ภายในห้องอบอุ่น
เสียงของอู่ป๋อค่อย ๆ ดังขึ้นทีละน้อย
"ฟู่!"
เหล่าอ๋องรู่หนานและคนอื่น ๆ ต่างสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับคนจมน้ำที่คว้าท่อนไม้สุดท้ายไว้ได้
"สุดยอด! หอเซียวโยว เกาหยาง!"
"เจ้าชุยซิงเหอนั้นจะแย่แค่ไหน ยังจะแย่ไปกว่าราชันย์แห่งความตายได้หรือ? จอมกุนซือพิษแห่งใต้หล้า หากเขายอมเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่ง พวกเราย่อมสามารถใช้พิษฆ่าพิษได้!"
อ๋องรู่หนานได้ยินดังนั้น ก็ตบขาตัวเองอย่างแรง ตื่นเต้นจนตัวสั่น
บรรดาเชื้อพระวงศ์คนอื่น ๆ ก็มีแววตาเป็นประกายวาบขึ้นมาเหมือนกัน
แต่ต่อมา ก็มีคนเอ่ยขึ้นว่า
"ความคิดนี้ไม่เลว แต่อย่าลืมว่า เรื่องของตระกูลลวี่ พวกเราหลายคนก็ไปดูความคึกครื้นมาด้วย ราชันย์แห่งความตายเห็นพวกเราชัดเจนนัก พวกเราจะขอให้เขาลงมือจัดการชุยซิงเหอแทนพวกเรา? เขาจะยอมหรือ?"
คำพูดนี้ดังออกมา ก็ราวกับน้ำเย็นสาดลงมา ดับความหวังในใจของทุกคนลงทันที
แต่อู่ป๋อกลับราวกับถูกเปิดเส้นลมปราณ สมองปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ วิเคราะห์อย่างองอาจว่า
"ท่านอา เหล่าท่านพูดผิดแล้ว ใต้หล้านี้ที่ใดมีศัตรูถาวร? มีเพียงผลประโยชน์ที่ยั่งยืนเท่านั้น!"
"ยิ่งไปกว่านั้น ท่านอาแต่ละท่านลืมไปแล้วหรือ ระหว่างชุยซิงเหอกับเกาหยางนี่สิถึงเป็นศัตรูคู่อาฆาต หากไม่ใช่ราชันย์แห่งความตายผงาดขึ้นมา ดวงดาวที่เจิดจ้าที่สุดแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ก็ต้องเป็นชุยซิงเหอ!"