หนึ่งราตรีผ่านไป
แสงทองสีทองอร่ามเฉิดฉายฝ่าชั้นเมฆ ฉาบเมืองฉางอันอันยิ่งใหญ่ให้เป็นประกายอบอุ่น
จวนตระกูลลวี่
ภายในห้องของลวี่โหย่วหรง สาวใช้คนสนิทเสี่ยวหวนยกชามน้ำแกงโสมเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเอ่ยว่า \"คุณหนู ดื่มน้ำแกงสักชามเถิดเจ้าค่ะ สองวันมานี้คุณหนูแทบไม่ทานอะไรเลย ร่างกายจะทานไม่ไหวเอานะเจ้าค่ะ\"
\"วางไว้ก่อนเถิด ข้าไม่หิว\"
ลวี่โหย่วหรงส่ายหน้าเอ่ย
นางมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดเจิดจ้า เป็นวันที่อากาศดีหายาก แต่วันนี้จวนลวี่กลับเงียบสงัดผิดปกติ
ลวี่โหย่วหรงสัมผัสได้ถึงความผิดปกตินั้นอย่างเฉียบแหลม ขมวดคิ้วน้อย ๆ : \"เสี่ยวหวน ภายนอกทำไมเงียบสงัดเช่นนี้?\"
\"วันนี้ไม่มีผู้ใดส่งการ์ดมา?\"
เรื่องนี้ ผิดปกติยิ่งนัก!
างจ้องไปที่เสี่ยวหวนตรง ๆ
เสี่ยวหวนมือสั่น น้ำแกงแทบหก ร่างกายสั่นเทาเอ่ย : \"ทูลคุณหนู วันนี้...วันนี้ไม่มีจริง ๆผู้ใดมาเยือนเจ้าค่ะ!\"
\"ไม่มีผู้ใดมาเยือน?\"
ลวี่โหย่วหรงเริ่มสนใจทันที \"เพราะเหตุใด?\"
นางเข้าใจนิสัยของพวกตระกูลใหญ่เหล่านี้ดีนัก วานนี้ยังแห่กันมาอย่างไม่ลดละ วันนี้กลับเงียบสนิท ต้องมีอะไรผิดปกติแน่!
เสี่ยวหวนทรุดตัวลงคุกเข่า น้ำเสียงสะอื้น : \"ข้าน้อยได้ยินคนภายนอกพูดกันว่าหนังสือนิยายของคุณหนูกับท่านมหาเสนาบดีเกา ถูกแพร่กระจายไปทั่ว มีคนโยนไปตามจวนของคุณชายทั้งหลาย เป็นฉบับที่ต่ำทรามที่สุด ข่าวลือว่าคุณหนู...คุณหนูกับราชันย์แห่งความตายในกองทัพ หลังจากคุณหนูบาดเจ็บสาหัสเพิ่งดึงลูกธนูออก ยังไงก็ตาม...สกปรกต่ำทรามยิ่งนัก!\"