เมื่อจัดการธุระเสร็จ หยวนอู๋จิ้วก็อุ้มหนานจิ่งอี้ซึ่งหมดสติอยู่นำออกจากเมืองไปก่อน
เจ้าแคว้นแดนยุทธมารที่ตามหลังทั้งสองมาสั่งให้ลูกน้องช่วยกันรักษาเหล่ามารยุทธ์ที่เพิ่งฟื้นขึ้นในเมือง
เมื่อเห็นหยวนอู๋จิ้วอุ้มหนานจิ่งอี้จากไปก่อน เขาก็อดถามไม่ได้ว่า "นายน้อย ท่านผู้นั้นเป็นใครกัน เหตุใดท่านเทพบุตรของเราถึงได้หวงเขายิ่งนัก"
เมื่อครู่เขาเห็นอยู่เต็มตาว่าเซียวไจเมินเฉยต่ออ้อมแขนที่ยื่นออกมาของนายน้อยพวกเขาแล้วพุ่งตรงเข้าไปหาคนผู้นั้น
อินวั่งกำลังคุกรุ่นอยู่ในขณะนี้ เขาชำเลืองมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยียบ "ข้าว่าพวกเจ้าคงว่างงานมากเกินไปสินะ"
"มีเวลามาสืบถามเรื่องพวกนี้ สู้ไปกำราบพวกมารยุทธ์หัวสมองกลวงแขนขาล่ำบึกใต้บังคับบัญชาเจ้า ไม่ให้ก่อเรื่องอีกครั้งจะดีกว่า"
เจ้าแคว้นแดนยุทธมาร "..."
"ขอรับนายน้อย" เขาตอบรับเรียบ ๆ หลังจากจัดการเรื่องในเมืองเสร็จก็ส่งอินวั่งจากไปด้วยความเคารพ
เพียงแต่หลังจากอินวั่งจากไป เขาก็รีบส่งข่าวถึงเจ้าแคว้นแดนมารพิษที่อยู่ใกล้ที่สุดกับสหายเก่าในเมืองมารส่วนกลางทันที
แม้จะสอบถามข่าวจากนายน้อยไม่ได้ แต่นี่เขาจะไปถามคนอื่นไม่ได้เชียวหรือ
ต้องรู้ไว้ว่าเซียวไจน่ะฝึกทั้งวิถีวิญญาณและมาร! แถมยังขั้นประสานมหายานที่อายุยังไม่ถึงร้อยปี!
สองสิ่งนี้รวมกันแล้วถือเป็นหนึ่งในใต้หล้าร่วมสมัยอย่างแน่นอน...ไม่ ต่อให้เป็นสิบรุ่นหลังจากนี้ก็คงไม่มีใครก้าวข้ามผ่านเขาได้
อัจฉริยะผู้ฟ้าประทานเช่นนี้จะยกให้เผ่ามนุษย์ในโลกบำเพ็ญเซียนไม่ได้เด็ดขาด ต้องกลับมาเป็นของโลกมารพวกเรา
จนใจไม่ได้จริง ๆ นายน้อยของพวกเราก็พกโลกมารทั้งโลกเป็นสินเดิมไปด้วยก็ยังได้ ไม่มีทางแพ้ไอ้เด็กโลกบำเพ็ญเซียนนั่นแน่...