ทางตะวันตกของเมืองฉางอัน
ภายในห้องโถงใหญ่จวนสกุลซู
ซูเหวินฮั่นหน้าตาบวมช้ำไปทั้งใบ ทาโอสถหนาเตอะจนหน้าบวมเหมือนแป้งที่นวดฟู ดวงตาเหลือเพียงสองเส้นบางๆ
"ซื่อจื่อ ท่านดูสภาพข้าเช่นนี้ ลวี่โหย่วหรงนอกจากจะตาบอด มิเช่นนั้นนางจะมองข้าได้อย่างไร? วิธีของเกาฉางเหวินนี้โหดร้ายยิ่งนัก แผนการของซื่อจื่อและอ๋อง... เกรงว่าจะต้องพินาศเพราะใบหน้านี้ของข้า!"
อีกด้านหนึ่ง
อู่ป๋อสวมชุดนักรบ ยืนประสานมือไว้ข้างหลัง สายตามองซูเหวินฮั่นอย่างเย็นชา
แต่เมื่อสายตาตกบนใบหน้าที่บวมช้ำนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่มุมปากจะกระตุก
นี่ช่างตีหนักเหลือเกิน เกรงว่าแม้แต่มารดาของซูเหวินฮั่นเองก็คงจำเขาไม่ได้
"หุบปาก!"
"ท่านพ่อวางแผนมานาน เพียงแค่อุปสรรคเล็กน้อยเช่นนี้จะยอมแพ้ได้อย่างไร? หน้าบวมเป็นหมูแล้วอย่างไร? หน้าบวมเป็นหมูก็ต้องวางท่าทางให้ดีแล้วไปเกี้ยวนางให้ได้!"
"เมื่อราชันย์แห่งความตายแตกหักกับฝ่าบาทและตัดปีกตนเองแล้ว ติ้งกั๋วกงก็แก่ชราลง ลวี่เจิ้นกลายเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดในวงการทหารแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน หากสามารถผูกสัมพันธ์ด้วยการแต่งงานได้ อนาคตจะได้รับความช่วยเหลือมหาศาลยิ่ง! ความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลซูของเจ้าก็ขึ้นอยู่กับสิ่งนี้!"
ซูเหวินฮั่นทำหน้าสลดกล่าว: "ซื่อจื่อ เหตุผลข้าเข้าใจหมด แต่... แต่นี่มันยากเกินไปจริงๆ หน้าตาข้าเช่นนี้ไปเยี่ยมถึงหน้าประตู เกรงว่ายังไม่ทันส่งของหมั้น ก็คงถูกทหารองครักษ์ที่จวนเขารุมไล่ตีออกมาเสียก่อน..."
อู่ป๋อมองใบหน้าที่ชวนให้เวทนานั้น ในใจก็เกิดความหงุดหงิดที่พูดไม่ออก
แต่ในเวลานี้ ก็ไม่มีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าตระกูลซูอีกแล้วจริงๆ!
เพียงขณะนั้นเอง ผู้ดูแลคนหนึ่งของจวนซูก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาพลางร้องเสียงสั่น: "คุณชาย! ซื่อจื่อ! คุณหนูใหญ่ตระกูลลวี่... มาถึงแล้ว ตอนนี้บุกรุกเข้ามาถึงหน้าลานแล้ว!"
"อะไรนะ?"
อู่ป๋อสีหน้าเปลี่ยนไป รีบลุกขึ้นยืนทันที