เอาตัวรอดเพื่อชะตาชาติ: ห้องช่างไฟฟ้า 2 ป่วนแดนเถื่อน

ตอนที่ 1 ภารกิจเอาตัวรอดของชั้นเรียนระดับชาติ

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

(จุดเติมส่วนสูง 10 เซนติเมตรสารพัดประโยชน์ เอาไปเพิ่มยอดเงินในธนาคาร เพิ่มส่วนสูง หรือเพิ่มให้ตอนเฮฮา...)

………

วิทยาลัยอาชีวศึกษาเจียงเฉิง

ชั้นปี 1 แผนกไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2!

คาบเรียนวันนี้คือคู่มือเอาตัวรอดในป่า

อาจารย์หลี่วัยสามสิบกว่า สวมแว่นตา พุงพลุ้ย กำลังบรรยายวิธีเอาตัวรอดในป่า

ทว่านักเรียนด้านล่างกลับไม่ค่อยสนใจนัก บางคนเท้าคาง บางคนแอบใส่หูฟังบลูทูธ

มีบางคนหนักกว่านั้น แอบกินขนมอยู่ใต้โต๊ะ...

“เฮ้ย พูดจริงนะ พวกเราอ่านหนังสือพวกนี้ไปมันจะมีประโยชน์อะไร? ทั่วประเทศมีตั้งหลายโรงเรียน มันจะบังเอิญเลือกมาที่ห้องเราหรอก?”

“แค่โรงเรียนเราก็มี 50 ห้องแล้ว แล้วยังเลือกแค่ 3 ห้อง ไม่น่าหรอก” หวังซ่วยหาวหวอด มองหนังสืออย่างเบื่อหน่าย

“นั่นสิ ปีนี้ทั้งโรงเรียนหยุดเรียน แล้วเปลี่ยนมาเรียนคู่มือเอาตัวรอดในป่าอะไรนั่น วิธีล่าเหยื่อ วิธีตกปลา”

“เฮ้อ ยังดีกว่าเรียนภาษาอังกฤษนะ ความรู้พวกนี้อย่างน้อยก็ไม่น่าเบื่อเกินไป ว่าไหม?”

“ตอนนี้ทั้งโลกก็เรียนคอร์สพวกนี้แหละ อนาคตโครงสร้างโลกกลัวว่าจะเปลี่ยนไป ไม่เรียนไม่ได้”

กลุ่มคนซุบซิบเบา ๆ แต่เรื่องที่พวกเขาคุยกันล้วนเกี่ยวกับเรื่องที่ทุกโรงเรียนต้องเริ่มเรียนหนังสือแนวเอาตัวรอดในปีนี้

ตอนนี้เป็นปีคริสตศักราช 3026 ของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ทรัพยากรต่าง ๆ หมดไปนานแล้ว ทะเลทรายแผ่ขยายทั่วโลกอย่างรุนแรง บนถนนแทบมองไม่เห็นต้นไม้

น้ำแร่ขวดนึงตอนนี้ต้องขาย 300 หยวน ส่วนเนื้อสดยิ่งแพง เนื้อวัวชั่งละ 3,000 หยวน

อาหารของคนธรรมดานั้นเรียบง่ายสุด ๆ ตอนนี้ข้าวก็ยังกินไม่ได้ ได้แต่กินเค้กโปรตีนที่ทำจากแมลงสาบ

และเมื่อหนึ่งปีก่อน มีเสียงจักรกลดังก้องขึ้นในความคิดของทุกคน

[ทรัพยากรดาวเคราะห์สีน้ำเงินร่อยหรอ อารยธรรมชั้นสูงจากนอกโลกเข้าแทรกแซงดาวเคราะห์สีน้ำเงิน มอบโอกาสพลิกชะตาให้มนุษย์ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน]

[อีกหนึ่งปีให้หลัง แต่ละประเทศจะคัดเลือกสามชั้นเรียนเป็นทีมสำรวจ มุ่งหน้าสู่แดนลับ ระหว่างการสำรวจในแดนลับ ประเทศจะได้รับทรัพยากรจำนวนมาก]

[ขณะนี้ไม่สามารถปรับขนาดชั้นเรียน ไม่สามารถเพิ่มชั้นเรียน ไม่สามารถลดชั้นเรียนได้ มิฉะนั้นจะถือว่าสละสิทธิ์]

[การแสดงของเหล่าผู้เข้าร่วม จะถูกคิดเป็นแต้มชะตาชาติในวันนั้น แต้มชะตาชาติจะถูกจัดสรรใช้งานโดยผู้บริหารระดับสูงของประเทศ]

[เมื่อผู้เข้าร่วมทั้งหมดเสียชีวิต จะไม่สามารถนำพาแต้มชะตาชาติมาสู่ประเทศได้อีก]

[เมื่อแดนลับเปิดแล้ว น้ำดื่มและอาหารทุกชนิดจะสูญหายไปหมด พวกเจ้าจะไม่มีอะไรกิน ได้แต่พึ่งพาผู้เข้าร่วมของตนเท่านั้น]

[ถึงเวลานั้น สิ่งที่รอพวกเจ้าอยู่คือความตาย…หรือการเกิดใหม่]

……

และตอนนี้ เวลาหนึ่งปีเหลือเพียงวันนี้วันเดียว

เมื่อหนึ่งปีก่อน ทุกคนล้วนแคลงใจในเรื่องทั้งหมดนี้ เพราะฟังดูไม่สมจริง

แต่วันที่สองหลังจากเสียงนั้นปรากฏ ผู้คนก็พบว่า เสียงนี้เป็นเสียงที่คนทั้งโลกได้ยิน

และในวันที่สาม เหนือน่านฟ้าดาวเคราะห์สีน้ำเงินปรากฏรอยแยก ภายในรอยแยกมีภาพของโลกที่เขียวขจี เห็นได้ชัดว่าเป็นอีกโลกหนึ่ง

ซูเหย่มองลอดหน้าต่างตึกเรียนชั้นหกไปยังแดนลับเหนือขอบฟ้าเป็นระยะ

เขามองเห็นภายในแดนลับเป็นสีเขียวขจี และยังเห็นสิ่งมีชีวิตบางตัวบินผ่านไปมาในแดนลับเป็นครั้งคราว

บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินเมื่อ 10 ปีก่อน สิ่งมีชีวิตแทบไม่เหลือแล้ว ถึงมี ก็หายากกว่าสัตว์สงวนเสียอีก เป็นของหายากระดับสุดยอด

ยังไงเสีย ซูเหย่ที่เป็นคนธรรมดาก็ไม่มีทางได้เห็นวัว แกะ หมา หรือหมูเป็น ๆ หรอก

……

หลังเลิกคาบ ซูเหย่หยิบมือถือขึ้นมาเตรียมฆ่าเวลา

บนเว็บบอร์ดก็ระเบิดเสียงสนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว

“เฮ้ย พรุ่งนี้ก็วันคัดเลือกแล้ว ไม่รู้จะเลือกได้ห้องไหนบ้าง”

“เลือกพวกเราสิ ห้องเราทุกคนเป็นผู้เชี่ยวชาญป่านะ ผ่านการฝึกมาแล้ว”

“ป่าบ้าอะไร! แดนลับนั่นดูแล้วไม่เหมือนป่าธรรมดาเลย ถึงตอนนั้นความรู้ที่เรียนมาอาจใช้ไม่ได้ก็ได้”

“ครั้งนี้สร้างชื่อให้ประเทศเชียวนะ ใคร ๆ ก็ไม่อยากสร้างชื่อให้ประเทศหรือไง?”

“อยากก็อยากสิ แต่เรื่องนี้พวกเราเป็นคนตัดสินได้เหรอ? เจตนาแห่งสวรรค์อยากเลือกใคร พวกเราตัดสินได้หรือไง? แกเป็นสวรรค์รึไง?”

“เฮ้อ นั่นก็จริง”

“เลือกห้องที่เก่งๆ สักหน่อยดีกว่า อย่างนี้พวกเราชาวหลงกั๋วจะได้กินเนื้อ”

“เนื้อ? ฉันจนป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าพริกหยวกผัดหมูรสชาติเป็นไง”

……

ซูเหย่เลื่อนดูอยู่พักหนึ่งก็ปัดมันทิ้ง

ก็แหงล่ะ ทั่วทั้งประเทศหลงกั๋วมีมหาวิทยาลัยตั้งมากมาย แต่ละมหาวิทยาลัยก็มีตั้งหลายชั้นเรียน แถมทั้งประเทศยังเลือกแค่สามห้อง มันจะบังเอิญสุ่มมาตรงกับห้องพวกเขาได้ยังไง?

“ซูเหย่ มาเล่นด้วยกันหน่อย! แรงก์อัปเกรดรอบสุดท้ายแล้ว ขาดตำแหน่งต่อสู้ในป่า” หวังซ่วยเพื่อนร่วมห้องส่ายมือถือพลางตะโกน

ซูเหย่หัวเราะเบา ๆ ปิดเว็บบอร์ด แล้วเปิดเกม

“ได้สิ ข้าเข้าป่าล่าเอง เล่นหลี่ไป๋ พ่อจะพาบิน”

“พาบินไม่ได้ แกเป็นหลานข้า” หวังเปียวพูดเล่น

“พวกแกเล่นเกมไม่เรียกข้าอีกแล้วใช่ไหม?” ชายหนุ่มผอมราวกับลิงบ่นอย่างไม่พอใจนัก

“แกไปไกล ๆ เลย แกกระจอกสุด! ครั้งที่แล้วไอ้หานซิ่นของแก 0-18 ใครกล้าเล่นด้วยวะ?”

ชายหนุ่มผอมแห้งโต้ตอบทันควัน: “ไปไกล ๆ เลย! นั่นมันอุบัติเหตุ เข้าใจไหม?”

“ได้ได้ ได้ ทุกทีก็อุบัติเหตุทั้งนั้นใช่ไหม?”

เสียงต่อสู้ดังขึ้นในหอพักอย่างรวดเร็ว อะไรพวก: พันลี้ไร้ร่องรอย สิบก้าวสังหารคนหนึ่ง

มาสู้ มาสู้!

การต่อต้านของเจ้า ทำให้ข้าอารมณ์กวีพลุ่งพล่าน

……

ตอนสี่ทุ่มตรง หอพักดับไฟ

เวลาผ่านไปทีละวินาที จนถึง 23:59 น. เสียงเตือนก็ดังก้องขึ้นในความคิดของชาวหลงกั๋วทุกคน

[ถึงเวลาแล้ว บัดนี้แดนลับเปิดแล้ว]

[กำลังสุ่มชั้นเรียนเข้าร่วมของหลงกั๋ว ครั้งนี้เจตนาแห่งสวรรค์จะสุ่มสามห้อง]

[มหาวิทยาลัยทดลอง ปี 2 คอมพิวเตอร์ ห้อง 3 จำนวน 60 คน ชาย 30 หญิง 30]

[วิทยาลัยอาชีวศึกษาเจียงเฉิง ปี 1 ไฟฟ้าเครื่องกล ห้อง 2 จำนวน 60 คน ชาย 60 หญิง 0]

[มหาวิทยาลัยครูเจียงเฉิง ปี 1 ท่องเที่ยว ห้อง 1 จำนวน 60 คน หญิง 60 ชาย 0]

วินาทีถัดมา ซูเหย่และพวกที่กำลังหลับอยู่ จู่ ๆ ก็มีลำแสงส่องทั่วร่าง

ซูเหย่สะดุ้งตื่น เห็นตัวเองอยู่ในลำแสงสีขาว

เขาตาเบิกกว้าง มองดูภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ให้ตายสิ ไม่ใช่หรอกนะ? แม่งเลือกมาที่พวกเราจริง ๆ?”

“ไอ้อ้วน”

“ไอ้ลิง”

“ซูเหย่… เกิดอะไรขึ้น? เอเลี่ยนบุกเหรอ?” ไอ้อ้วนทำหน้าเหรอ

“อะไรที่ว่าเอเลี่ยน? พวกเราโดนเลือกไปเข้าแดนลับเอาตัวรอดแล้ว! แม่งเอ๊ย!” ไอ้ลิงโพล่งอย่างอดไม่ไหว

ภายในหอพักตอนนี้สว่างไปด้วยแสงสีขาว ทั้งไอ้อ้วนและไอ้ลิงต่างก็เขียนความตะลึงเต็มหน้า

ทั้งสามมองหน้ากัน สีหน้าซับซ้อน...

จากนั้น ซูเหย่ก็รู้สึกว่าร่างตัวเองกำลังค่อย ๆ จางหายไป ราวกับกำลังเข้าสู่โลกใบใหม่

เวลา 8 โมงเช้า ตามเวลาหลงกั๋ว!

บนมือถือของทุกคนปรากฏแอปพลิเคชันหนึ่ง และแอปนี้สามารถรับชมถ่ายทอดสดจากแดนลับได้แบบเรียลไทม์

ส่วนผู้บริหารระดับสูงของประเทศก็เตรียมพร้อมรับมือกับทุกอย่างนี้มานานแล้ว

ทุกคนรีบกดเข้าไปในแอปถ่ายทอดสดนี้อย่างใจจดใจจ่อ

“สวัสดีทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่ซีซีทีวี ข้าคือเสี่ยวเสียน ผู้ดำเนินรายการถ่ายทอดสดของหลงกั๋วพวกเรา” ชายคนหนึ่งไว้ผมรองทรง สวมสูท นั่งอยู่หน้ากล้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พร้อมแนะนำตัว

ข้าง ๆ เขา ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูออกจะอวบนิด ๆ แต่ดูดีพอดูนั่งอยู่

“สวัสดีทุกท่าน ดิฉันเป็นคู่หูของเสี่ยวเสียน ทุกท่านเรียกดิฉันว่าเสี่ยวอี๋หม่าได้นะคะ”

“ครั้งนี้แดนลับเปิด ทุกท่านคงเตรียมตัวและได้ยินข่าวคราวมาบ้างแล้ว”

“ต่อไปนี้ พวกเราจะรับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการถ่ายทอดสดของแดนลับครั้งนี้”

………

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป