่ข้าสาดไม่ถึงตัว ท่านหลู่อายุมากแล้ว ข้าใจดี จะส่งกลับไปเลี้ยงชีพยามชรา!”
เกาเฟิง: “….”
เอาล่ะ พวกชำแหละจิตใจมนุษย์ล้วนใจดำอำมหิต
นี่ชัดเจนว่ากำลังจะใช้กลวิธี
“แต่ว่าเรื่องนี้ก็เตือนสติข้าในเหตุผลข้อหนึ่ง” เกาหยางพลันเอ่ยขึ้นแผ่วเบา
“เหตุผลใด?”
“ค่าตอบแทนของการเป็นคนดีนั้นค่อนข้างสูง!”
เกาหยางถอนหายใจอย่างรู้สึกซึ้ง เพราะชี้ทางให้ตระกูลหลิน เงิน 30 ตำลึงจึงหายไป แล้วก็เพราะเข้าเฝ้าสายอีก 300 ตำลึงก็หายไป ตอนนี้ไม่เพียงติดค้างแผนพิษของอู่จ้าวหลายแผน ยังต้องคิดหาทางลงมือก่อน สังหารหลู่เหวิน! ยุ่งยาก! ยุ่งยากแท้! สำหรับเกาหยาง เรื่องนี้ค่อนข้างขัดต่อหลักการใช้ชีวิตของเขา