นายหน้าหญิงที่คุยโทรศัพท์ด้วยก่อนหน้านี้ยังมาไม่ถึง เธอบอกให้รอประมาณ 3 นาที ถ้าลู่เจ๋อมาถึงแล้วก็เข้าไปดูก่อนได้เลย
ลู่เจ๋อจึงจอดรถให้เรียบร้อย แล้วเดินไปหยุดหน้าประตูลานบ้านเพื่อมองเข้าไปข้างใน
ลานบ้านเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ผังบ้านก็นับว่าใช้ได้ ถือเป็นแบบที่ลู่เจ๋อค่อนข้างชอบ
แต่ไม่นานลู่เจ๋อก็พบปัญหาข้อหนึ่ง
ลานบ้านหลังนี้อยู่ติดกับทางหลวง รถบรรทุกขนาดใหญ่ที่วิ่งผ่านส่งเสียงครืนครั่นดังมาก
จังหวะนั้นเอง ลู่เจ๋อสังเกตเห็นรถโฟล์กสวาเกนโปโลสีขาวคันหนึ่งขับเข้ามาจอดริมถนน
รถคันนั้นขับมาจอดข้างลานบ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนประตูจะเปิดออก
หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อแขนสั้นกับกางเกงยีนส์ก้าวลงจากรถ
“สวัสดีค่ะ มาดูบ้านใช่ไหมคะ... เอ๊ะ ลู่เจ๋อ?”
สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ดูไม่เป็นธรรมชาตินัก
“หลี่เชี่ยน?”
ลู่เจ๋อประหลาดใจมาก
เพราะหญิงสาวตรงหน้าคือหลี่เชี่ยน เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเขา
เขานึกถึงเรื่องเมื่อ 2 ปีก่อน
ตอนนั้นหลี่เชี่ยนเคยพูดเล่นในกลุ่มแชตเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายว่าอยากให้ทุกคนช่วยแนะนำคนให้รู้จัก
ทุกคนต่างกระตือรือร้น เพราะหลี่เชี่ยนหน้าตาสวยมาก พวกเขาจึงยินดีช่วยเป็นแม่สื่อ
ต่อมาไม่รู้ว่าใครพูดถึงเขาขึ้นมาในกลุ่ม
จากนั้นก็มีคนแท็กเขาแล้วแซวว่าให้ลองคบกับหลี่เชี่ยนดูก่อนไหม
ตอนนั้นเขายังไม่มีแฟนพอดี แถมพ่อกับแม่ก็เอาแต่พูดเรื่องแฟนกรอกหูเขาทุกวัน
บังเอิญว่าหลี่เชี่ยนก็ตอบในกลุ่มว่า ลองคบกับลู่เจ๋อในฐานะเพื่อนดูก่อนได้
ทั้งคู่จึงเริ่มคบหากันแบบนั้น
หลังจากนั้นพวกเขาก็คบกันอยู่ช่วงหนึ่ง
ราว ๆ 2 เดือนต่อมา หลี่เชี่ยนก็พูดอ้อม ๆ กับเขาว่าขอจบความสัมพันธ์นี้
เหตุผลคร่าว ๆ คือครอบครัวของเธออยู่ในเมืองเล็ก พ่อแม่ต่างก็มีเงินบำนาญ ส่วนตัวเธอก็กำลังเตรียมสอบ ต่อไปยังไงก็คงได้ทำงานในหน่วยงานรัฐ
ส่วนลู่เจ๋อทำงานอยู่ต่างเมือง ไม่ได้ทำงานในหน่วยงานรัฐ แถมพ่อแม่ก็เป็นชาวชนบททั้งคู่
คำพูดของเธอฟังดูเหมือนจะตำหนิว่าครอบครัวเขาไม่ค่อยมีฐานะ
นับแต่นั้นมา ลู่เจ๋อก็ไม่ได้ติดต่อกับหลี่เชี่ยนอีกเลย
ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นขึ้นอย่างงง ๆ นี้จึงจบลงไปโดยไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
แต่ลู่เจ๋อไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย
เพราะหลี่เชี่ยนไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่เขาชอบอยู่แล้ว
ตอนนั้นที่เขาลองคบกับหลี่เชี่ยนดู
ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะเพื่อน ๆ ในกลุ่มพากันยุให้ลอง
ตอนนี้พอได้เจอหลี่เชี่ยนอีกครั้ง ลู่เจ๋อก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวอะไร
แค่ประหลาดใจนิดหน่อยเท่านั้น
ลู่เจ๋อถามว่า “หลี่เชี่ยน นายหน้าผู้หญิงที่คุยโทรศัพท์กับฉันเมื่อกี้คือเธอเหรอ? ไหนว่าเข้าไปทำงานในหน่วยงานรัฐแล้วไง ทำไมถึงออกมาเป็นนายหน้าได้ล่ะ?”
หลี่เชี่ยนยิ้มเจื่อน ๆ สีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ตอนนี้ฉันยังสอบไม่ติดน่ะ ยังเตรียมสอบอยู่ ระหว่างนี้ก็ออกมาทำงานเป็นนายหน้าเสริมด้วย”
“อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง”
ลู่เจ๋อพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ
“จริงสิ ลู่เจ๋อ นายทำงานอยู่เมืองจิงหนานไม่ใช่เหรอ? ทำไมกลับบ้านเกิดล่ะ แถมยังจะซื้อบ้านที่นี่อีก?”
ลู่เจ๋อตอบว่า “ฉันลาออกแล้ว เมื่อวานเพิ่งกลับถึงบ้าน ต่อไปคงอยู่ในเมืองเล็กนี่แหละ ก็เลยคิดว่าจะซื้อบ้านสักหลังอยู่”
“อย่างนี้นี่เอง...”
หลี่เชี่ยนยิ้ม พลางเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาทันที
ดูท่าลู่เจ๋อเองก็คงไปได้ไม่สวย
ไม่อย่างนั้นคงไม่กลับมาซื้อบ้านที่บ้านเกิดตอนนี้
โชคดีที่ลู่เจ๋อไปได้ไม่ดี ไม่อย่างนั้นถ้าตอนนี้เขาประสบความสำเร็จ แต่เธอยังสอบเข้าทำงานประจำมาหลายปีก็ไม่ติด พอเอามาเปรียบเทียบกันคงน่าอายแย่
ยังไงตอนนั้นเธอก็เคยดูถูกลู่เจ๋อมาก่อน
“ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันพาเข้าไปดู”
หลี่เชี่ยนหยิบพวงกุญแจออกจากกระเป๋า แล้วพาลู่เจ๋อเข้าไปในลานบ้าน
“เจ้าของบ้านหลังนี้ย้ายไปอยู่เมืองเอกกับลูกชายตั้งแต่ปีก่อนแล้ว บ้านหลังนี้เลยไม่มีประโยชน์อะไร เจ้าของบอกว่าลดราคาได้บ้าง ถ้านายตัดสินใจจะซื้อ ฉันจะไปช่วยต่อรองส่วนลดให้เยอะ ๆ”
หลี่เชี่ยนอธิบายผังบ้านไปพลาง แนะนำบ้านไปพลาง
“บ้านหลังนี้ตั้งราคาไว้ 350,000 หยวนเหรอ?” ลู่เจ๋อถาม
“ใช่ แต่ฉันคิดว่าน่าจะต่อให้เหลือ 300,000 ได้ ถ้าตัดสินใจวันนี้ ฉันจะพยายามกดราคาให้นายลงอีก”
ลู่เจ๋อมองไปรอบ ๆ ก่อนส่ายหน้าในที่สุด “ช่างเถอะ ราคากับผังบ้านหลังนี้ก็ใช้ได้อยู่ แต่ใกล้ทางหลวงเกินไป เสียงดังมาก ฉันทนเสียงรบกวนไม่ไหว”
“เสียงดังก็เป็นปัญหาจริง ๆ งั้นก็ไม่เอาแล้วกัน”
น้ำเสียงของหลี่เชี่ยนแฝงแววหยั่งเชิง “นายมีงบประมาณประมาณเท่าไหร่? ให้ฉันพาไปดูห้องชุดในโครงการไหม?”
“เรื่องงบต้องดูว่าชอบหรือเปล่า ถ้าชอบ งบสูงหน่อยก็ได้ แต่ฉันไม่เอาห้องชุดนะ อยากได้บ้านสร้างเองที่มีลานบ้าน”
พอได้ยินลู่เจ๋อพูดแบบนี้ หลี่เชี่ยนก็เดาว่าเขาคงมีงบไม่มาก ถึงได้บอกว่าไม่ดูห้องชุดในโครงการ
เพราะห้องชุดระดับกลางในโครงการของเมืองเล็ก ๆ ราคาก็ต้อง 500,000-600,000 หยวน ส่วนห้องที่ดีกว่านั้นก็ราคา 700,000-900,000 หยวน
แพงกว่าบ้านสร้างเองที่มีลานเล็ก ๆ แบบนั้นอยู่ไม่น้อย
“เธอยังมีบ้านที่คล้ายกับหลังนี้อีกไหม?”
ลู่เจ๋อถาม
“รอแป๊บนะ ฉันเปิดมือถือหาดูก่อน”
หลี่เชี่ยนหยิบมือถือออกมาเลื่อนดูประกาศขายบ้าน ไม่นานก็พูดว่า “มีอีกหลัง อยู่ทางตะวันออกของเมือง ทำเลกับราคาก็ไม่เลว น่าจะเหมาะกับนายมาก เดี๋ยวฉันพาไปดูไหม?”
“ได้เลย” ลู่เจ๋อพยักหน้า
“โอเค งั้นฉันพาไป”
จากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกจากลานบ้านไปยังถนนใหญ่ด้านนอก
“นายเรียกรถมาหรือเปล่า ลู่เจ๋อ? นั่งรถฉันไปก็ได้ เดี๋ยวฉันพาไปเอง” หลี่เชี่ยนพูด
“ไม่ล่ะ ฉันขับรถมา เธอขับนำไปก่อน ฉันตามหลังไป”
“นายขับรถมาเหรอ?”
หลี่เชี่ยนประหลาดใจอยู่บ้าง ลู่เจ๋อซื้อรถแล้วเหรอ?
ขณะที่หลี่เชี่ยนกำลังสงสัย ลู่เจ๋อก็เดินไปที่รถ เปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่ง
พอเห็นภาพนั้น หลี่เชี่ยนก็เบิกตากว้าง
รถหลี่เซียงแอลเก้าคันนั้นเป็นของลู่เจ๋อจริง ๆ เหรอ?
ตอนหลี่เชี่ยนยังยืนอึ้ง ลู่เจ๋อก็ขับรถไปจอดต่อท้ายรถโฟล์กสวาเกนโปโลของเธอ แล้วกดแตรหนึ่งครั้ง
หลี่เชี่ยนถึงได้สติกลับมาและสตาร์ตรถ
ระหว่างทาง หลี่เชี่ยนมองรถของลู่เจ๋อในกระจกมองหลังเป็นระยะ ในใจรู้สึกสารพัด
ไม่คิดเลยว่าลู่เจ๋อจะซื้อรถแล้ว แถมยังเป็นรถราคา 400,000-500,000 หยวนอีกด้วย
คนวัยนี้ในเมืองเล็ก ๆ ที่ขับรถราคาระดับนี้มีไม่มากนัก
ราว 20 นาทีต่อมา หลี่เชี่ยนก็พาลู่เจ๋อมาถึงหน้าลานบ้านหลังหนึ่งในย่านตะวันออกของเมือง
หลี่เชี่ยนชี้ไปยังลานบ้านตรงหน้าแล้วพูดว่า
“ลู่เจ๋อ นายว่าลานบ้านหลังนี้เป็นยังไง ทำเลกับที่ตั้งก็ดีใช่ไหม?”
ลู่เจ๋อมองไปรอบ ๆ ข้าง ๆ เป็นสวนสาธารณะทะเลสาบที่ขุดสร้างขึ้นของเมืองเล็ก ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำยังมีโครงการบ้านจัดสรรใหม่อีก 2 แห่ง สภาพแวดล้อมร่มรื่น อากาศสดชื่น มีทั้งความคึกคักและความสงบ
“ตรงนี้ไม่เลวเลย ไม่เสียงดังและไม่ไกลจากตัวเมือง กำลังดี”
ลู่เจ๋อกับหลี่เชี่ยนเดินเข้าไปในลานบ้าน ทันทีที่ก้าวเข้าไป ลู่เจ๋อก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตอนอยู่ข้างนอกยังดูไม่ออก แต่พอเข้ามาข้างในถึงได้เห็นว่าลานบ้านหลังนี้เล็กเกินไปจริง ๆ
ถึงขั้นจอดรถสักคันยังไม่ได้ ดูคับแคบไปหมด
หลี่เชี่ยนสังเกตเห็นสีหน้าของลู่เจ๋อ “เป็นอะไรไป มีตรงไหนไม่พอใจเหรอ?”
ลู่เจ๋อพูดอย่างเสียดายว่า “พื้นที่เล็กไปหน่อย ถ้าใหญ่กว่านี้อีกนิดคงสมบูรณ์แบบเลย”
หลี่เชี่ยนลังเลก่อนตอบ “พื้นที่เล็กก็เลยราคาถูกไง ถ้าใหญ่กว่านี้ ราคาก็ไม่ใช่เท่านี้แล้ว”
คำพูดของเธอเป็นการบอกอ้อม ๆ ว่าไม่ใช่ว่าไม่มีบ้านใหญ่ ๆ แต่เป็นเพราะนายมีเงินไม่พอต่างหาก
ลู่เจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังออกว่าคำพูดของหลี่เชี่ยนมีนัยแฝง
“ราคาไม่ใช่ปัญหา บ้านหลังนี้เล็กเกินไป ยังมีหลังอื่นอีกไหม?”
“บ้านที่ราคาใกล้เคียง 400,000-500,000 หยวนแบบนี้ไม่มีแล้วจริง ๆ ส่วนหลังอื่นก็มีอีกหลัง แต่ราคาแพงมาก เพราะลานบ้านใหญ่ แล้วตัวบ้านก็มี 3 ชั้น”
“ลานบ้านใหญ่? แถมมี 3 ชั้นด้วยเหรอ?”
ลู่เจ๋อเริ่มสนใจขึ้นมา
ถ้ามี 3 ชั้น ต่อไปตอนทำชุมชนสำหรับคนหนุ่มสาว เขาก็ไม่ต้องหาบ้านหลังอื่นอีก
เขาสามารถอยู่ชั้นหนึ่ง ส่วนชั้นที่เหลือก็ปรับเป็นร้านอาหารกับที่พักได้
“พาฉันไปดูได้ไหม?”
“เอ่อ...”
หลี่เชี่ยนลังเลอยู่บ้าง เพราะบ้านหลังนั้นราคาแพงมาก ตั้งไว้ 1,900,000 หยวน
ถึงทำเลจะดีมาก แต่เพราะราคาแพง บ้านหลังนั้นจึงขายไม่ออกมาจนถึงตอนนี้
เธอคิดว่าพาลู่เจ๋อไปดูคงเสียเวลาเปล่า
บ้านราคา 2,000,000 หยวนไม่ใช่สิ่งที่ลู่เจ๋อจะซื้อไหว
แต่เมื่อลู่เจ๋อพูดแบบนั้น เธอก็ปฏิเสธไม่ลง
“ได้ งั้นฉันพาไปดู อยู่ตรงข้ามสวนสาธารณะนี่เอง”
ไม่นานลู่เจ๋อก็ตามหลี่เชี่ยนมาถึงหน้าบ้านหลังที่เธอพูดถึง
บ้านหลังนี้มี 3 ชั้น ทุกชั้นยังเป็นบ้านเปล่าที่ยังไม่ได้ตกแต่ง และมีลานบ้านขนาดใหญ่
ลานบ้านอยู่ติดกับถนนพอดี ทางเข้าออกกว้างขวาง ส่วนข้างบ้านมีแปลงผักอยู่หลายแปลง
ลู่เจ๋อมองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาเป็นประกาย แถมยังตื่นเต้นอยู่บ้าง
เยี่ยมไปเลย!
บ้านหลังนี้ตรงกับแบบที่เขาใฝ่ฝัน ทั้งขนาด ทำเล ที่ตั้ง และจำนวนชั้น ล้วนถูกใจเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
หลี่เชี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ และเกลี้ยกล่อมว่า “ลู่เจ๋อ ลองดูห้องชุดไหม? ฉันมีห้องชุดมือสองราคาถูกอยู่บ้าง สัก 300,000 กว่าหยวนก็พอซื้อได้แบบพอถูไถ”
ลู่เจ๋อส่ายหน้า “ไม่ดูห้องชุด ฉันจะเอาหลังนี้แหละ”
“หืม?!”
หลี่เชี่ยนสงสัยว่าตัวเองฟังผิด “ลู่เจ๋อ นายอาจจะยังไม่รู้ราคาบ้านหลังนี้นะ ตั้ง 1,900,000 หยวนแน่ะ”
“1,900,000 หยวนเหรอ ก็โอเคนี่”
“โอ...เคเหรอ?”
มุมปากของหลี่เชี่ยนกระตุกเล็กน้อย
นี่มันบ้านราคาเกือบ 2,000,000 หยวนเลยนะ
ทั้งเมืองเล็กมีคนที่ซื้อไหวไม่มากนัก
ไม่อย่างนั้นบ้านทำเลดีขนาดนี้คงไม่ขายไม่ออกมาจนถึงตอนนี้
ทำไมพอออกจากปากลู่เจ๋อถึงกลายเป็นแค่คำว่า “ก็โอเค” ไปได้ล่ะ?
ลู่เจ๋อพูดต่อว่า “เอาหลังนี้แหละ เมื่อไหร่ถึงจะโอนกรรมสิทธิ์ได้?”
หลี่เชี่ยนขมวดคิ้ว “ถ้าโอนกรรมสิทธิ์ก็เร็วมาก แค่จัดการเรื่องเงินกู้ให้เสร็จแล้วเงินเข้าก็เรียบร้อย แต่ลู่เจ๋อ นายแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าจะซื้อ? ฉันแนะนำว่าอย่าเพิ่งใจร้อน ต่อให้นายจ่ายเงินดาวน์ 400,000 หยวน ก็ยังต้องกู้เงินอีก 1,500,000 หยวน ภาระผ่อนแต่ละเดือนหนักมากนะ”
หลี่เชี่ยนเตือนลู่เจ๋อด้วยความจริงใจ
ลู่เจ๋อตอบเรียบ ๆ ว่า “ฉันไม่ได้บอกว่าจะกู้ ฉันจ่ายเต็ม”
หลี่เชี่ยนเซถลาไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง “ลู่เจ๋อ... นายจะจ่ายเต็มเหรอ?!!!”