เพียงชั่วพริบตา
สีหน้าของฉู่หนิงอวี้ก็แปรเปลี่ยน
นางยืดกายขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกว่า "เกาหยาง เจ้าหมายความว่าอย่างไร หากเจ้ากล้าดูหมิ่นน้องรอง ข้า แคว้นฉู่จะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!"
"ฝ่าบาทมหาจักรวรรดิเฉียนก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเช่นกัน!"
เกาหยางยังคงสีหน้าสงบนิ่ง เขาโบกมือน้อยๆ แล้วกล่าวว่า "องค์หญิงใหญ่ อย่าได้ตื่นตูมไป ฝ่าบาททรงประทานอำนาจให้ข้าน้อยใช้ดุลยพินิจตามสะดวก ต่อให้ทำให้องค์หญิงรองตั้งครรภ์แล้วประทานให้ผู้ใต้บังคับบัญชา ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่ใช้ดุลพินิจได้!"
"มิพักต้องเอ่ยถึงองค์หญิงรอง ต่อให้เป็นองค์หญิงใหญ่ ณ กรมหลูชื่อแห่งนี้ ข้าน้อยก็อาจใช้ดุลยพินิจได้ตามสะดวก องค์หญิงใหญ่จะร้องตะโกนบอกชาวโลกถึงรายละเอียดในกรมหลูชื่อหรือ?"
"ภายหลังหากข้าน้อยไม่ยอมรับ ใครเล่าจะสามารถนำพยานหลักฐานออกมาได้?"
คำกล่าวนั้นสิ้นลง ฉู่หนิงอวี้ก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาทันที
ดวงตาคู่หนึ่งของนางจ้องมองเกาหยาง ณ บัดนี้ ขณะที่อยู่ตามลำพังกับเกาหยาง ได้ยินคำพูดที่คุ้นเคย คำข่มขู่ที่คุ้นเคย
ทุกสิ่งทุกอย่างตรงกันหมดแล้ว!
นี่คือราชันย์แห่งความตายตัวจริงแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน เขาอยู่ตรงหน้า มิได้อำพรางตัว และยังรุ่งเรืองอย่างยิ่ง!
เกาหยางเห็นสีหน้าบนใบหน้าของฉู่หนิงอวี้ ก็รู้ว่าใกล้จะพอแล้ว
เขาลุกขึ้นยืน แล้วกล่าวว่า "องค์หญิงใหญ่ ลองคิดดูให้ดีเถิด เมื่อคิดได้แล้ว ส่งคนไปแจ้งที่จวนติ้งกั๋วกงสักหน่อยก็แล้วกัน"