เกาฉางเหวินส่งเสียงออกมาชั่วขณะ ลำคอแห้งผากยิ่งนัก
ยามนี้ เขาสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัว
ชั่วอึดใจถัดมา เกาฉางเหวินก็หมายจะเผ่นหนี
แต่มือใหญ่เต็มไปด้วยพละกำลังข้างหนึ่งกลับเร็วกว่า คว้าตัวเกาฉางเหวินไว้เสียก่อน
เกาหยางเอ่ยพลางยิ้มบาง ๆ “ฉางเหวิน ยกทัพใกล้จะมาเยือน ให้พี่ใหญ่ได้ดูเจ้าให้ถี่ถ้วนหน่อย ดูซูบผอมลงไปบ้าง”
เกาฉางเหวิน “……”
“หยางเอ๋อร์ ขอบใจมาก”
เกาเฟิงกล่าวอย่างนอบน้อม
เกาหยางหัวเราะ “ท่านพ่อสุภาพเกินไปแล้ว เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
เกาเฟิงกดเกาฉางเหวินไว้แน่น เอ่ยกับเกาหยางว่า “ท่านพ่อและน้องรองคิดถึงเจ้า ข้าจึงได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแล้วออกมาดู”
“มิคาดคิด ยังมีเรื่องน่ายินดีเกินคาดหมาย”
“เจ้าเข้าไปก่อนเถิด ข้าจะคลุกคลีสานสัมพันธ์กับฉางเหวินเสียหน่อย หากพ่อลูกไม่สานสัมพันธ์กันนานเกินไป ก็จะห่างเหินกันไปมาก”
เกาเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร
เกาฉางเหวินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ท่านพี่ ท่านไม่ซื่อสัตย์ ข้าน้อยยังอุตส่าห์เตรียมยาหลากชนิดที่อดหลับอดนอนปรุงขึ้นในช่วงนี้มาให้ท่านโดยเฉพาะ”
“สุดท้ายแล้ว… ก็สูญเปล่า!”
การได้หยอกล้อเกาฉางเหวินทำให้จิตใจอันตึงเครียดของเกาหยางในช่วงนี้คลายลงอย่างยิ่ง รู้สึกเบิกบานขึ้นมาก
เกาหยางก้าวเท้าเข้าจวน ไปถึงห้องที่เกาหลินย่วนอยู่โดยเร็ว
เขาเคาะประตู แล้วผลักประตูเข้าไป