ทั่วหล้านี้ ยังมีคนที่ฟุ่มเฟือยถึงเพียงนี้ได้หรือ?
ชายชราผู้ก้มหลังค่อม ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ
เขาจ้องมองภาพตรงหน้า ราวกับว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ฟืนที่กำลังลุกไหม้ แต่เป็นอะไรที่กำลังเผาผลาญชีวิตของเขา!
แต่เพียงชั่วคิด
เขาก็เข้าใจถึงตัวตนของผู้คนตรงหน้าเหล่านี้
ยามเก็บเกี่ยวเช่นนี้ ที่นี่ก็คือจวนติ้งกั๋วกงเสียด้วยซ้ำ
คุณชายใหญ่แห่งจวนติ้งกั๋วกง ฟืนแห้งเพียงเท่านี้ในสายตาพวกเขาแล้วจะนับเป็นอะไรได้เล่า?
ชายชรายิ้มเยาะให้ตัวเอง แล้วก้าวเท้าจะจากไป แต่ในแววตายังคงฉายแววความเจ็บปวดที่ปิดบังไม่ได้
ขณะนั้นเอง
เกาหยางสังเกตเห็นสายตาของชายชรา เขาคิดในใจ แล้วเอ่ยปากเสียงใสว่า "ท่านตา หนาวเย็นเช่นนี้ มาที่นี่ผิงไฟด้วยกัน กินปลาสักหน่อยไหม?"
เพียงชั่วพริบตา
วาบ ๆ ๆ
สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปที่ชายชรา
ซ่างกวันวานเอ๋อร์และฉู่ชิงหลวน สีหน้าแปลกใจ
ชายชราได้ยินเสียงเกาหยาง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี รีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่ ๆ ๆ ท่านผู้สูงศักดิ์ อย่าได้! ข้าน้อยตัวสกปรก..."
"ไม่เป็นไร มานั่งใกล้ ๆ สิ"
เกาหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน แล้วกล่าวต่อไป
ชายชราคิดอยู่นาน ท้ายที่สุดก็ไม่อาจต้านทานสิ่งล่อใจของอาหารและความอบอุ่นจากกองไฟได้
ปลานี้หอมเหลือเกิน!
แค่ได้กลิ่นแต่ไกลก็หอมถึงเพียงนี้ หากได้ลิ้มลองสักคำ จะต้องอร่อยจนตายไปเลยหรือไม่?
ชายชราวางมัดฟืนแห้งที่แบกไว้อย่างระมัดระวัง แล้วขยับไปนั่งที่ริมกองไฟ
เกาหยางส่งปลาที่ย่างจนเหลืองกรอบหอมกรุ่นให้เขา
"ท่านตา ลองชิมดู!"
ชายชรายื่นมือทั้งสองที่สั่นเทารับมา กัดอย่างระมัดระวัง เนื้อปลาร้อนระอุละลายในปากทันที ความอร่อยสุดยอดและไขมันที่สมบูรณ์แบบกระแทกต่อมรับรสของเขาอย่างบ้าคลั่ง!
ชายชราตาเป็นประกาย ไม่สนใจว่ามันจะร้อน รีบกินอย่างตะกละตะกลาม กินจนมันเยิ้มที่มุมปาก เห็นได้ชัดว่าหิวมาก