จวนติ้งกั๋วกง
“รายงาน!”
“คุณชายใหญ่ ยามวิกาลคนของสกุลเผยนำผู้สวมชุดดำทั้งร่างเข้าไปในโรงเตี๊ยม จนบัดนี้ก็ยังไม่ออกมา”
“คุณชายใหญ่ พวกเราจะเริ่มแผนหรือไม่?”
เสียงของเฉินเซิ่งดังขึ้นด้วยความเคร่งขรึมและตื่นเต้น เขาท่าทางกระหายจะลงมือยิ่งนัก
หลังจากผ่านการเข่นฆ่าในสนามรบมาแล้ว ชีวิตอันน่าเบื่อหน่ายเช่นนี้เฉินเซิ่งก็เบื่อหน่ายเต็มทนแล้ว
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตื่นเต้นอย่างยิ่ง เพียงรอให้เกาหยางเอ่ยคำสั่ง เขาก็จะเริ่มลงมือทันที
เกาหยางหาวหวอดหนึ่ง เอนกายลงบนเตียง พลางเอ่ยอย่างเกียจคร้าน “จะลงมืออะไร?”
คำนั้นเอ่ยออกมา เฉินเซิ่งก็ชะงักงันไปทันใด ทำหน้าตื่นตะลึงอย่างสมบูรณ์
“ท่านขอรับ คนผู้นี้ต้องเป็นมือลับที่สกุลเผยเรียกตัวมา สกุลเผยเตรียมจะลงมือกับคุณชายใหญ่แล้วเป็นแน่”
“เรื่องนี้อาจบานปลายถึงขั้นลอบสังหาร พวกเราไม่ควรเตรียมการป้องกันไว้ก่อนหรือ?”
เฉินเซิ่งเอ่ยด้วยสีหน้างุนงง
เกาหยางเหลือบมองเฉินเซิ่ง สองวันนี้ลวี่หลัวลากลับบ้านไปพัก การที่นางไม่อยู่ทำการนวดบำบัดอันยอดเยี่ยมให้ เขาจึงนอนไม่หลับอย่างที่พบได้ยาก
ยามนี้ภายนอกฟ้าสางใกล้รุ่งแล้ว พึ่งจะเกิดความง่วงขึ้นบ้าง แต่เฉินเซิ่งก็มาถึงเสียก่อน
เกาหยางโบกมือไล่พลางกล่าว “วางใจเถิด เรื่องนี้สกุลเผยก็ได้แต่เล่นอยู่ภายในกรอบกฎ มิอาจลอบสังหารสำเร็จได้”
“เจ้าวางใจได้อย่างเต็มที่”
“ส่วนวิธีการอื่น ๆ รอให้สกุลเผยลงมือในวันพรุ่งก่อนแล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้ไปนอนก่อน”
เกาหยางโบกมืออีกครั้งตอบกลับไป
จากนั้นเขาก็พลิกตัวกลับ ดูท่าทางจะเข้านอนแล้ว
เฉินเซิ่งจ้องมองแผ่นหลังของเกาหยางที่กำลังเข้าสู่นิทรา ในใจพลันถอนหายใจ “ไม่เสียชื่อว่าเป็นยอดมือสังหารอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ยังสงบนิ่งไม่เปลี่ยนสีหน้า”
“ความสุขุมเยือกเย็นดุจผิวน้ำ มิไหวติงแม้เผชิญพายุ…”
แต่ทันใดนั้น เกาหยางก็ตะโกนขึ้นมา