[ที่ฝากสมอง]
สายลมร้อนระอุช่วงปลายฤดูร้อนพัดผ่านผืนป่าดงดิบอันกว้างใหญ่ไพศาล ใบไม้ไหวเอนเป็นระลอกคลื่น เสียงเสียดสีของใบไม้นานาพันธุ์คล้ายบทเพลงกล่อมนอนแผ่วเบา
ทันใดนั้น เงาร่างสีน้ำตาลปนเทาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากใต้ร่มไม้ ฝีเท้าหนักหน่วง แต่รูปร่างกลับว่องไวปานประหนึ่งคนละคน เขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วกวัดแกว่งอยู่ระหว่างพุ่มไม้และกิ่งก้าน ทิ้งไว้เพียงเสียงกิ่งไม้ฟาดใส่เกราะหนังดังเปรี๊ยะๆ
“อี๊ย~ว้า!”
ไม่กี่วินาทีต่อมา พร้อมกับเสียงร้องประหลาดแหลมคมกังวาน สิ่งมีชีวิตตัวเขียวเตี้ยรูปร่างน้อยนับสิบตัวก็ผลักไสพุ่มไม้ออกมา พวกมันตะโกนขว้างก้อนหินใส่เขา แล้วก็ยกอาวุธบ้านๆ ขึ้นสูง ไล่ตามต่อไป
ได้ยินเสียงร้องประหลาดที่ดูเหมือนจะดังมาจากทั่วทุกสารทิศ พร้อมกับเสียงของสิ่งที่ขว้างมาปะทะกับต้นไม้ วอลล์ก็หดคอเร่งฝีเท้า พลางสบถด่าในใจอย่างอดไม่ได้:
“ไอ้พวกทรยศชาติ หมาแตกแพ้พ่าย เชื่อคำพูดพวกมัน ยังดีไปจูบนิ้วเท้าผีเถื่อนเสียอีก!”
เมื่อสิบนาทีก่อนหน้านั้น หัวหน้าทีมผจญภัยยังกล่าวคำประกาศอันยิ่งใหญ่ สหายร่วมทีมต่างพร้อมเพรียงกัน ราวกับว่าเส้นทางของนักผจญภัยในตำนานกำลังจะเริ่มต้นขึ้นจากตรงนี้
ไม่คิดว่า แค่เจอกับฝูงก็อบลินที่ใส่เสื้อผ้าทำจากใบไม้ ถือกระบองกระดูกกับไม้พลอง พวกมันก็กลายเป็นทีมเรือล่มซะแล้ว
พวกมันไม่เพียงแต่รีบผลักวอลล์ไปอยู่ข้างหน้าในพริบตา แต่ยังพากันหนีกระเจิดกระเจิงตอนที่เขากำลังจะเผยทักษะอาชีพทางการของตัวเองเพื่อนำทัพโต้กลับ ทิ้งให้เขาต้องแบกรับการล้อมจากก็อบลินนับสิบตัวเพียงลำพัง
อย่างที่ว่าไว้ ยากจะสู้มือมากมายได้ แม้วอลล์จะเป็นนักรบอาชีพที่เชี่ยวชาญวิชาต่อสู้แล้ว ก็ไม่มีทางเอาชนะก็อบลินนับสิบตัวที่กำลังขวัญกำลังใจถึงขีดสุดได้
พวกจมูกแหลมหูยาวตัวเขียวเตี้ยเหล่านี้ถึงแม้จะเป็นเพียงปีศาจชั้นต่ำ ร่างกายเล็กเตี้ยผอมบาง สติปัญญาเทียบเท่าเด็กมนุษย์เท่านั้น หากตกอยู่เพียงลำพัง ชาวนาผู้แข็งแรงคนหนึ่งก็พอจะรับมือได้
แต่อย่างไรก็ตาม พวกมันก็ยังเป็นปีศาจ ไม่เพียงแต่นิสัยโหดร้ายกระหายเลือด เมื่อมีจำนวนเหนือกว่าอย่างท่วมท้น ก็ยังแสดงความก้าวร้าวที่น่ากลัวออกมาอีกด้วย
โชคดีที่วอลล์ผู้ถูกสหายทอดทิ้งมีความเข้าใจในความสามารถของตัวเองเป็นอย่างดี จึงไม่ได้อวดดี
เขาตัดสินใจทิ้งเป้สะพายหลังลงอย่างเด็ดขาด แล้วหมุนตัวพุ่งเข้าใส่ ก็อบลินสองตัวที่อยู่ด้านข้างล้มลงกับการฟันตามแรงเหวี่ยง จากนั้นก็เริ่มวิ่งหนีอย่างสุดชีวิตเข้าไปในป่า
แม้จะกำลังหนีตาย แต่วอลล์ก็ยังคงมองซ้ายมองขวา ฟังเสียงรอบด้าน หาทิศทางไปพร้อมกับหลบเลี่ยงอันตรายในป่าอย่างระมัดระวัง การฝึกฝนในโรงเรียนนักรบอาชีพได้แสดงให้เห็นอย่างเต็มที่ในเวลานี้
“ป่าผลไม้หวาน เถาวัลย์... ในที่สุดก็ถึง!”
เขาค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง ก้าวข้ามส่วนที่นูนของใบไม้ผุๆ อย่างระมัดระวัง โน้มตัวหลบเถาวัลย์หนาๆ ที่ห้อยลงมาจากต้นไม้ ปล่อยให้เสียงแหลมของพวกก็อบลินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ในไม่ช้า วอลล์ก็เลี่ยงบริเวณที่มีเถาวัลย์หนาแน่น เจอหลุมยุบใต้ท่อนไม้ที่ตายแล้ว รีบหมอบลงแล้วย่องเข้าไปอย่างรวดเร็ว พลางหันไปชูกางนิ้วกลางให้กับพวกก็อบลินที่วิ่งตามมาจากด้านหลัง
“ว้า!”
ก็อบลินหัวหน้าทนไม่ได้กับความหยาบคายนี้ มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวซี่ไม่เรียงตัว ส่งเสียงร้องประหลาดออกมา รอจนกระทั่งพวกก็อบลินจากทิศอื่นๆ มารวมตัวกันจนหมด มันถึงจะยกอาวุธขึ้นสูง นำทัพบุกเข้าหาเหยื่อที่นอนรออยู่ด้วยท่าทางแห่งชัยชนะ
วอลล์นอนตะแคงอยู่ในหลุม มือหนึ่งกำด้ามดาบไว้แน่น อีกมือหนึ่งป้องกันหัวไว้ นับอยู่ในใจ:
“สาม... สอง...”
ทันใดนั้น วูบ~!
เถาวัลย์ที่พันกันอยู่ตามโคนต้นไม้ใหญ่ขยับเขยื้อนโดยไม่มีลม เถาวัลย์หนาๆ นับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาราวกับเชือก พื้นดินใต้เท้าขยับเขยื้อน เถาวัลย์นับไม่ถ้วนเคลื่อนที่ราวกับงูเหลือม!
วินาทีก่อนหน้านี้พวกก็อบลินยังพึงพอใจในชัยชนะ แต่ทันใดนั้นก็แตกตื่น รีบหลบหลีก แต่เถาวัลย์กวาดไปมาอย่างไม่ขาดสาย ในไม่ช้าก็พันพวกมันไว้แน่น ปล่อยให้พวกมันข่วนและกัดแทะเท่าไหร่ก็ไม่หลุด
วอลล์เองก็ถูกโจมตีเช่นกัน แม้จะนั่งพิงต้นไม้แห้งอยู่ในหลุม ขาและแขนก็ยังถูกเฆี่ยนไปสองสามที แม้จะมีเสื้อผ้าและเกราะหนังกันไว้ จุดที่ถูกฟาดก็ยังเจ็บแสบร้อน
“ฟิ้ว~ เถาปีศาจนี่แรงเยอะจริงๆ!”
เขาไม่กล้าขยับตัวใดๆ ปล่อยให้เถาวัลย์ฟาดใส่อยู่เช่นนั้น
โชคดีที่การโจมตีที่ดุเดือดนี้มาเร็วก็ไปเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที เถาวัลย์ในป่าก็เหมือนหมดแรง ร่วงหล่นลงกับพื้นอย่างอ่อนระโหย
แต่วอลล์ยังไม่กล้าผ่อนคลายความระแวง ศพก็อบลินนับสิบตัวยังอยู่ไม่ไกลเลย!
แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น พวกก็อบลินที่เมื่อครู่ยังโลดแล่นอยู่อย่างมีความสุข ก็ถูกเถาวัลย์รัดจนตายไปแล้ว!
เขานอนนิ่งอยู่ในหลุม พลางขยับตัวไม่ได้เลย จนกระทั่งศพพวกก็อบลินถูกเถาวัลย์ลากไปอย่างช้าๆ ถึงด้านในสุดของป่าผลไม้หวาน เขาถึงค่อยๆ ถอดหน้ากากหนังออก หายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อฟื้นฟูแรง
มองดูป่าที่ค่อยๆ กลับสู่สภาพเดิม วอลล์ก็นึกถึงความรู้ที่อาจารย์เคยสอน
“เถาปีศาจ พืชกินเนื้อที่พบได้ทั่วไป กลัวแสงจ้าและไฟ รากมีคุณค่าทางยาไม่น้อย”
แต่มองดูผืนป่าอันมืดมิดสุดลูกหูลูกตานี้ กับเถาวัลย์หนาๆ นับไม่ถ้วนแล้ว วอลล์ก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ภารกิจล่ามันนี่ติดประกาศอยู่ที่สมาคมนักผจญภัยมาหลายปีแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่นักรบอาชีพธรรมดาๆ อย่างฉันจะจัดการได้”
โชคดีที่ถึงจะสู้กับเจ้าสัตว์ประหลาดขนาดนี้โดยตรงไม่ได้ แต่เถาปีศาจมีสติปัญญาต่ำ เพียงพอจะมีความเข้าใจและความอดทน การหลบหลีกก็เป็นเรื่องง่าย
พักอีกสักครู่ วอลล์ก็เช็ดเหงื่อบนใบหน้าอย่างแผ่วเบา ไม่แคร์ว่าใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองจะเปื้อนดินเหนียว สวมหน้ากากกลับเข้าไปใหม่ จากนั้นก็ค่อยๆ ลุกขึ้น ย่องเบาๆ มุ่งหน้าออกไปจากอาณาเขตของเถาปีศาจ
โชคดีที่ไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น วอลล์ก็พ้นอันตรายได้ในไม่ช้า
“ไอ้ทีมผจญภัยผู้กล้าบ้าๆ นั่น! ไอ้โบบี้บ้านั่น!”
หลังจากอวยพรญาติพี่น้องและมิตรสหายของเพื่อนร่วมทีมในใจอย่างอบอุ่นแล้ว วอลล์ก็จำใจยอมรับความจริง
แผนการทีมผจญภัยของเขา ล้มเหลวอีกครั้ง!
“นี่มันทีมที่เท่าไหร่กันแล้ว? หรือว่าฉันเองที่มีปัญหา?”
วอลล์กำด้ามดาบไว้ มองป่าอันมืดมิด แล้วอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด
ในฐานะผู้มาเยือนต่างโลก ตั้งแต่จำความได้ เขาก็หลงใหลในเวทมนตร์ สัตว์ประหลาด การผจญภัย และสิ่งอื่นๆ อย่างมาก ถึงแม้จะไม่มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ แต่ด้วยการฝึกฝนอย่างหนัก ยังไม่ทันบรรลุนิติภาวะ เขาก็เป็นนักรบอาชีพที่สมบูรณ์แล้ว
เขามีแผนการที่ชัดเจนสำหรับชีวิตครั้งที่สองของตัวเอง เรียนรู้ความรู้ ฝึกฝนทักษะ เข้าร่วมทีมผจญภัย ออกผจญภัย ขัดเกลาตัวเองไปพร้อมกับหารายได้ แล้วซื้อความรู้และอุปกรณ์ระดับสูงขึ้นไป...
ความฝันของเขาคือการได้สัมผัสความงดงามของต่างโลก คว้าพลังและชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ ไต่ขึ้นสู่จุดสูงสุดของตำนาน! ทิ้งตำนานของตัวเองไว้ในโลกนี้
หรือไม่ก็ตายอย่างสมศักดิ์ศรีในมุมใดมุมหนึ่งของโลกนี้ ก็นับว่าเป็นการชดเชยชีวิตที่เคร่งครัดกับกฎระเบียบ ทำงานหนักจนตายคาโต๊ะในชาติก่อน ซึ่งเป็นชีวิตที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่เขาปรารถนา
“แต่ว่า ทำไมขั้นตอนที่สองถึงยากขนาดนี้กันนะ?”
สามเดือนก่อน วอลล์เพิ่งจบจากโรงเรียนนักรบอาชีพ ก็ได้รับคำแนะนำให้เข้าร่วมทีมผจญภัยขนาดใหญ่ ผลปรากฏว่าทั้งวันต้องคอยยกน้ำชาส่งให้ ต้องซักผ้าทำอาหารให้รุ่นพี่อีกต่างหาก
ออกมาก็อยากหาทีมอิสระที่คนน้อยๆ แต่สุดท้ายนักรบอาชีพมีความสามารถในการแข่งขันต่ำเกินไป ทีมผจญภัยแนวระดับสูงเหล่านั้นไม่ขาดนักรบอยู่แล้ว
นักเวท นักเวทมนตร์ นักดรูอิด นักบวช พวกนักร่ายเวทเหล่านี้ต่างหากที่เป็นคนขาดแคลน ถึงแม้พวกนักเดินทางหรือโจรที่คล่องแคล่วก็ได้รับความนิยมมากกว่านักรบ
หลังจากเจอมิจฉาชีพมาหลายรอบ ในที่สุดวอลล์ก็ตัดสินใจหาทีมผจญภัยระดับต่ำสุด เริ่มจากภารกิจง่ายๆ ที่สุด
ผลก็คือเมื่อกี้ ถูกเพื่อนร่วมทีมโยนให้ก็อบลินไปแล้ว...