แต้มชะตาชาติของหลงกั๋วพุ่งขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งของโลกทันที
ตอนนี้เสี่ยวอี๋หม่าเองก็ตื่นเต้นจนคว้าไมโครโฟนขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงที่เร่าร้อนว่า
“เห็นไหม! ผู้ชมหลงกั๋วทุกท่าน นี่คือแผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 ของพวกเรา ห้องของพวกโง่แต่กลับสร้างจุดเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยม”
“ถึงแม้หลายคนจะเคยสงสัยในความสามารถของพวกเขามาก่อน แต่นาทีนี้เชื่อว่าเสียงที่คลางแคลงใจคงไม่มีอีกแล้ว”
“พวกเขาเก็บแต้มชะตาชาติมาให้พวกเราหลงกั๋วได้ถึง 11 แต้ม มาร่วมส่งแรงใจและตะโกนเชียร์เหล่าผู้เข้าแข่งขันห้องเครื่องกลไฟฟ้า 2 ไปพร้อม ๆ กันเลย!”
วินาทีต่อมา ข้อความคอมเมนต์ก็ล้นจนเต็มจอ
“แผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 สุดยอด!!”
“เครื่องกลไฟฟ้า! ไร้เทียมทาน!!”
“เครื่องกลไฟฟ้า! เครื่องกลไฟฟ้า!”
“สุดยอด ๆ ๆ …”
…
เสียงตะโกนเชียร์และเสียงกู่ร้องดีใจระงมขึ้นไม่ขาดสาย เพราะในเวลานี้ทั่วทุกมุมโลกไม่มีน้ำจืดเหลืออยู่แม้แต่หยดเดียว และไม่มีอาหารใด ๆ หลงเหลืออยู่เลย
ตอนที่แดนลี้ลับเปิด กักเก็บน้ำจืดและอาหารทั้งหมดของทั่วโลกก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้นแล้ว
หากผู้เข้าแข่งขันของประเทศตัวเองทำผลงานได้ไม่ดี ผู้คนของประเทศนั้นก็จะต้องอดอยากหิวโหย
แต่บัดนี้ ห้องเครื่องกลไฟฟ้า 2 ที่ซูเหย่กับพวกอยู่ ได้ทุ่มเทจนคว้าแต้มชะตาชาติมาให้หลงกั๋วถึง 11 แต้ม นั่นหมายความว่าพสกนิกรของหลงกั๋วจะได้มีโอกาสกินอาหารร้อน ๆ สักมื้อหนึ่งแล้ว
จั่นคงเองก็สีหน้าตื่นเต้น กำหมัดแน่นแล้วเปล่งเสียงร้องว่า “ดี” ติดต่อกันถึงสามครั้ง
“ดี ดี ดี! สมกับเป็นนักเรียนของหลงกั๋วจริง ๆ ถึงแม้คะแนนเฉลี่ยจะอยู่ที่ 18 แต้ม แต่ก็ยังสามารถสร้างผลงานที่สว่างไสวเช่นนี้ได้”