วอลล์ก้าวเท้าตามแสงตะวันยามเย็น เดินทอดยาวไปตามเส้นทางดินโคลนระหว่างหมู่บ้าน สายตาจับจ้องสำรวจสองข้างทางอย่างระแวดระวัง
ชุดเกราะหนังบนตัวเขาปกคลุมไปด้วยโคลนและรอยขีดข่วน บนไหล่พาดกระเป๋าหนังที่ฉีกขาด ภายในเหลือเพียงสมุนไพรไร้ค่าจำนวนหนึ่ง
แค่นี้ยังเพิ่งจะเก็บได้ระหว่างทางกลับบ้านเมื่อครู่นี้เอง
“ซวยจริง ๆ กระเป๋ากับอุปกรณ์ของฉัน นั่นมันเงินทั้งนั้นนะเนี่ย~”
เดิมทีวอลล์ยังคิดว่าจะกลับไปยังจุดที่ถูกก็อบลินซุ่มโจมตี เพื่อเก็บกระเป๋ากลับคืน ถ้าโชคดี ศพก็อบลินสองตัวยังพอทำให้เขาพอได้เงินเล็กน้อยไปจับจ่าย
แต่ดูเหมือนวันนี้เขาจะโชคร้ายเป็นพิเศษ ไม่เพียงแต่ศพก็อบลินทั้งสองตัวหายสาบสูญ กลับเหลือเพียงคราบเลือดสองรอยตรงจุดนั้น แม้แต่กระเป๋าหนังที่แข็งแรงยังถูกฉีกขาดเป็นรูขนาดใหญ่
เสบียงแห้ง ถุงนอน ผงยาต่าง ๆ เชื้อไฟสำรอง รวมถึงเครื่องมือเก็บของ ล้วนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ถึงแม้ภายในจะไม่มีของมีค่า แต่สิ่งเหล่านั้นก็มีมูลค่าเกินกว่าเหรียญเงินใหญ่หนึ่งเหรียญ มากพอเป็นค่าอาหารของเขาได้ทั้งเดือน
“ทีมผจญภัยผู้กล้าบ้า ๆ นั่น และเจ้าบ็อบบี้สารเลว แกตายไปซะในภูเขานั่นเถอะ อย่าให้ฉันเจอแกอีก!”
นึกถึงบ็อบบี้ วอลล์ยังอดกัดฟันด้วยความโกรธไม่ได้
แต่ไม่นานนัก วอลล์ก็ใจเย็นลง ความโกรธแก้ปัญหาไม่ได้เลย มองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง เขารีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
การนอนกลางแจ้งคนเดียวคือการเสี่ยงตาย เขาไม่อยากเอาชีวิตวัยเยาว์ไปทิ้งไว้ที่นั่น
หลังจากออกจากป่า เดินทางต่ออีกสามชั่วโมง แม้จะมีเส้นทางโคลนเลนเป็นอุปสรรค วอลล์ก็ยังกลับมาถึงบ้านได้ก่อนฟ้ามืดสนิท
เมืองชิงมู่ทอดตัวอยู่บนไหล่เขา ประหนึ่งยักษ์ใหญ่ หอคอยนักเวทสูงตระหง่านในเขตเมืองชั้นบน ดั่งแขนของยักษ์ที่เอื้อมแตะหมู่ดาว แม้ยืนอยู่ที่ประตูเมืองชั้นล่างก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน
“เฮ้อ~ในที่สุดก็กลับมาสู่อารยธรรมแล้ว!”
วอลล์พักหายใจใต้ประตูเมือง ถอดหมวกเกราะหนีบไว้ใต้รักแร้ แล้วเกาศีรษะผมสั้นสีเทาเงินที่แบนแป้นของตัวเอง ขณะเดียวกันก็ใช้รองเท้าหนังขูดดินเหนียวที่ติดแน่นออกกับก้อนหิน
“เฮ้ย! นักผจญภัยนั่น นี่ไม่ใช่สิ่งที่นักรบอาชีพแข็งแกร่งควรทำนะ~”
น้ำเสียงที่ตั้งใจยกระดับลอยมาจากปากประตูเมือง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่น ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินตรงเข้ามาใกล้
วอลล์ไม่เพียงไม่สะดุ้ง กลับเอียงคอ นวดหูแหลมที่เมื่อยล้าของตัวเอง ถอนหายใจ แล้วกางมือพูดว่า
“ท่านทหารยาม ฉันก็แค่ทหารรับจ้างยากจนที่ทำภารกิจไม่สำเร็จ ฉันไม่มีเงินเสียค่าปรับหรอก”
อีกฝ่ายกวาดตามองวอลล์ขึ้นลง ยืนยันว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ แล้วเหลือบมองกระเป๋าที่ขาดวิ่น ก็อดหัวเราะไม่ได้ แล้วใช้กำปั้นทุบที่อกเขาเบา ๆ
“ฮ่า ๆ ๆ วอลล์ นายเป็นนักรบอาชีพนะ ทำไมถึงซอมซ่อขนาดนี้ เพื่อเจ้าหญิงหญ้าเงินยอกพวกนี้หรือไง? อายุแค่นี้ก็ต้องการแล้วเหรอ?”
วอลล์ขยี้รองเท้าหนังกับก้อนหินอย่างแรง มองดูสมุนไพรในกระเป๋า แล้วยิ้มอย่างจนใจ
“ครั้งนี้ฉันโดนบ็อบบี้ไอ้สารเลวนั่นหลอกจนพังพินาศ เราแค่เจอก็อบลินสิบกว่าตัวในภูเขา ผลปรากฏว่าพวกมันวิ่งหนีเร็วกว่าหนูกระซังอีก!……”
เล่าเรื่องราวโดยสังเขป วอลล์ก็ขูดโคลนที่ติดรองเท้าจนหมดแล้ว กระทืบเท้า ทันใดนั้นเขาก็หยิบสมุนไพรในกระเป๋าออกมา แล้วยัดใส่กระเป๋าด้านในของเสื้อคลุมอีกฝ่าย พร้อมยิ้มพูดว่า
“เทด ฉันได้ยินว่าแกแต่งงานมาครึ่งปีแล้วยังไม่มีลูก นี่คือของสดที่ฉันเอาชีวิตเป็นเดิมพัน โดยเฉพาะแยกเก็บมาจากในเขา!”
เทดเดิมทีแอบลุ้นให้เพื่อนรอดจากเหตุการณ์ โดนก็อบลินสิบกว่าตัวไล่ล่า ยังต้องบุกเข้าไปในอาณาเขตของเถาปีศาจยักษ์ต้นนั้น ล้วนเป็นเรื่องเสี่ยงตายทั้งนั้น
แต่พอวอลล์ทำแบบนี้กระทันหัน เขาก็ได้แต่หัวเราะทั้งน้ำตา แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แค่ยิ้ม ๆ เอาแขนโอบไหล่วอลล์ แล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าประตูเมืองไป
“ฉันแข็งแรงมาก ไม่เห็นต้องใช้ของพวกนี้เลย แต่พ่อฉันแกอายุมากแล้ว นายก็รู้……”
เทดขยิบตาให้อย่างมีเลศนัย ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่กี่ปีก่อนเคยเรียนที่โรงเรียนนักรบอาชีพแห่งเมืองจวินหยิงด้วยกัน ความสัมพันธ์ก็ดีมาตลอด
แต่เพราะเทดมีพ่อแม่ครบ และมีงานการที่มั่นคง การติดต่อกันของทั้งคู่จึงน้อยลงไปบ้าง
คุยกับเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง วอลล์รู้สึกว่าอารมณ์ตัวเองผ่อนคลายลงมาก เดินผ่านประตูเมืองอันกว้างใหญ่ กำลังจะลา แต่เทดกลับเรียกเขาไว้
“เดี๋ยว ฉันมีอะไรจะให้นาย”
วอลล์เลิกคิ้วหันกลับมา เทดรีบเดินกลับไปที่ห้องพักยาม แล้วหยิบสิ่งของขนาดเท่าฝ่ามือออกมา
“สุขสันต์วันเกิด! วอลล์!”
“หา?”
วอลล์รับมาอย่างลังเล สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบ
“อ๊ะ!”
“ดูเหมือนจะเป็นของจริงด้วยสิ”
วอลล์รู้สึกซึ้งใจขึ้นมาทันใด ในโลกใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยนี้ ยังมีคนจำวันเกิดของเขาได้ เขาไม่แสดงท่าทีเก้อเขิน รับของขวัญไว้ แล้วยื่นกำปั้นไปแตะกับเทด
“เทด แกนี่……”
ทั้งคู่ยืนคุยกันที่ประตูเมืองอีกพักหนึ่ง จนกระทั่งถึงเวลาผลัดเวรยามหน้าเมือง เทดจึงขอให้วอลล์อีกสองสามวัน ต้องไปเลี้ยงเหล้าที่โรงเตี๊ยมนักผจญภัยให้ได้
วอลล์ไม่ได้ปฏิเสธ มองอีกฝ่ายหัวเราะกับเพื่อนร่วมงานแล้วเดินขึ้นหอคอยไป จึงค่อยหันหลังกลับจากไป
เดินผ่านถนนใหญ่ที่ปูด้วยแผ่นหิน เลี้ยวเข้าซอยข้างที่ของวางระเกะระกะ วอลล์ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ ฝีเท้าเบาสบาย โยนเหรียญเงินเล็ก ๆ ที่แวววาวลงที่โรงเตี๊ยมเก่าแก่ แล้วสั่งชุดเนื้อติดมันสูตรพิเศษสองชุด
จากนั้นรีบเดินผ่านซอยเล็ก ๆ อาคารหินไม้สองชั้นหลังหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
“กลับบ้านแล้ว”
วอลล์ถอนหายใจยาว ล้วงกุญแจทองแดงจากช่องซ่อนในกระเป๋าหนังด้านใน พอสัมผัสกับแม่กุญแจ ภายในก็มีเสียงคำรามทุ้มต่ำดังขึ้น
“โฮ่ง ๆ ๆ~”
อาศัยแสงจันทร์สองดวงบนท้องฟ้า วอลล์เสียบกุญแจเข้ารูกุญแจ
แกร็ก~
หัวหมาตัวโตสีเขียวปนขาวดันประตูออก
วอลล์แขวนหมวกเกราะกับตะขอที่ผนัง แล้วใช้สองมือคลึงหัวหมาอย่างเมามัน
“ชิงหลาง ฉันกลับมาแล้ว! วันนี้จะหาของอร่อย ๆ มาเลี้ยงนายเป็นการชดเชย”
ชิงหลางคือหมาตัวใหญ่ดุร้ายที่มีสายเลือดหมาป่าเลี้ยง สูงจากไหล่เกือบหนึ่งเมตร แต่ว่าที่คอและหลังของมันมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่เหมือนกลากเกลื้อนหลายรอย ทำให้มันดูไม่ดุร้ายอีกต่อไป
หลังจากความอบอุ่นจางหาย ชิงหลางก็หอบหายใจเดินกลับไปยังรังใหญ่ของตัวเอง ส่วนวอลล์ก็แกะเกราะหนังออก แล้วเดินไปที่ครัว ตรวจดูเสบียงแห้งที่เตรียมไว้ให้ชิงหลางก่อนออกเดินทาง
“ปริมาณน้ำที่ใช้เป็นปกติ ปริมาณอาหารเหลือมากกว่าที่คาดไว้หนึ่งในสาม”
ความเศร้าจาง ๆ พวยพุ่งขึ้นมาในใจ
ชิงหลางแก่มากแล้ว ก่อนที่วอลล์จะเกิด มันก็เป็นผู้ช่วยที่ดีของพ่อวอลล์มาแล้ว ทั้งยังร่วมผ่านศึกหลายครั้ง ร่างกายสะสมบาดแผลและความเจ็บปวดไว้มากมาย
ดังนั้นวอลล์จึงขังเพื่อนเก่าคนนี้ไว้ในบ้านเวลาออกไปทำภารกิจ หวังว่ามันจะอยู่เป็นเพื่อนเขาไปได้อีกนาน
ส่ายหน้า วอลล์แกะอาวุธและเครื่องมือออกจากตัว ซ่อนเงินที่เหลือไว้อย่างมิดชิด จากนั้นหยิบเหรียญทองแดงสามเหรียญแวววาว ไปชำระร่างกายที่โรงอาบน้ำสาธารณะไม่ไกลนัก
“ตามปกติ น้ำร้อนและซักเสื้อผ้า”
แคร่~
น้ำร้อนราดลงมา วอลล์นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำ รู้สึกสบายไปทั้งตัว แม้แต่อาการง่วงนอนก็พลุ่งขึ้นมา
“บางที การเป็นนักผจญภัยอาจไม่ได้ดีอย่างที่คิด การเป็นเหมือนเทดก็ไม่เลว ด้วยพรสวรรค์ด้านนักรบอาชีพของฉัน ต่อไปเป็นนายทหารยามก็คงไม่ใช่เรื่องยาก……”
ในขณะที่สติเริ่มเลือนลาง ทันใดนั้น พร้อมกับเสียงแตรเรียก และเสียงโลหะกระทบกันดังกังวาน!
ประหนึ่งสายฟ้าผ่าผ่านม่านฝนอันมืดครึ้ม ธงสีแดงทองผืนหนึ่งโบกสะบัดแผ่กว้างขึ้นในจิตสำนึกของวอลล์!
[คุณเลือกที่จะออกผจญภัยเมื่ออายุ ____ ปี]
[20]
[30]
[40]
……