"อ๊าก!"
"ท่านพ่อ ข้าน้อยทำอันใดอีกหรือ เหตุใดจึงถูกโบยตีรุนแรงเพียงนี้?"
"เจ็บยิ่ง!"
"เจ็บเหลือเกิน!"
ณ จวนติ้งกั๋วกง เกาฉางเหวินถูกมัดมือทั้งสองข้าง ห้อยโตงเตงอยู่บนต้นไม้
เบื้องหน้าเขา เกาเฟิงถือหวาย ฟาดลงมาทีละเฆี่ยนทีละเฆี่ยน
ทุกครั้งที่หวายฟาดลง ล้วนตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน
เกาหลินย่วนเอ่ยปากอยู่ข้าง ๆ "ท่านพี่ ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้ การเฆี่ยนเช่นนี้ย่อมไม่ได้ผล"
เกาฉางเหวินได้ยินดังนั้น ก็ราวกับคนตกน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้ายแห่งชีวิตไว้ได้
เขารีบกล่าว "ท่านพ่อ ท่านอารองกล่าวถูกต้อง เช่นนี้ไม่ได้ ข้าจะถูกโบยตีตายเอาได้ ท่านอารองโปรดเกลี้ยกล่อมท่านพ่อด้วย!"
แต่กลับเห็นเกาหลินย่วนกล่าว "ท่านพี่ ท่านเฆี่ยนเบาเกินไป เช่นนี้จะให้เขาจดจำบทเรียนได้อย่างไร?"
"ข้าเรียนวิชายุทธมาตั้งแต่เด็ก ให้ข้าลงมือเอง!"
คำพูดนี้หลุดออกมา เกาฉางเหวินก็ตะลึงงันไปทั้งตัว
"ท่านอารอง มิได้นะ!"
วินาทีถัดมา
หวายของเกาหลินย่วนก็ฟาดเข้าใส่ร่างเกาฉางเหวินอย่างแรง
"อ๊าก!"
เสียงร้องโหยหวนของเกาฉางเหวินดังขึ้นอีกครั้ง
การถูกโบยตีคราก่อน ๆ เขายอมรับแต่โดยดี เพราะทุกคราล้วนมีสาเหตุ เช่น ไปแต่งงานกับสุนัขเพศผู้ หรือบอกให้เกาเฟิงยามค่ำคืนอย่าเดินทางลัด มิฉะนั้นสักวันจะถูกอิฐฟาดหัวสักสองก้อน
แต่ครั้งนี้ เขาทำอะไรลงไป?
จะตายทั้งทีก็ขอให้ตายอย่างรู้แจ้งบ้างเถิด!