ติงหร่านชี้ไปที่ยางรถ สีหน้าเจื่อนเล็กน้อยก่อนพูดว่า
“ลู่เจ๋อ ไม่รู้ว่ายางรถฉันเป็นอะไร อยู่ ๆ ก็แบน…”
“หืม?”
ลู่เจ๋อก้มมอง เห็นว่ายางล้อหลังของรถติงหร่านแบนลงเพราะลมรั่ว
“น่าจะโดนอะไรตำ ลมรั่วออกไปหมดแล้ว”
“หา? แล้วทำยังไงดีล่ะ บนเขานี่ก็ไม่มีที่ปะยางด้วย”
ติงหร่านทำอะไรไม่ถูก จะให้เข็นรถกลับไปตลอดทางคงไม่ได้หรอกนะ?
ลู่เจ๋อยิ้ม “ไม่เป็นไร อย่าเพิ่งลน รถฉันมีชุดปะยางแบบพกพา เดี๋ยวฉันช่วยปะให้ก็เรียบร้อย”
ติงหร่านถามอย่างแปลกใจ “นายปะยางเป็นด้วยเหรอลู่เจ๋อ? เพิ่งเริ่มปั่นจักรยานไม่ใช่เหรอ?”
“ก็เพิ่งเริ่มปั่นจริง ๆ แต่งานแค่นี้ไม่ได้ยากอะไรนี่”
ลู่เจ๋อยิ้ม ก่อนปั่นรถไปจอดข้างทาง จากนั้นหยิบชุดปะยางแบบพกพาที่วางอยู่ใต้เฟรมออกมา แล้วนั่งยอง ๆ ตรวจล้อหลังของรถติงหร่าน
“โดนตะปูเหล็กอันเล็ก ๆ ตำ ปะไม่ยากหรอก”
พูดจบลู่เจ๋อก็เปิดกระเป๋าเก็บอุปกรณ์สีดำ ภายในจัดวางประแจเล็ก ๆ แผ่นปะยาง แผ่นขัด กาว ที่สูบลมขนาดเล็ก และเหล็กงัดยางไว้อย่างเป็นระเบียบ
ลู่เจ๋อถอดล้อหลังออกก่อน จากนั้นสอดเหล็กงัดยางสองอันเข้าไปตรงขอบยางนอก แล้วค่อย ๆ งัดยางนอกออกมา ไม่นานก็ถอดยางในสีดำออกมาได้
“ขอคิดก่อนว่าไอ้นี่ใช้ยังไง…”
ลู่เจ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็พอเข้าใจขั้นตอนคร่าว ๆ
เขาหยิบยางในขึ้นมาตรวจดู แล้วก็เจอตะปูเหล็กที่ตำยางเข้าอย่างรวดเร็ว
“เจอแล้ว!”
ลู่เจ๋อค่อย ๆ ดึงตะปูออก จากนั้นหยิบแผ่นขัดมาขัดบริเวณรอบรูรั่ว
ไม่นานก็ขัดรอบรูรั่วเสร็จ