ตูม!
ราวกับสายฟ้าแล่บผ่าลงกลางสมอง!
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เบิกตากว้าง ตกตะลึงสุดขีด
เรื่องนี้ฉู่ชิงหลวนไม่รู้ แม้แต่อู่จ้าวก็ไม่รู้ถึงรายละเอียด แต่หล่อนเป็นผู้ประสบมาด้วยตนเอง จดจำไม่ลืม!
เกาหยางพลิกฝ่ามือเป็นเมฆ พลิกมือเป็นฝน ใช้ความโลภและความตื่นตระหนกที่ข้อมูลก่อขึ้นมาปั่นตลาด จนสำเร็จการเก็บเกี่ยวครั้งนองเลือดด้วยราคาข้าว!
นี่ก็เป็นครั้งแรกที่หล่อนได้รู้ว่า เดิมทีการที่ข้อมูลมาประกบคู่กับการสร้างกระแสนั้น... กลับมีอานุภาพน่าสะพรึงถึงเพียงนี้!
"สามี ท่านคิดจะใช้ข่าวยุคน้ำแข็งน้อย ยกความตื่นตระหนกขึ้นก่อน แล้วปั่นราคาถ่านไม้กับฟืนในฉางอันรวมถึงกวนจงให้ขึ้นไปถึงราคาที่คิดไม่ถึงงั้นหรือ?!"
เอ่ยถึงตรงนี้ ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็ใจสั่นระรัว
เกาหยางยิ้มมุมปาก แววตาเย็นเยียบราวมีด ยิ่งยิ้มก็ยิ่งเย็นชา "ผู้ที่เข้าใจข้า ก็มีเพียงวานเอ๋อร์เท่านั้น!"
"ถ้อยคำเรื่องยุคน้ำแข็งน้อยนี้ ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ ล้วนเป็นพายุเฮอริเคนที่ฟ้าประทานให้!"
"ก่อนหน้านี้ ข้ามิได้คิดว่า นอกเมืองฉางอันจะมีเหมืองถ่านหินเปิดหน้าดินแบบนี้อยู่ด้วย ในจวนผิงอัน ข้าพูดถึงยุคน้ำแข็งน้อย ใจก็มีคำคะเนไว้แล้ว ว่าวานเอ๋อร์เจ้าอาจอดใจไม่ไหวจนเผลอปากบอกต่อ ไปถึงฝ่าบาท"
"เจตนาแรกของข้า หนึ่งก็เพื่อลดความผิดในใจที่เจ้าวางไว้ต่อฝ่าบาท สองก็เพื่อในวันนั้นราษฎรในเมืองฉางอันพร้อมใจกันอ้อนวอนแทนข้า หากฝ่าบาททรงทราบ พวกเขาจะได้มีหนทางรอดอีกทางหนึ่ง"