จวนติ้งกั๋วกง
หน้าโถงใหญ่
เกาหยางเพิ่งถึงมุมหัวเลี้ยว ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยเสียงหนึ่ง
“อย่าขวางข้าเลย ข้าจะออกไปพบท่านพี่!”
เกาหยางเงยหน้าขึ้นมอง มุมปากกระตุกวูบ
ผู้อยู่เบื้องหน้ามิใช่เกาฉางเหวินแล้วจะเป็นใคร?
“คุณชายรอง เถ้าแก่มีคำสั่งกักบริเวณท่านไว้ การที่ท่านออกจากเรือนเล็กมาได้ก็ถือเป็นพระมหากรุณาแล้ว ท่านรีบกลับไปเถิดขอรับ อย่าให้ผู้น้อยลำบากใจเลย!”
จ้าวต้าหันหน้าเข้าหาเกาฉางเหวิน เอ่ยปลอบอย่างระอาใจ
“กักบริเวณ?”
“ข้ามีเรื่องใหญ่หลวงนักขอพบท่านพี่ เกี่ยวพันถึงความปลอดภัยของท่านพี่ เจ้าจะขวางข้าจริงหรือ?”
เกาฉางเหวินน้ำเสียงไม่เป็นมิตร เอ่ยเชิงข่มขู่
จ้าวต้าตอบอย่างจนใจยิ่ง “เถ้าแก่มีคำสั่งเด็ดขาด หากคุณชายรองขืนก้าวออกนอกจวนโดยพลการ ก็ต้องหักขาคุณชายรองเสีย!”
“ฮึ้ย!”
“ท่านพ่อเดนนรกนี่ใจร้ายถึงเพียงนี้?”
“แต่ท่านคิดว่าแค่นี้จะข่มขวัญข้าได้หรือ? ช่างน่าขันนัก คนอื่นท่านพ่อเดนนรกนี่อาจขังไว้ได้สักพัก แต่คนบางประเภท ถูกขังไว้ไม่ได้ตลอดไปดอก”
ระหว่างพูด เกาฉางเหวินแสดงท่าทีเหยียดหยามออกมา
จ้าวต้าได้ฟังก็ทำได้เพียงเจื่อนไปทั้งใบหน้า
เกาหยางเกิดสนใจขึ้นมา
เกาฉางเหวินผู้นี้ฮึกเหิมขึ้นมาฉับพลัน หรือว่าเขาจะกล้าฝ่าออกประตูนี้จริง ๆ?
เกาหยางหยุดฝีเท้า มองดูอยู่ห่าง ๆ
เห็นเกาฉางเหวินสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างในใจ แล้วก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว
ดวงตาจ้าวต้าเป็นประกาย ยกกระบองดำในมือเตรียมตวัดขึ้น แต่ชั่วพริบตาถัดมา เกาฉางเหวินก็รีบหดตัวกลับ
กระบองของจ้าวต้าก็หดกลับตาม
จากนั้น เกาฉางเหวินก็ก้าวออกมานอกจวนอีกก้าว และทันทีที่จ้าวต้ายกกระบองขึ้น เขาก็รีบชะงักหลบกลับไปทันใด