เกาหยางระดมยิงเต็มกำลัง ฉะฉานไม่หยุด
สำนักร้อยปรัชญา แทบไม่มีใครรอดพ้นจากปากของเขาไปได้
วูม!
ตะลึงงัน
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างตะลึงงันไปหมด
ไม่ต้องพูดถึงฉื่อพั่วเทียนและพวกพ้อง ถึงแม้แต่อู่จ้าวบนแท่นสูง ยังอดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรง ดวงตาหงส์ทอดต่ำลง
เกาหยางผู้นี้...
นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ปากของเกาหยางผู้นี้จะดุดันได้ถึงเพียงนี้
ปราชญ์ใหญ่ใต้หล้าในสายตาเขา คล้ายทหารใหม่ที่เพิ่งเข้าค่ายทัพ
เซียวฉิงเรือนกายสั่นน้อยๆ สีหน้าไม่อยากเชื่อ
เกาหยางกล้า... กล้าที่จะลากสำนักร้อยปรัชญาทั้งหมดออกมาเฆี่ยนตีด้วยลำพังตน โดยไม่ปรานีปราศรัย!
ตั้งแต่แนวคิดขงจื๊อจนถึงลัทธิเต๋า จากสำนักตรรกะจนถึงสำนักจงเหิง จากสำนักหยินหยางจนถึงสำนักกฎหมาย สำนักเกษตร สำนักพิชัยสงคราม... ท้ายที่สุดยังใช้วิธีที่ดูถูกที่สุด เหยียบสำนักม่อลงไปในธุลี!
นี่ไม่ใช่การโต้วาที นี่คือการยิงระดมกวาด นี่คือการโจมตีถล่มถ้วนหน้าไร้ distinctions!
นางจ้องมองเกาหยางบนแท่นโต้วาที ชั่วขณะรู้สึกเลื่อนลอย ราวกับเห็นเกาหยางกางสองมือ ใบหน้ายิ้มแย้ม เอ่ยปากต่อหน้าทุกคน "ทุกท่านอย่าได้เข้าใจผิด ข้าไม่ได้พุ่งเป้าไปที่วิชาหนึ่งของสำนักม่อ ข้าพูดว่า ท่านที่อยู่ในที่นี้ทั้งหมด ล้วนเป็นขยะ!"
เกาหยางผู้นี้ นางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาจริงหรือ?
ใต้หล้านี้ เหตุใดจึงมีคนที่อหังการเช่นนี้ แต่กลับมีความสามารถที่น่าทึ่งเช่นนี้ด้วย? ยังบังเอิญเป็นศัตรูคู่อาฆาตของนางอีก?
เซียวฉิงชั่วขณะ ใจความสลับซับซ้อนยิ่งนัก กำปั้นขาวผ่องกำแน่นขึ้นทีละน้อย