ทุกวันตอนที่ผู้อาวุโสหกอยู่ด้วย ฉันต้องใช้เข็มเงินแทงนิ้วชี้มือซ้ายให้เลือดออก หยดเลือดสิบหยดลงในจานหยก คลุกให้เข้ากับเนื้อบดสีแดงเข้มก้อนนั้น แล้วใช้ช้อนเงินด้ามยาวยื่นผ่านกรงเข้าไป
ทุกครั้งที่งูเส้นทองได้กลิ่นเลือดของฉัน มันก็จะกระสับกระส่าย เลื้อยปรู๊ดปร๊าดไปทั่วกรง ดวงตาสีแดงจ้องฉันเขม็ง
ความรู้สึกเหมือนถูกนักล่าชั้นยอดจับจ้อง ทำให้ทุกครั้งหลังให้อาหารเสร็จ ฉันต้องพิงกำแพงหอบอยู่พักใหญ่
【ให้อาหารงูเส้นทองสำเร็จ ได้แต้มเอาชีวิตรอด +0.005 แต้มเอาชีวิตรอดปัจจุบัน: 0.004】
แค่ได้ยินตัวเลขนี้ฉันก็โมโห
0.004 ต้องสะสมไปถึงชาติไหนกัน?
ของในร้านค้าชิ้นไหนบ้างที่ราคาไม่ใช่หลักสิบ ระบบ เธอไม่พอใจที่ได้ฉันเป็นผู้ใช้ อยากเปลี่ยนคนก็บอกมาตรง ๆ สิ!
【ขออภัยผู้ใช้ การกำหนดราคาในร้านค้าอ้างอิงจากความสมดุลของแต่ละโลกโดยเทพผู้ดูแลระบบ เรายังมีบริการเงินกู้ หากต้องการ สามารถนำอายุขัยมาค้ำประกันได้】
“ระบบ เธอชื่อระบบขี้แพะชีวิตคนเฮงซวยสินะ! เปลี่ยนเป็นระบบนายทุนหน้าเลือดเถอะ จะเหมาะกว่า!”
【ผู้ใช้ คำว่า ‘ขี้แพะชีวิตคนเฮงซวย’ คือชื่อของฉัน】
“โห สุดยอดไปเลย ตั้งชื่อทั้งทีก็ตั้งให้มันดี ๆ หน่อยสิ!!”
ฉันพลิกตัวนอนบนเตียงเล็ก จ้องคานเพดานแล้วถามต่อ “นอกจากงานประจำวันบ้า ๆ นี่แล้ว ยังมีวิธีอื่นหาแต้มเอาชีวิตรอดอีกไหม? แล้วก็... ฉันจะกลับไปได้ยังไง?”
ระบบเงียบไปหนึ่งวินาที
【ช่องทางรับแต้มเอาชีวิตรอด: สำรวจพื้นที่ที่ยังไม่เปิดเผยในตึกโบราณ ทำภารกิจลับให้สำเร็จ บรรลุเป้าหมายสำคัญในการเอาชีวิตรอด และสร้างผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อเส้นเรื่องหรือชะตากรรมของบุคคลสำคัญตามการประเมินของระบบ ทั้งหมดนี้จะได้รับรางวัลเพิ่มเติม ซึ่งโดยทั่วไปสูงกว่ารางวัลจากงานประจำวัน】
【การใช้งาน: เมื่อมีแต้มเอาชีวิตรอดครบ 50 แต้ม จะปลดล็อกร้านค้าระบบ สามารถแลกทักษะ สิ่งของ ข่าวกรอง และการเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายได้ ในยามคับขันสามารถใช้แต้มเอาชีวิตรอดขอความช่วยเหลือได้หนึ่งครั้ง แต่มีค่าใช้จ่ายสูงมาก】
【เรื่องการกลับไปยังโลกเดิม ร่างกายของผู้ใช้ในโลกเดิมเสียหายจนไม่อาจซ่อมแซมได้จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อสะสมแต้มเอาชีวิตรอดครบ 1,000 แต้ม ระบบจะสร้างร่างกายใหม่ให้ผู้ใช้และจัดการส่งกลับไปยังโลกเดิม หรือจะเลือกอยู่ที่นี่ถาวรก็ได้】
【คำเตือนพิเศษ: การกระทำใด ๆ ที่ผู้ใช้จงใจแทรกแซงเนื้อเรื่องหลักของ “สมุดจดหมายเหตุนักขุดศพ” หรือชะตากรรมที่กำหนดไว้ของบุคคลสำคัญอย่างรุนแรง จะถือเป็น “การแทรกแซงอย่างเปิดเผย” และถูกหักแต้มจำนวนมาก หรืออาจถูกหักจนหมด อีกทั้งจะถูกกฎย้อนกลับลงโทษ เช่น ไฟฟ้าช็อต ความเจ็บปวดอย่างรุนแรง และอ่อนแรงชั่วคราว หากร้ายแรง แต้มเอาชีวิตรอดจะกลายเป็นศูนย์และเสียชีวิตทันที สิ่งสำคัญที่สุดคือเอาชีวิตรอด】
ฉันนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไรอยู่นาน
1,000 แต้ม แค่นั้นก็ฟื้นคืนชีพได้แล้ว!!
วันละ 0.004 ถ้าไม่กินไม่ดื่มไม่นอน ต้องสะสมให้ครบ 1,000 แต้ม ใช้เวลา—
“ระบบ ช่วยคำนวณให้หน่อย”
【ประมาณ 684 ปี】
“...”
หกร้อยกว่าปี
คนตระกูลจางมีชีวิตอยู่ได้ถึงหกร้อยกว่าปีจริงเหรอ?
ฉันจ้องคานเพดาน อยากหัวเราะแต่ก็หัวเราะไม่ออก ร่างกายในโลกเดิมกลายเป็นก้อนเนื้อแบน ๆ ไปแล้ว กลับไปไม่ได้อีกแล้ว
อยู่ที่นี่ต่อ? อย่างน้อยก็ได้เห็นจางฉีหลิงด้วยตาตัวเอง แต่ต้องมีชีวิตอยู่ให้รอดก่อนสิ!!
สำรวจงั้นเหรอ? ฉันยังออกจากลานนี้ไม่ได้เลย จะส่งผลต่อเนื้อเรื่องได้ยังไง? เด็กเจ็ดขวบที่เป็นแค่ถุงเลือดอย่างฉันจะไปส่งผลต่อใครได้? จุดไฟเผาตึกโบราณตระกูลจางงั้นเหรอ?
ฉันมองโครงสร้างไม้กับหินที่แข็งแรงเหล่านั้น แล้วนึกถึงคนตระกูลจางที่ลาดตระเวนอยู่นอกลาน ก่อนจะล้มเลิกความคิดนั้นไปเงียบ ๆ
แต่เดี๋ยวก่อน
ฉันค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง สายตาหยุดอยู่ตรงกรงคลุมผ้าดำที่อยู่นอกหน้าต่าง
งูเส้นทอง
ผู้อาวุโสหกยอมลงทุนลงแรงกับมันขนาดนี้ แถมยังใช้เลือดฉันป้อนทุกวัน มันต้องไม่ใช่แค่งูธรรมดาแน่
ระบบเคยบอกว่าพิษของมันทำให้คนตกอยู่ในสภาพตายหลอกได้อย่างล้ำลึก หากใช้ร่วมกับวิชาลับ... ตายหลอกงั้นเหรอ?
ในโลกของการขุดสุสาน การตายหลอกหมายถึงอะไร?
หมายถึงหนีรอดจากสถานการณ์ที่ต้องตายบางอย่างได้
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาก็ถูกฉันกดลงไป อันตรายเกินไป
ผู้อาวุโสหกเป็นคนแบบไหนกัน? ไม่รู้ว่าเธอมีชีวิตอยู่มากี่ปีแล้ว ส่วนฉันต่อหน้าเธอก็แทบไม่ต่างจากคนโปร่งใส
แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความคิดนั้นได้ถูกหว่านลงไปแล้ว
หลายวันต่อมา ชีวิตก็ยังดำเนินไปอย่างจืดชืด
ทุกวันฉันให้อาหารงู กวาดลาน ถูกเจาะเลือด แล้วกลับห้องมานอน ราวกับถุงเลือดที่ถูกไขลานเอาไว้
สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือ ตอนให้อาหารงูเส้นทอง ฉันเริ่มลอง “พูด” กับมันในใจ ไม่ใช่การพูดจริง ๆ แค่ส่งอารมณ์ง่าย ๆ ไปให้มัน เช่น ฉันไม่ได้คิดร้าย ฉันไม่กลัวเธอ วันนี้เนื้อบดสดใหม่หรือเปล่า
ตอนแรกไม่มีปฏิกิริยาอะไร
แต่คืนหนึ่ง ขณะฉันนอนบ่นว่า วันนี้ถูกงูเกล็ดดำทำให้ตกใจอีกแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างส่งมาจากทิศทางของกรงคลุมผ้าดำ เป็นความรู้สึก “รำคาญ” ที่แผ่วเบาเหลือเกิน?
เหมือนตอนที่คุณกำลังพร่ำบ่น แล้วคนข้าง ๆ ส่งเสียง “จิ๊” อย่างอดรนทนไม่ไหว
หัวใจฉันเต้นแรงแทบหลุดออกมา
งูตัวนี้... รับรู้ถึงฉันได้เหรอ?
ฉันไม่กล้าบอกใคร ยังคงลองส่งอารมณ์สงบ ๆ ไปให้มันทุกวัน สัญญาณตอบรับนั้นมีบ้างไม่มีบ้าง แต่มีอยู่จริง ราวกับกำลังเดินไต่เชือกเหนือเหวลึกสุดหยั่ง แต่ปลายเชือกอีกด้านดูเหมือนจะผูกติดกับอะไรบางอย่าง
เหตุการณ์พลิกผันเกิดขึ้นในวันที่เจ็ด
บ่ายวันนั้นผู้อาวุโสหกกำลังตัดแต่งเถาวัลย์สีม่วงในลาน ส่วนฉันกำลังทำความสะอาดรางหิน จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกลาน
“ผู้อาวุโสหก” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น “หอผู้ดูแลส่งข่าวมา หน่วยลาดตระเวนภูเขาของสำนักนอกพบร่องรอยผิดปกติที่คูหาไทหนาน สงสัยว่าเกี่ยวข้องกับทีมสำรวจญี่ปุ่นเมื่อสามวันก่อน”
“ผู้อาวุโสใหญ่ขอให้ท่านไปที่ห้องประชุมทันที”
มือที่กำลังตัดเถาวัลย์ของผู้อาวุโสหกชะงักไปครู่หนึ่ง
“คนญี่ปุ่น? ไม่ได้จัดการไปแล้วเหรอ?”
“พบร่องรอยลากจูงกับเศษเครื่องส่งสัญญาณ เกรงว่าจะมีคนรอดไปได้ครับ”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง “เข้าใจแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
เธอวางกรรไกรเงิน แล้วกวาดตามองฉัน ก่อนจะมองไปทางกรงคลุมผ้าดำ
“ดูแลลานให้ดี”
“ครับ”
ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า วันนี้เธอสวมชุดกี่เพ้าลายดอกพุดตานสีแดง ยิ่งดูเย้ายวนเป็นพิเศษ เธอเดินออกจากประตูลานไป รอยเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
ฉันค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น หัวใจเต้นรัวราวกับกลอง
เธอไปแล้ว
แม้จะไม่รู้ว่าไปนานแค่ไหน แต่นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ฉันมาที่นี่ที่ไม่มีใครจับตาดู
ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่ สมองหมุนเร็วจี๋ คนญี่ปุ่น? คูหาไทหนาน? เครื่องส่งสัญญาณ? ช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่นมีคนญี่ปุ่นแอบสอดแนมตึกโบราณตระกูลจาง เรื่องนี้มีพูดถึงในต้นฉบับ—เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่อง!
“ระบบ แต้มเอาชีวิตรอด 0.8 แต้มแลกอะไรได้บ้าง?”
【ระบบนี้ไม่มีร้านค้าตายตัว เมื่อผู้ใช้ต้องการความช่วยเหลือ ระบบจะเสนอทางเลือกสี่ข้อพร้อมคำอธิบายอย่างละเอียด แต้มเอาชีวิตรอดปัจจุบันคือ 0.822 ยังไม่มีสิทธิ์แลกของ】