หลังจากสะบัดตัวออกจากการรบกวน โกวอันก็ระมัดระวังซ่อนกายไปตลอดทาง รีบมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่เขาเคยซ่อนถุงเก็บของไว้ก่อนหน้านี้
เขาอยากจะนำยาออกจากถุงเก็บของมาศึกษาอย่างละเอียดถึงประสิทธิภาพของยาเม็ดเหล่านั้น เพื่อใช้ในการเพิ่มพูนพลังของตนต่อไป
แต่ทว่าเมื่อเขาเข้าใกล้บริเวณถ้ำ จิตใจที่ผ่อนคลายอยู่ก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที!
ยังมีคนอยู่อีก!
เขาจึงรีบย่อกายเบามือเบาเท้า อาศัยแนวป่าเป็นที่กำบัง ค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ถ้ำ
ท้ายที่สุดก็หลบอยู่หลังพุ่มไม้แห่งหนึ่ง กลั้นลมหายใจ มองผ่านช่องว่างของใบไม้ จับจ้องไปที่ตำแหน่งถ้ำที่เขาซ่อนตัวอยู่
ในขณะเดียวกัน ใกล้กับถ้ำนั่นเอง
ปรากฏร่างมนุษย์สามคน สวมใส่คล้ายนายพราน ไม่เหมือนกับผู้บำเพ็ญระดับสำนักใหญ่ที่เคยพบเจอมาก่อน
ข้างกายนายพรานทั้งสามยังมีสุนัขสีขาวจมูกไวตัวหนึ่งถูกจูงไว้ มันก้มหน้าก้มตาดมกลิ่นไปทั่วเพื่อค้นหาอยู่รอบ ๆ
ฝีเท้าใกล้เข้ามาถึงถ้ำทีละน้อย ระยะห่างยิ่งใกล้เข้ามาทุกที
“พี่ใหญ่ พวกศิษย์สำนักใหญ่พวกนี้ทำเรื่องโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว อะไรที่มีค่าพวกมันไม่เหลือไว้ให้พวกเราเลยสักนิด”
นายพรานคนหนึ่งสีหน้าไม่พอใจนัก พึมพำบ่นเบา ๆ
ได้ยินดังนั้น นายพรานหัวหน้าก็ได้แต่ยิ้มขื่นกล่าวขึ้น “พอเถิด! ที่ยังเหลือเศษเดนให้พวกเราเก็บเก็บกวาดได้ ก็ถือว่าโชคดีล้นฟ้าแล้ว”
“ก็จริง!” นายพรานอีกคนที่สะพายเป้สานด้วยไม้ไผ่ซึ่งภายในยัดเต็มไปด้วยหญ้ายาและสมุนไพรนานาชนิดพูดขึ้นเสริม
“เมื่อก่อนยิ่งเดินลึกเข้าไปในภูเขานี้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งอันตรายมากเท่านั้น พวกเราไม่กล้าเข้ามาโดยพลการหรอก”
“ตอนนี้พวกศิษย์สำนักใหญ่เข้ามาล้างป่าไปรอบหนึ่ง กลับสงบปลอดภัยขึ้นมาก”
ทั้งสามคนนี้ดูเหมือนจะเป็นพวกที่ตั้งใจมาเก็บของเหลือตกอย่างจังหวะเหมาะ
บรรดาศิษย์สำนักใหญ่ที่มาฝึกฝนล้างภูเขา ฆ่าสัตว์อสูร กวาดล้างป่าเขา สัตว์อสูรขั้นสูงในหุบเขาลึกต่างตกใจหนีกระเจิดกระเจิง หลบลี้ไปยังสถานที่อันตรายที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเพื่อเอาตัวรอด
ส่วนสัตว์อสูรขั้นต่ำที่เหลืออยู่รอบนอก ไม่ถูกสังหารอย่างอนาถก็บาดเจ็บสาหัส ไม่ก็ถูกขวัญหนีดีฝ่อ ซ่อนตัวอยู่ในรังไม่กล้าโผล่หัวออกมา
ดินแดนรอบนอกภูเขาที่เดิมทีเต็มไปด้วยภัยอันตราย ภายในเวลาอันสั้นความเสี่ยงก็ลดลงอย่างมาก พอดีกลายเป็นช่วงเวลาทองที่คนพวกนี้จะมาเก็บเกี่ยวของดี ๆ ได้
เพียงแต่โกวอันสัมผัสได้ว่า นายพรานทั้งสามคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ
รอบกายพวกเขามีคลื่นพลังปราณจาง ๆ ปะทุออกมา แม้จะเทียบกับผู้บำเพ็ญสำนักใหญ่ไม่ได้ แต่ก็ถือว่ามีวิชาและความสามารถติดตัวอยู่บ้าง
ระหว่างที่ทั้งสามกำลังสนทนากันอยู่นั้น สุนัขขาวที่ก้มหน้าก้มตาดมกลิ่นหาอยู่ตลอดทาง ก็มาหยุดลงตรงหน้าถ้ำที่โกวอันซ่อนถุงเก็บของไว้อย่างกะทันหัน
ปลายจมูกของมันขยับฟุดฟิดไม่หยุด จากนั้นก็ส่งเสียงเห่าออกมาสองครั้งติดต่อกันตรงปากถ้ำที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์
สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของสุนัขล่าเนื้อ นายพรานทั้งสามคนหยุดบทสนทนาทันที หยุดฝีเท้าลงพร้อมกัน สายตาจับจ้องไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
ปากถ้ำแห่งนี้ถูกปกคลุมซ้อนทับด้วยเถาหนามหนาทึบ กิ่งก้านใบไม้สลับซับซ้อน อำพรางตัวได้ดีเยี่ยม
หากมิได้จงใจสอดส่องหา คนทั่วไปก็ยากจะพบเห็น แต่สุดท้ายก็ไม่อาจรอดพ้นจมูกอันไวไวของสุนัขล่าเนื้อไปได้
“ให้ตายสิ!”
โกวอันหลังเนินดินรู้สึกใจหนักอึ้ง สัญชาตญาณรู้สึกว่าเรื่องใหญ่จะเกิดขึ้นแล้ว
ไม่ผิดไปจากที่คาด ในวินาทีถัดมานายพรานคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ยื่นมือดึงเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวกันอยู่ออก ปากถ้ำลับถูกเผยให้เห็นต่อหน้าทุกคนในทันที
“เฮ้! มีถ้ำซ่อนอยู่ที่นี่ด้วย!”
“จะเข้าไปดูหน่อยไหม?”
เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนกำลังจะก้าวเข้าไปในถ้ำ โกวอันร้อนใจแทบแย่ สัญชาตญาณอยากจะพุ่งออกไปขัดขวาง
แต่ทว่าร่างของเขาเพิ่งจะขยับ ก็ชะงักค้างอยู่กับที่อย่างกะทันหัน ฝืนกดความรู้สึกรุ่มร้อนลงไป
หากตนเองบุ่มบ่ามออกไปประจันหน้า หนึ่งต่อสาม โอกาสรอดยากเต็มที มีแต่จะเปลืองชีวิตเปล่า ๆ
โกวอันกดความกระวนกระวายไว้แน่น ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ต่อไป ภาวนาอยู่ในใจ หวังว่าคนพวกนี้จะเลินเล่อ ไม่พบถุงเก็บของที่เขาซ่อนไว้ในถ้ำ
แต่เรื่องบนโลกนี้ไม่สมปรารถนาดังใจหมา
ทั้งสามคนหารือกันสั้น ๆ แล้ว คนหนึ่งอยู่เฝ้าปากถ้ำ คอยดูต้นทาง ส่วนอีกสองคนจูงสุนัขขาว โน้มตัวลอดเข้าไปในถ้ำ
เพียงชั่วครู่ ร่างสองร่างก็เดินออกจากปากถ้ำอย่างรวดเร็ว ในมือถือถุงเก็บของที่โกวอันซ่อนไว้นั้นอย่างชัดเจน
“พี่ใหญ่! เจอของดีแล้ว! เป็นถุงเก็บของ!”
“ดูเนื้อผ้านี้สิ ไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน ที่สำคัญยังมีตราประทับของสำนักเทียนซิงอยู่ด้วย ต้องเป็นของศิษย์สำนักนั้นแน่ ๆ!”
“เป็นของสำนักเทียนซิงจริง ๆ ด้วย! แต่ว่าทำไมถึงถูกซ่อนไว้ในถ้ำนี้ได้ล่ะ?”
“ไปสนใจมันทำไม ยังไงก็ตกถึงมือพวกเราแล้วก็เป็นของพวกเรา”
นายพรานหัวหน้ารีบก้าวขึ้นมารับถุงเก็บของไป เปิดปากถุงออกโดยตรง ยื่นมือลงไปค้น แล้วดึงขวดยาแก้วผนึกแน่นหลายใบออกมา
เทยาเม็ดที่กลมกลึงอวบอ้วนในขวดออกมา ทั้งสามคนก็แสดงอาการดีใจสุดขีดออกมาทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“ล้วนเป็นยาเม็ดชั้นสูง! เป็นของดีจริง ๆ ทั้งนั้น!”
“เที่ยวเข้าป่าครั้งนี้ ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ!”
นายพรานหัวหน้าเก็บยาเม็ดทั้งหมดกลับลงในถุงเก็บของ รัดปากถุงให้แน่น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไป กลับค่ายก่อน ของดี ๆ เหล่านี้ต้องกลับไปค่อย ๆ ตรวจสอบและศึกษาอย่างละเอียด”
บั้นปลายวาจา ทั้งสามคนพร้อมสุนัขล่าเนื้อและถุงเก็บของ ก็หันหลังมุ่งหน้าไปทางด้านนอกของป่าเขาอย่างรวดเร็ว
โกวอันที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดมองดูด้วยความโกรธเคืองในใจ อัดอั้นตันใจยิ่งนัก
จะพุ่งเข้าไปชิงคืนมาหรือ?
พลังความสามารถของตัวเองยังไม่พอ ไม่มีวิชาสู้แบบเปิดเผย การทำเช่นนั้นก็เหมือนวิ่งเข้าหาความตาย
แล้วจะยอมนั่งมองสมบัติและโอกาสของตัวเองถูกชิงไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้หรือ?
เขาก็ยังแค้นใจไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ แน่นอนว่าจะไม่ยอมเลิกราโดยง่ายดาย
ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียหลายครั้ง โกวอันก็ตัดสินใจจะแอบตามหลังไป เพื่อรอจังหวะลงมือ
ทั้งสามคนได้ของมาง่าย ๆ ฝีเท้าก็เบาสบาย มุ่งตรงออกไปทางด้านนอกของเทือกเขาอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดก็มาถึงค่ายพักชั่วคราวกลางป่าแห่งหนึ่ง
เวลานี้ฟ้าค่อย ๆ มืดลง รอบ ๆ ค่ายได้จุดคบเพลิงลุกโชนสว่างไสว แสงไฟโยกไหวให้แสงสว่างทั่วทั้งค่าย
ภายในค่ายมีผู้คนเดินขวักไขว่ มีคนเฝ้ายามอยู่ทั่วทุกมุม ระแวดระวังอย่างเข้มงวด
เห็นได้ชัดว่าพวกนายพรานกลุ่มนี้ไม่ได้มีเพียงสามคนเมื่อครู่ แต่เป็นทีมล่าสัตว์อสูรที่มีสมาชิกไม่น้อยและเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน
สถานการณ์ยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก!
โกวอันยังคงซ่อนตัวอยู่ในที่มืด มองดูทั้งสามคนเดินเข้าค่ายอย่างเงียบ ๆ พลางรีบคิดหาทาง
ระหว่างที่เขาจดจ่อครุ่นคิดอยู่นั้น สายตาก็จ้องเขม็งไปตรงจุดหนึ่ง ร่างกายก็หยุดชะงักกะทันหัน
เห็นได้ชัดว่าในค่ายตอนนี้ มีร่างเล็ก ๆ สีขนเหลืองแปลกตายิ่งนัก
เป็นเจ้ากระรอก!
เจ้าหมาสีเหลืองตัวนั้นที่ตอนกลางวันถูกเขาเตะกระเด็นออกไป และหมายมั่นจะเกาะขาเขาเป็นที่พึ่ง ตอนนี้กำลังส่ายหัวกระดิกหาง วนเวียนรอบนายพรานสองคนวิ่งไปมาประจบประแจง ท่าทางประจบสอพลอต่ำต้อย
นายพรานในค่ายถูกท่าทางตลก ๆ ของมันทำเอาหัวเราะลั่น คว้าชิ้นเนื้อสัตว์ย่างที่เพิ่งทำให้สุกโยนให้มันอย่างไม่ได้ตั้งใจ
เจ้ากระรอกไม่ได้พุ่งเข้าไปงับกัดทันที กลับยิ่งกระตือรือร้นส่ายหางเสียดสีกับชายกางเกงของทุกคน
หลังจากประจบเอาใจจนพอใจแล้ว มันจึงคาบเนื้อปิ้งไปเลียอย่างเชื่อฟัง แล้วถอยไปมุมหนึ่ง ก้มหน้ากัดกินทีละน้อย ท่าทางว่านอนสอนง่ายที่สุด
โกวอันเห็นเข้าไป ก็อดในใจคิดชื่นชมไม่ได้
เจ้าบ้านี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ เป็นยอดอัจฉริยะในหมู่สุนัข!
เกาะขาคนอย่างมันไม่สำเร็จ ก็หันไปเกาะขามนุษย์เสียเลย
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบผ่านเข้ามาในหัวของโกวอันทันที
หมาขี้เหร่อย่างเจ้ากระรอกยังเอาใจนายพรานจนเล็ดลอดเข้าไปในค่ายได้ ถ้าอย่างนั้นตัวเขาเองก็ทำได้เหมือนกัน!
แม้กระบวนการอาจจะต้องทนข่มใจอยู่บ้าง แต่เพื่อเอาสมบัติของตัวเองคืนมา ก็จำต้องทนอึดอัดไปก่อนเพียงชั่วคราว