เมื่อเกาหยางพูดจบ
ปัง!
ทุกคนในที่นั้นต่างพากันตะลึงงัน
ซ่างกวันวานเอ๋อร์และฉู่ชิงหลวนต้องยอมรับในบารมีของอู่จ้าว!
แต่สิ่งที่ตามมาคือความฮึกเหิม!
เมื่ออู่จ้าวเข้าร่วม เกมนี้จะขยายใหญ่ขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ!
งานเลี้ยงแห่งการเก็บเกี่ยวครั้งนี้ย่อมแผ่กว้างและใหญ่ขึ้น ทรัพย์สินที่ได้มาก็จะมากขึ้นตาม!
ยามนี้
แววตาเกาหยางเป็นประกายเยียบเย็น คำสั่งของเขาฟังดูเด็ดขาดไม่สั่นคลอน
"เฉินเซิ่ง ส่งคำสั่งลงไป"
"หนึ่ง แผนการรับสมัครพวกพเนจร ให้เร่งรุดเต็มกำลัง บอกข่าวเรื่องยุคน้ำแข็งน้อยแก่ผู้คนที่หนาวเหน็บและหิวโหย มาที่เขาเฮยเฟิง มีงานทำ มีข้าวกิน มีเรือนอบอุ่นให้พัก ค่าตอบแทนงาม ไม่ปิดกั้นใคร!"
"สอง โรงงานเขาเฮยเฟิง เปิดดำเนินการทั้งกลางวันกลางคืน! ให้พวกพเนจรทั้งหมดสลับกันเป็นสองกะ การผลิตถ่านหินอัดเม็ด จงเร่งให้ถึงขีดสุด แม่พิมพ์และวัตถุดิบทั้งหมด ต้องจัดหาให้เพียงพอไม่ว่าจะแลกด้วยอะไร!"
"สาม สอยสินค้าต่อไป ประสานกับกำลังของฝ่าบาท สอยอย่างหนักหน่วง ไม่ต้องสนใจราคา พวกเขาขึ้นเท่าไหร่ เราก็ตามทันเท่านั้น!"
"คราวนี้ ข้าจะทำให้พวกพ่อค้าฟืนถ่านทั่วฉางอันคลั่งไคล้ให้ได้ ให้พวกเขารู้สึกว่าราคานี้...ยังขึ้นได้อีกไกล!"
"รับพระบัญชา!"
เฉินเซิ่งได้ยินแล้วเลือดพล่านแทบอยากจะบีบลูกอัณฑะตัวเองให้แตก
เขารับคำสั่งอย่างเคร่งขรึม แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ซ่างกวันวานเอ๋อร์มองแผ่นหลังของเกาหยาง ใจสั่นสะเทือนราวกับคลื่นยักษ์
สีหน้านางซับซ้อน ปนไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ระหว่างองค์จักรพรรดิและอัครเสนาบดีมีความบาดหมางกันอยู่อย่างชัดเจน แต่ทว่าในเกมสังหารอันหนาวเย็นนี้ กลับบรรลุความเข้าอกเข้าใจอันน่าสะพรึงกลัวโดยไม่ต้องเอ่ยปาก