หัวใจฉันกระตุกวูบ
【อะไรนะ?? พ่อของร่างเดิมเหรอ??】
สมองฉันหมุนเร็วจี๋
ฉันไม่มีความทรงจำของร่างเดิมเลยสักนิด แต่เมื่อคืนระบบยัดข้อมูลชิ้นหนึ่งให้ฉัน — พ่อของร่างเดิมชื่อจางคงชิง เป็นผู้ดูแลฝ่ายนอก เคยเข้ารับการฝึกพร้อมกับผู้อาวุโสหก เมื่อก่อนทั้งสองคนดูเหมือนจะมีเรื่องราวบางอย่างต่อกัน
ต่อมาจางคงชิงแต่งงานกับคนอื่น ทั้งเขาและภรรยาออกไปทำภารกิจเมื่อสามวันก่อน แล้วถูกคนญี่ปุ่นโจมตี ไม่ทราบชะตากรรม จึงถูกตัดสินว่าเสียชีวิตแล้ว
สายตาที่ผู้หญิงคนนี้มองฉันในตอนนี้ ไม่เหมือนกำลังมองลูกของคนรู้จักเก่า แต่เหมือนกำลังมองสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับคนรู้จักเก่าและยังพอใช้งานได้
ขอบตาฉันแดงขึ้น ก้มหน้าลง น้ำเสียงเบาจนแทบไม่ต่างจากเสียงยุงร้อง “จำไม่ได้แล้วครับ……”
ใช้วิชาแกล้งความจำเสื่อมบวกกับสัญชาตญาณแห่งความเศร้า ฝีมือการแสดงเก้าสิบเก้าคะแนน
ฝีมือการแสดงที่ฉันฝึกฝนมานาน ในที่สุดก็ได้ใช้สักที!!
เธอมองฉันอยู่นานมาก
นานจนเหงื่อเย็นที่แผ่นหลังซึมชุ่มเสื้อชั้นใน
จากนั้นเธอก็ถอนหายใจ เสียงถอนหายใจนั้นเบาราวกับเกล็ดหิมะตกลงบนน้ำแข็ง แล้วก็หายไปในพริบตา
เธอยื่นมือมาราวกับจะลูบหัวฉัน ปลายนิ้วหยุดอยู่ห่างจากเส้นผมฉันหนึ่งนิ้ว ก่อนเปลี่ยนไปตบไหล่ที่ผอมจนสัมผัสได้ถึงกระดูกของฉันเบา ๆ
“ก็ดี”
เธอลุกขึ้น สีหน้าทั้งหมดถูกเก็บงำจนหมดจด กลับเป็นผู้อาวุโสหกผู้สูงส่งเกินเอื้อมคนเดิม
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าอยู่ที่ลานนี้ ข้าจะสอนให้เจ้าเป็นคนตระกูลจาง ส่วนเจ้าก็ช่วยดูแลสิ่งมีชีวิตพวกนี้แทนข้า”
ในใจฉันสัญญาณเตือนภัยดังลั่น
ดูแลสิ่งมีชีวิต? ให้อาหารงูหรือเป็นหนูทดลองยาพิษกันแน่?
เธอชี้ไปยังคีมเงิน ช้อนไม้ และแปรงขนที่เรียงอยู่บนชั้นไม้ตรงมุมกำแพง “ให้อาหาร ทำความสะอาด และบันทึกสภาพทุกวัน ห้ามใช้มือแตะสิ่งมีชีวิตตัวไหนทั้งนั้น ให้ใช้เครื่องมือ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดไปยังกรงที่คลุมด้วยผ้าสีดำ
“โดยเฉพาะตัวสีทองนั่น อาหารของมัน ให้เติมเลือดของเจ้าวันละหนึ่งขวด ผสมกับผงยาให้เข้ากันแล้วค่อยป้อน”
ใบหน้าฉันซีดเผือดในพริบตา
คราวนี้ไม่ได้แสดง
“เลือดหนึ่งขวด……เลือดของผมเหรอครับ? ทุกวันเลยเหรอ?”
“ไม่ตายหรอก” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังบอกว่าวันนี้อากาศดี “ข้ามียาทาแผลที่ดีที่สุด ไม่ทิ้งรอยแผลเป็น ถ้าทำได้ดี ข้าไม่เอาเปรียบเจ้า ถ้าทำไม่ได้——”
เธอไม่ได้พูดต่อ
แต่กรงหลายใบในลานกลับส่งเสียงขึ้นพร้อมกัน ทั้งเสียงซอกแซกและเสียงฟ่อ ราวกับช่วยพูดประโยคนั้นแทนเธอจนจบ
【ติ๊ง! เปิดใช้งานภารกิจประจำวันระยะยาว: ผู้ดูแลถ้ำงู】
【เงื่อนไขภารกิจ: ดูแลงูและสัตว์มีพิษในลานทุกวัน ทำงานพื้นฐานให้เสร็จสิ้น แต้มเอาชีวิตรอด +0.001】
【ภารกิจพิเศษ: ใช้เลือดของตนเอง 10 มิลลิลิตรเลี้ยงงูเส้นทองทุกวัน รับเพิ่ม +0.005】
【หักแต้มเอาชีวิตรอด 0.003 ต่อวัน เนื่องจากเสียเลือด】
【บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ไม่ทราบ (อาจรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงการตกเป็นอาหารงู เป็นหนูทดลองยา หรือเป็นวัสดุสิ้นเปลืองอื่น ๆ)】
ในใจฉันขมขื่นจนแทบจะบีบน้ำดีออกมาได้
แต่ไม่กล้าแสดงออกทางสีหน้า ได้แต่ตอบรับเสียงเบาว่า “……ครับ”
จากนั้นฉันก็แอบด่าระบบในใจ “ระบบห่วย ๆ แบบนี้ซื้อจากพินตัวตัวมาใช่ไหม? ภารกิจอันตรายขนาดนี้ให้แต้มแค่นี้เองเหรอ? ยังจะหักแต้มอีก?!”
【ระบบนี้ไม่ยอมรับการดูหมิ่นศักดิ์ศรี แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันของผู้ถือครอง ขอแนะนำให้ทำงานอย่างซื่อสัตย์】
ฉันถูกจัดให้อยู่ในห้องเล็ก ๆ ตรงมุมตะวันออกเฉียงใต้ของลาน มีหน้าต่าง มีเตียง มีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน บนโต๊ะยังมีเหยือกดินเผากับถ้วยอีกด้วย
นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่า “ไม่เอาเปรียบเจ้า” สินะ
จากนั้นมา ฉันก็เริ่มชีวิต “คนเก็บขี้ในถ้ำงู”
ทุกวันก่อนฟ้าสาง ฉันต้องตื่นขึ้นมา ใช้คีมเงินด้ามยาวกับช้อนไม้ป้อนเนื้อบด ไข่แมลง และสมุนไพรให้พวกงูหลากสีเหล่านั้น
ตอนเก็บคราบงูกับมูล ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าจะทำให้ “ท่านบรรพบุรุษ” ตัวไหนตกใจ
ระบบเด้งข้อความ 【ตรวจพบความผันผวนของพิษ ขอแนะนำให้รักษาระยะห่าง】 อยู่เป็นระยะ เส้นประสาทฉันตึงเปรี๊ยะราวกับสายธนู
ที่ทรมานที่สุดคือการป้อนงูเส้นทอง