วังหลวง
ตำหนักหนังสือ
อู่จ้าวประทับนั่งหลังโต๊ะทรงอักษร ชุดฉลองพระองค์มังกรสีเมฆดำยิ่งเน้นความขรึมศักดิ์สิทธิ์ของนางให้โดดเด่น ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดสำรวจข้าราชสำนักเบื้องล่างอย่างเชื่องช้า
ฝั่งซ้ายยืนอยู่ เหยียนเจิง หลู่เหวิน เจ้ากรมอาญาหวังอี้ฟาน และคณะ
ฝั่งขวาคือเจ้ากรมพิธีการซ่งหลี่ และเสนาบดีกรมคลังเกาเฟิง ผู้ซึ่งใบหน้ายังซีดขาว ยืนตรงนั้นขาสั่นเกร็ง ชัดว่าอาการบาดเจ็บจากหมัดเดียวของเกาฉางเหวินยังไม่จางหาย
"อ้ายชิงทั้งหลาย แคว้นหมิ่นโจวทางตะวันออกเฉียงใต้ และซูโจวแห่งเจียงหนาน ต่างส่งหนังสือด่วนมาถึงพร้อมกัน พวกท่านก็ได้อ่านแล้ว สภาพการณ์ยามนี้ไม่อาจมองข้ามได้!"
"ภูเขาหอยอุดตันทางน้ำตะวันออกเฉียงใต้ แม่ทัพเกราะเหล็กทำลายนาข้าวแดนเจียงหนาน ทั้งสองสิ่งนี้เจิ้นได้พิเคราะห์ด้วยตาตนเองแล้ว ช่างเป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยินไม่เคยได้เห็นมาก่อน"
"จงแสดงความเห็นมาทีละคน"
เหยียนเจิงก้าวออกไปหนึ่งก้าว กล่าวเสียงหนักแน่น "ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าภูเขาหอยและแม่ทัพเกราะเหล็กในครานี้ มิใช่ภัยธรรมชาติแน่นอน"
"อ้อ?"
"หมอเหยียนมีความคิดเห็นอย่างไร?"
ใบหน้าของเหยียนเจิงดูเคร่งขรึม เอ่ยว่า "ใต้เท้าเกาเพิ่งจารึกชัยชนะ ณ ทะเลทรายเหนือ ทุบทลายพวกซงหนู ราชสำนักมหาจักรวรรดิเฉียนของเรากำลังรุ่งเรืองสุดขีด แต่ประจวบกันยังไง ตะวันออกเฉียงใต้และเจียงหนานกลับปะทุวิบัติสัตว์ประหลาดพร้อมกัน หนแห่งใดในโลกจะมีความบังเอิญเช่นนี้?"
"กระหม่อมกล้าเดาว่า เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ คงมีผู้สมคบส่งเสริมโดยตั้งใจ!"
หลู่เหวินรับประโยคต่อ "ท่านเหยียนผู้เฒ่ากล่าวแท้จริง"
"สองสิ่งนี้ กรมหมอหลวงและสำนักตรวจการกสิกรรมค้นคว้าตำราโบราณจนหมดสิ้น ก็ไม่ปรากฏบันทึกใด เบื้องหลังเรื่องนี้ ส่วนใหญ่คือฝีมือมนุษย์!"