กรมหงหลูซื่อ
"ท่านพี่ ในศาลาฤดูใบไม้ผลินั้น เกาฉางเหวินแสดงออกอย่างไร? เขามีแววจะเป็นราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนอีกคนหรือไม่?"
ม่อเทียนชางมองม่อเยวียน น้ำเสียงอดไม่ได้ที่จะสูงขึ้น
คำพูดจบลง ฉู่หนิงอวี้และคนอื่น ๆ ก็มองไปยังม่อเยวียนที่ใบหน้าค่อนข้างซีด
ม่อเยวียนลูบเคราแล้วกล่าว "เด็กคนนี้แสร้งโง่แต่แท้จริงแล้วฉลาดหลักแหลม ไม่ว่าจะเป็นวาจาหรือการกระทำที่เฉียบขาด ล้วนมีแววจะเป็นราชันย์แห่งความตายทั้งสิ้น"
"ตระกูลเกา ไม่มีใครธรรมดาเลย!"
ในหัวเขาคิดถึงเกาฉางเหวินที่คล้องแขนเขาในศาลาฤดูใบไม้ผลิ ราวกับม้าแก่ที่รู้เส้นทางอย่างช่ำชอง ใบหน้าแน่วแน่
คนของจวนติ้งกั๋วกง อีกทั้งผู้คนมากมายเป็นสักขีพยาน สำนักม่อเสียหน้าเป็นแน่ หากเกาฉางเหวินสามารถแบกรับชื่อเสียงของราชันย์แห่งความตาย แบกรับชื่อเสียงว่าปกปิดความสามารถ อย่างน้อยภายนอกสำนักม่อก็จะดูไม่น่าอับอายนัก ที่สำคัญเขาจะอธิบายให้ลูกศิษย์สำนักม่อได้!
ปิดบังฝีมือ พวกเจ้ามองการณ์ไกลไม่พอ นักปราชญ์โมซิสกำลังปิดบังฝีมือต่างหาก!
ส่วนอีกไม่กี่ปี เมื่อเขาตายไป มันก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว
ทว่าคำพูดนี้ กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนแก่ฉู่หนิงอวี้อย่างใหญ่หลวง
"อะไรนะ?"
"เกาฉางเหวินปกปิดฝีมือจริง ๆ!"
ฉู่หนิงอวี้ตัวแข็งไปทั้งตัว
หากพูดถึงราชันย์แห่งความตาย ภายนอกเกาหยางสังหารสะเทือนฟ้าสะเทือนแผ่นดิน สะเทือนเจ็ดแคว้น ทว่าภายใต้ร่มเงา ฉางอันคลื่นลมเชี่ยวกราก ชุยซิงเหอ ขุนนางจงซูเส่อเหริน กลับมีทหารรักษาพระองค์ในวังหลวงคอยอารักขาอย่างใกล้ชิด นี่เป็นเรื่องยากจะอธิบาย