ตระกูลหวังแห่งเจียงหนาน
เมื่อนาม "หวังจิ่งสิง" ดังขึ้น ดวงตาของผู้คนในพระโรงต่างขยับไปมาทันที
ชายผู้นี้ไม่ใช่เพียงบุตรแห่งตระกูลใหญ่ แต่ยังเป็นหวังจิ่งสิงที่มีชื่อเสียงโด่งดังยิ่งในหมู่วัยรุ่นแห่งตระกูลหวังแห่งเจียงหนาน!
แต่ปีนี้ บุตรตระกูลใหญ่กลับได้เพียงอันดับสาม?
เป็นสิ่งที่น่าฉงนสนเท่ห์ไม่น้อย
เกาหยางหยิบสมุดคำตอบของหวังจิ่งสิงขึ้นมา กวาดสายตาอ่านซ้ำอีกครั้ง
"ข้อปล้นที่ดินของวัด เขาตอบไว้ค่อนข้างระมัดระวังเกินไปเล็กน้อย ส่วนข้อเรื่องเครือญาติ แม้เขาจะไม่อาจก้าวข้ามจุดยืนของตระกูลใหญ่ได้ทั้งหมด แต่ก็สามารถเขียนได้ว่าเครือญาติไม่อาจเหยียบย่ำกฎหมาย และใช้เป็นข้อโต้แย้ง ยกตัวอย่างบทกฎหมายมากมายประกอบ ถือว่าดีเยี่ยมแล้ว"
"ข้อสุนาล่าเนื้อ ข้อการป้องกันตน ข้อการทรมานจนสารภาพปลอม ตอบได้ดีทั้งสิ้น"
"ผู้นี้รากฐานมั่นคง จิตใจก็ไม่เอียงเอน เปิ่นหวังเห็นว่าควรให้เป็นอันดับสามของสาขาแจ้งกฎหมาย"
หวงหงหันไปมองอู่จ้าว
อู่จ้าวพยักพระเศียรทันที
"อนุมัติ"
พระโรงเกิดความเงียบสงบ
เจิ้งเสวียนหลิงมองไปยังเกาหยาง แววตาซับซ้อนขึ้นอีกหลายประการ
ท่านคิดว่าเกาหยางจะเอนเอียงเอาใจชนชั้นสามัญชน แต่ไม่คิดว่าเขาจะกระทำความเที่ยงธรรมได้อย่างแท้จริง
ในสายตาของท่าน นี่เป็นสิ่งยากยิ่ง
ยิ่งเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลใหญ่ทั้งแผ่นดินกับเกาหยางเป็นอย่างไร พวกเขาย่อมรู้ชัดเจน
ด้วยเหตุนี้ สาขาแจ้งกฎหมายจึงถูกกำหนดลงโดยตรง
จอมยอดแห่งสาขาแจ้งกฎหมาย คือเฉินฝ่า
อันดับสอง หานเชิ่น
อันดับสาม หวังจิ่งสิง
แล้วยังเรียงรายชื่อต่ออีกเจ็ดคน
ในจำนวนนี้มีทั้งบุตรพ่อค้า ขุนนางระดับต่ำตามท้องที่ และเหล่าญาติห่าง ๆ ของตระกูลใหญ่
อู่จ้าวทอดพระเนตรบัญชีชื่อสาขาแจ้งกฎหมายที่ถวายขึ้นมา ทรงถอนพระหายใจยาว
"สาขาแจ้งกฎหมาย ก็ขอให้เป็นอย่างนี้เถิด"
"ส่วนสาขาถัดไป ให้ตรวจสาขาแจ้งคัมภีร์เถิด"
คำพระราชวจนะดังขึ้น
บรรยากาศในพระโรงข้างเปลี่ยนไปทันที