รถเพิ่งแล่นมาถึงหน้าบ้าน ลู่เจ๋อก็ชะงักด้วยความประหลาดใจ
เพราะตอนนี้มีคนอยู่ในลานบ้านไม่น้อย
ลู่เจ๋อจำหน้าคนเหล่านี้ได้ แน่นอนว่าพวกเขาเป็นเพื่อนบ้านกับคนรู้จักในหมู่บ้าน
พ่อกับแม่ก็กำลังคุยเล่นกับคนเหล่านั้นอยู่
เมื่อเห็นรถของลู่เจ๋อแล่นเข้ามาในลาน ทุกคนต่างก็แสดงสีหน้าสงสัยใคร่รู้
เฉินซิ่วฉินเดินเข้ามาหาในตอนนั้น
“แม่ ทำไมบ้านเรามีคนเยอะจัง พวกเขามารวมตัวกันทำอะไรกันเหรอ?”
ลู่เจ๋อถามอย่างสงสัย
เฉินซิ่วฉินยิ้มแล้วตอบว่า “ลูกเอ๊ย วันนี้โรงงานที่แม่กับพ่อทำงานหยุดหนึ่งวัน ทุกคนเลยมานั่งเล่นไพ่กันน่ะ”
“งั้นเหรอ พ่อชนะเงินบ้างหรือเปล่า?”
ลู่เจ๋อรู้ว่าปกติวันหยุดจากงาน พ่อจะเล่นไพ่กับคนในหมู่บ้านบ้าง
เงินได้เสียไม่มากนัก วันหนึ่งคงประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบหยวน
“ฝีมือพ่อแกน่ะนะจะชนะเงิน ฝันไปเถอะ!”
“งั้นผมไปดูหน่อยดีกว่า พอดีจะได้ทักทายทุกคนด้วย”
ลู่เจ๋อพูดพลางยิ้ม เดินดุ่มเข้าไปหาทุกคน ก่อนจะทักทายพวกเขาอย่างกระตือรือร้น
“เสี่ยวเจ๋อเดี๋ยวนี้มีอนาคตแล้วนะ รถคันนี้คงหลายแสนหยวนเลยมั้ง?”
“เสี่ยวเจ๋อนี่เก่งจริง ๆ ฉันมองมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าโตไปต้องหาเงินได้เยอะ”
“แน่อยู่แล้ว เขาจบมหาวิทยาลัย 211 นะ เป็นบัณฑิตหัวกะทิเลย”
หลายคนยิ้มแย้มพลางเอ่ยชมลู่เจ๋อ
จังหวะนั้นเอง มีคนพึมพำขึ้นมาว่า
“ลู่เจ๋อ ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าเงินเดือนแกแค่แปดเก้าพันไม่ใช่เหรอ ยังน้อยกว่าเสี่ยวหย่งลูกชายฉันด้วยซ้ำ รถของเสี่ยวหย่งเพิ่งซื้อมาแค่สองแสนกว่า แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อรถดี ๆ แบบนี้ได้ล่ะ?”